۲همه ما در زندگی چیزهایی را میدانیم که به نفع ماست.
میدانیم باید کمتر نگران باشیم…
میدانیم باید زودتر شروع کنیم…
میدانیم بعضی فکرها فقط آرامشمان را میگیرند…
اما با وجود این آگاهی، گاهی باز هم همان رفتارهای قبلی را تکرار میکنیم.چرا ؟؟؟━━━━━━━━━━━━━━━ اما عزیزم…
دلیلش همیشه کمبود اراده نیست.
ذهن ما یک ویژگی جالب دارد؛
هر چیزی که برایش آشنا باشد، امنتر به نظر میرسد.
حتی اگر آن عادت یا رفتار، باعث رنج ما شده باشد.
برای ذهن، «آشنا» گاهی از «بهتر» مهمتر است.
به همین دلیل، وقتی میخواهیم تغییر کنیم، ذهن سعی میکند ما را به همان مسیر همیشگی برگرداند.━━━━━━━━━━━━━━━ یک مثال از زندگی واقعی:
فرض کن همیشه وقتی از کسی ناراحت میشوی، سکوت میکنی و چیزی نمیگویی.
بارها هم با خودت گفتهای که این روش حال تو را بهتر نمیکند.
این بار تصمیم میگیری آرام و محترمانه احساست را بیان کنی.
اما درست قبل از حرف زدن، ذهنت شروع میکند:
«اگر ناراحت شود چه؟»
«اگر رابطه خراب شود چه؟»
و دوباره سکوت میکنی.
نه چون بلد نیستی حرف بزنی…
بلکه چون ذهن، همان سکوتِ آشنا را امنتر از یک تجربه جدید میبیند.━━━━━━━━━━━━━━━ تمرین امروز:
به تغییری فکر کن که مدتهاست دلت میخواهد انجامش بدهی.
از خودت بپرس:
«آیا چیزی که مانعم شده، واقعاً خطر است، یا فقط برای ذهنم ناآشناست؟»
گاهی همین سؤال، راه را برای یک قدم کوچک باز میکند.━━━━━━━━━━━━━━━ به یاد داشته باش…
ذهن، همیشه تغییر را دشمن نمیبیند؛
فقط از ناشناختهها میترسد.
و آگاهی یعنی یاد بگیریم با وجود این ترس، قدمهای کوچکمان را ادامه بدهیم.
همین قدمهای کوچک هستند که کمکم مسیر زندگی را تغییر میدهند.
هم قبیله … اینجا چراغی روشن است.
چراغی برای شناخت ذهن، آرامتر دیدن ترسها و برداشتن قدمهایی آگاهانه به سوی رشد.
میدانیم باید کمتر نگران باشیم…
میدانیم باید زودتر شروع کنیم…
میدانیم بعضی فکرها فقط آرامشمان را میگیرند…
اما با وجود این آگاهی، گاهی باز هم همان رفتارهای قبلی را تکرار میکنیم.چرا ؟؟؟━━━━━━━━━━━━━━━
اما عزیزم…دلیلش همیشه کمبود اراده نیست.
ذهن ما یک ویژگی جالب دارد؛
هر چیزی که برایش آشنا باشد، امنتر به نظر میرسد.
حتی اگر آن عادت یا رفتار، باعث رنج ما شده باشد.
برای ذهن، «آشنا» گاهی از «بهتر» مهمتر است.
به همین دلیل، وقتی میخواهیم تغییر کنیم، ذهن سعی میکند ما را به همان مسیر همیشگی برگرداند.━━━━━━━━━━━━━━━
یک مثال از زندگی واقعی:فرض کن همیشه وقتی از کسی ناراحت میشوی، سکوت میکنی و چیزی نمیگویی.
بارها هم با خودت گفتهای که این روش حال تو را بهتر نمیکند.
این بار تصمیم میگیری آرام و محترمانه احساست را بیان کنی.
اما درست قبل از حرف زدن، ذهنت شروع میکند:
«اگر ناراحت شود چه؟»
«اگر رابطه خراب شود چه؟»
و دوباره سکوت میکنی.
نه چون بلد نیستی حرف بزنی…
بلکه چون ذهن، همان سکوتِ آشنا را امنتر از یک تجربه جدید میبیند.━━━━━━━━━━━━━━━
تمرین امروز:به تغییری فکر کن که مدتهاست دلت میخواهد انجامش بدهی.
از خودت بپرس:
«آیا چیزی که مانعم شده، واقعاً خطر است، یا فقط برای ذهنم ناآشناست؟»گاهی همین سؤال، راه را برای یک قدم کوچک باز میکند.━━━━━━━━━━━━━━━
به یاد داشته باش…ذهن، همیشه تغییر را دشمن نمیبیند؛
فقط از ناشناختهها میترسد.
و آگاهی یعنی یاد بگیریم با وجود این ترس، قدمهای کوچکمان را ادامه بدهیم.
همین قدمهای کوچک هستند که کمکم مسیر زندگی را تغییر میدهند.
هم قبیله … اینجا چراغی روشن است.چراغی برای شناخت ذهن، آرامتر دیدن ترسها و برداشتن قدمهایی آگاهانه به سوی رشد.
خیلیها فکر میکنند «رانه مرگ» که فروید و لکان میگویند : یعنی تمایل به خودکشی!!اصلاً اینطور نیست.رانه مرگ یعنی آن نیروی عجیبی در درون ما که باعث میشود ما مدام اشتباهاتمان را تکرار کنیم، مدام به سمت روابط سمی برویم یا خودمان را در موقعیتهای دردناک قرار دهیم. لکان میگوید این یک «تکرارِ کور» است؛ مثل یک ماشین که خاموش نمیشود. این نیرو میخواهد ما را از شرّ «میل» و «تنش» خلاص کند و به یک آرامشِ سنگی و بیحرکت (مثل مرگ) برساند.فرزانه حسین پور رواندرمانگر( تحلیلی_طرحواره )
آدمهایی که بلد نیستن تسلیم بشن خیلی جذابن مگه نه؟!اونایی که مقابل محدودیت، سفت و سخت ایستادن و خواسته شون رو عملی کردن، با درد رشد کردن، برای رسیدن به چیزیکه میخوان هزاران بار خوردن زمین و اشک ریختن اما بلند شدن محکم تر از قبل ادامه دادن، آدم هایی که سخت گریستن اما تنهایی اشکاشون رو پاک کردن و هیچوقت هیچکس نفهمید چه روزهایی رو تحمل کردن تا ما امروز بهشون بگیم ″ قوی″. اگه یکی از این آدمهایی و جا نزدی، من تمام قد به افتخارت میایستم و ستایشت میکنم و ممنونم ازت که دنیا رو قشنگتر کردی رفیق ...
۱میخوام بگم اکثر اوقات حتی خودتم نمیدونی که همچین سلیقه ی بینظیری،همچین قدرتی،چنین قابلیتی،چنین توانایی برای درخشیدن تو یه مهارت و زمینه ی خاصی رو داری تا وقتی که کامل تو اون موقعیت قرار نگیری،درست مثل شب آخر امتحان، مثل ادامه دادن بدون آدمایی که فکر میکردی نمیتونی حتی یه روزم ازشون بیخبر باشی،مثل موقعیتایی سختی که به جز خودت هیچکس نمیدونست و تو تنهایی از پسش بر اومدی! پس بپر وسط موقعیت های جدید و خودتُ کشف کن و به خودت ثابت کن که چقدر بینظیر و متفاوتی🤍
🤍۱
شبتون ارام $$$$$$
۳
اخیرا از وینیکات میخوانم مفهومی توجهم را جلب کرده است تقریبا اینکه تنهایی، یک مجازات نیست… یک دستاورد است.تنها کسی میتواند در حضورِ دیگری، خودش باشدکه پیشتر، هنرِ تنها بودن در حضورِ خویش راآموخته باشد.بلوغ، یعنی صلح با خلأِ درونی.
این جملهها معمولا بیش از آنکه درباره جهان باشند، درباره رابطه فرد با میل دیگری هستند. #روانکاو نمیپرسد آیا دنیا واقعا پست است؟ او میپرسد چرا او جهان را دقیقا به این شکل تجربه میکند؟ با این روایت، چه جایگاهی برای خودش میسازد؟ این تنهایی او را از چه چیزی حفظ میکند؟ اگر این #فانتزی فرو بریزد، چه اضطرابی ظاهر خواهد شد؟.