پیام رهبر معظم انقلاب اسلامی، همانگونه که در تحلیل پیشین نیز بدان اشاره شد، نمونهای برجسته از فصاحت، صراحت، شفافیت و اقتدار بود. این پیام، هم هشدار قاطعی خطاب به ایالات متحده آمریکا و رژیم صهیونیستی به شمار میرفت و هم تکلیف جریانهای افراطی داخلی — اعم از اصلاحطلبان افراطی و سوپر انقلابیون — را به وضوح روشن ساخت.مغز و جوهر اصلی این پیام، تذکر جدی و هشدارآمیز به آمریکا بود. با اشاره به سوابق ناپسند و بدعهدیهای مکرر این کشور، تأکید شد که در صورت تکرار هرگونه عهدشکنی، پاسخی بسیار شدیدتر و دندانشکنتر از پیش دریافت خواهد کرد.در ادامه، به دو جریان افراطی داخلی نیز به شکلی هوشمندانه و قاطع پرداخته شد:به اصلاحطلبان افراطی که همواره تلاش دارند مسئولیت ناکارآمدیها و قصورات را بر عهده رهبری بیندازند، یادآوری گردید که باید مسئولیت عملکرد خود را بپذیرند و در برابر مردم و تاریخ پاسخگو باشند. دیگر قابل قبول نیست که همواره پشت رهبری پناه گیرند و از مسئولیت شانه خالی کنند.به افراطیون سوپر انقلابی نیز تذکر صریحی داده شد که فرماندهی و مدیریت کلان نظام بر عهده خود رهبر معظم انقلاب است. هیچ فرد یا جریانی نمیتواند تصمیم یا اقدامی را بر ایشان تحمیل نماید. در برابر انحرافات و افراطگراییها هیچگونه کوتاهآمدنی وجود نخواهد داشت و در صورت مشاهده هرگونه تهدیدی علیه منافع ملی، دستورات لازم صادر خواهد شد — حتی اگر این تصمیمات با نظر شخص معظمله نیز همخوانی نداشته باشد.در عین حال، از زحمات و تلاشهای مسئولان قدردانی به عمل آمد و همزمان، بار سنگین مسئولیت آنان مورد تأکید قرار گرفت. این تعادل دقیق میان تقدیر و تذکر، از نقاط قوت برجسته پیام به شمار میرود.به راستی، این پیام در نوع خود کمنظیر بود. دقیقاً در چنین موقعیتهایی است که بصیرت معنا و کارکرد واقعی خود را نشان میدهد و ولایتمداری باید در عمل، نه صرفاً در شعار، به اثبات برسد؛ از طریق پذیرش منطق و حکمت رهبری و همراهی صادقانه و هوشمندانه با آن.#صالح_شریفی 
@nariya_313
@nariya_313
مادرم گفت: کار من نیست، من طاقت ندارم!گفتم: کار چه کسی است؟! کدام ایرانی حریف این داغ میشود؟! ولی امر امر شماست.پاسخم را با گریه داد، یعنی نرویم چه کنیم؟!زینبیهی بیت رهبری شده بود کربلا! بعد نماز یکی بلند شد و روضه اول را خواند، چرخید رو به جمعیت، مشتهاش را گره کرد و با حالت شعار گفت: ای پسر فاطمه، منتظر تو هستیم... و مردم به جای شعار دادن زار میزدند.و از آن به بعد همه به هر علتی زار میزدند، ما برای خیلی پیکرها گریه کردیم، گریه بر پیکرهای زیادی دیدیم، میگویم زار میزدند چون این کاری که در حسینیه کردیم گریه کردن نبود، اگر شما کلمه بهتری دارید که این گریههای یکریز، بلند و بیوقفه را توصیف کند بنویسید.و این آخرین روضهای بود که من توی زینبیه شنیدم، از آن به بعد هرچه خوانده بودند را توی خانه و در فضای مجازی پیدا کردم و برایم تازگی داشت، من فقط دیدم که پرده کنار رفت، آقا در حلقه محافظانش آمد، روی سکو رفت، اما یک کلمه حرف نزد، حتی یک کلمه!و من و بقیه بچههای شهدا همدیگر را بغل کرده بودیم که این غم بزرگ را توی تنهای بیشتری جا بدهیم، غم را از سینههامان به هم میدادیم که ما را نکشد، غم اما برای ۹۰ میلیون نفر هم زیاد بود.آدم به امید زنده است، آدم با خودش فکر میکند که شاید پرده کنار برود و پدرش با مشت گره کرده بیرون بیاید، آدم فکر میکند شاید، چه میدانم شاید... آدم الکی دل خودش را خوش میکند، اما وقتی آمد و حتی برای دلخوشی مردم و ما بچههای شهدا یک کلمه هم صحبت نکرد سنگینی تابوت امید را روی شانههامان حس کردیم. گفتم که، آدم به امید زنده است و ما بدون امید مردیم.اینها را وقتی مینویسم که توی بالکن خانه مادر نشستهام، مادرم که اینقدر گریه کرد که خوابش برد، مادرم که امشب مثل من دوباره یتیم شد، مادرم که تمام آوارگی پس از شهادت پدرم یکباره روی سرش خراب شد.آنچه تا امشب دیده بودم غم بود و آنچه امشب دیدم کلمهای برای معادل سازی ندارد. ما میزبان مردی بودیم که یک عمر به میهمانیاش افتخار کردیم، آقا، نمک سفره شما کورمان کند اگر از خون شما بگذریم...
محمدمهدی همتشام ۱۱ تیرماه ۱۴۰۵در جوار حسینیه امام خمینی(ره)وداع با پیکر قائد شهید انقلاب اسلامی
#بدرقه_آقای_شهید_ایران#باید_برخاست
محمدمهدی همتشام ۱۱ تیرماه ۱۴۰۵در جوار حسینیه امام خمینی(ره)وداع با پیکر قائد شهید انقلاب اسلامی
#بدرقه_آقای_شهید_ایران#باید_برخاست
به تو از دور سلام…
امام رضا جانم خادم خستت دار میادسخت در آغوشش بگیر که ما خیلی خستش کرده بودیم
۳بعد از خائن خواندن قالیباف، سنگ زدن به عراقچی، کنایه به سردارموسوی و قاآنی، فحاشی به میثم مطیعی و مزدور خواندن حسین طاهری، حالا نوبت به حاجمهدی رسولی رسیده. او را هم از قطار انقلاب بیرون انداخته و سازشگر و خفهکننده صدای مردم خواندند. اویی که چهارماه همصدا با او «بزن که خوب میزنی» خواندند و با او گفتند که «حاشا، حاشا، حاشا در انتقامت بشود کوتاهی» او که صبح روز دهم اسفند وقتی همه در بهت و غم فرورفته بودند، بر بلندی ایستاد و میان جمعیت نهیب زد که وقت عزا نیست و ما حالا فقط برای انتقام زندهایم. او که چهارماه از تهران و زنجان تا مشهد و نجف شهر به شهر پرچم سرخ انتقام را برافراشت. با این توجیه که برای ما اشخاص مهم نیستند، هیچ دلسوزی را در دایره انقلاب باقی نگذاشتهاند و همه را تکفیر کردند. با این روند، رواق کشوردوست منحل و تجمعات شبانه کمجمعیت شده و به حاشیه رفته. نه معنای بعثت این است که بعضی دوستان فهمیدهاند و نه معنای آتش به اختیاری. دایره وسیع انقلاب تبدیل به کورنقطهای تنگ و کوچک شده که حالا عنقریب است که خودشان در آن جا نشوند!
«مهدی مولایی»
«مهدی مولایی»
۱