"زندانی لاس لوماس" از کارلوس فوئنتس نیکلاس سارمینتو وکیل باهوش و فرصتطلبی است که با کلاشی، یکشبه ثروتمند میشود و صاحب خانهای بزرگ در لاس لوماس. اما بد حادثه او را برای مدتی خانهنشین میکند، و نیکلاس از سر استیصال تلفن را برمیدارد و آخرین تماس تلفنی را برقرار میکند، با شما. شما مخاطب مستقیم سارمینتو قرار میگیرید در یک مکالمهی یک طرفه و داستان او را میشنوید که چطور برآورده شدن تمام خواستههایش برعلیه او شده و مرز مالک و مملوک را از بین برده.فوئنتس اینجا مثل همیشه بیرحم است. (همیشهای در کار نیست، فقط یک کتاب دیگه ازش خوندم) آدمها را نه قهرمان میکند و نه کاملاً قربانی. فقط نشان میدهد چطور کسی که فکر میکند همه را بازی داده، در نهایت خودش زندانی بازی خودش میشود.
۱بارتلبی محرر، یک نوولا از هرمان ملویل.راوی داستان یک وکیل نیویورکی است که در دفترش چند کارمند دارد و برای مدتی یک کاتب جدید استخدام میکند: بارتلبی.کار بارتلبی این است که اسناد حقوقی را رونویسی کند؛ کاری بسیار تکراری و خستهکننده. او در ابتدا کارمند بسیار خوبی است، حتی به نظر میرسد از بقیه منظمتر و سختکوشتر باشد. تا اینکه یک روز که وکیل از او میخواهد در بررسی یک سند به بقیه کمک کند، بارتلبی جواب میدهد: "ترجیح میدهم که نه."و بعد از مدتی این تقریبا تنها پاسخی است که از بارتلبی میتوان شنید.ملویل هیچ توضیح مشخصی دربارهی رفتار بارتلبی به ما نمیدهد، نمیشود مشخص کرد که او دیوانه شده، افسرده است یا فقط میخواهد مرزهای آزادی و ارادهی بشری را امتحان کند. میتوان رفتار بارتلبی را نوعی امتناع از مشارکت در ساختارهای اجتماعی دانست، و بعد از مدتی به نظر میرسد او از مشارکت در خود زندگی هم دست برمیدارد؛ انگار او میخواهد از تمام مفهوم اراده و انتخاب در افراطیترین حالت ممکن استفاده کند: انتخاب نخواستن همهچیز.ما داستان را از دیدگاه راوی دنبال میکنیم، همان وکیلی که بارتلبی را استخدام کرده بود و این باعث شده تا استیصال و سردرگمی برخورد با کسی که نه توضیحی میدهد و نه انگیزهی مشخصی دارد را درک کنیم. انتخاب این زاویه دید باعث میشود بارتلبی را از نگاه انسانی ببینیم که مدام تلاش میکند رفتار او را بفهمد، توجیه کند و در چارچوبهای آشنای خود قرار دهد و هر بار با جملهی "ترجیح میدهم که نه" ناکام میماندابهام بیش از حد داستان شاید اگر در داستان دیگری بود بزرگترین نقطهی ضعف داستان میشد اما اینجا، ابهام اصلیترین چیزی است که به داستان معنا میدهد.همین امتناع آرام و بیتوضیح بارتلبی باعث شد شخصیت واقعا ملموسی باشد، اقلا برای من. اینکه گاهی انسان لزوما با چیزی مخالفت نداشته باشد، بلکه صرفا ترجیح دهد در آن شرکت نکند برای من کاملا قابل درک است. در بارتلبی، این "ترجیح میدهم که نه" آنقدر پیش میرود که از یک انتخاب ساده به شیوهای برای مواجهه با تمام جهان تبدیل میشود. شاید من تا این حد پیش نروم، اما این میل به کنار ایستادن و عدم مشارکت، خواسته اکثر روزهای من بوده و هست. و شاید همین است که پایان داستان را برایم جالبتر میکند: بارتلبی آنقدر از جهان فاصله میگیرد که دیگر جایی برای بازگشت باقی نمیماند."Ah Bartleby! Ah humanity!"
1405/06/30
1405/06/30
۱