۷
در این مدت که اینترنت قطع بود، بالاخره وقت کردم سریال محبوب «کد تروما: قهرمانان در آمادهباش» رو ببینم.و در یک کلام باید اعتراف کنم: واقعاً سریال خوب و درجهیکی بود.
سریالهای پزشکی به خاطر فضای بیمارستانیشان که همراه با موقعیتهای دلخراش، خون، جراحی و اصطلاحات تخصصی است، شاید محبوب همگان نباشند، اما در کمال تعجب این سریال طرفداران خیلی زیادی داشت و همین باعث شد توقع من برود بالا؛ ولی وقتی سریالی خوب و باکیفیت باشد، دیگر نمیشود روی آن ایراد گذاشت...
ویژگی متمایزکنندهٔ این سریال، همانطور که از اسمش پیداست، این است که به بخش بسیار مهمی به نام «بخش تروما» میپردازد. ما در هر قسمت شاهد داستانی از بیماران این بخش هستیم که هرکدام موقعیت خیلی خاص و دردناکی را پشت سر گذاشتهاند. چیزی که در مورد این سریال خیلی دوست داشتم این بود که بهنظرم خیلی قشنگ حقایق پشت این بخش، و کملطفیها و محدودیتهایی که در حق این بخش میشود را به خوبی به تصویر کشیدند.
نقطهٔ قوت سریال برای من، شخصیتپردازی و بازی فوقالعادهٔ دکتر بک بود؛ هم به عنوان ابرقهرمان سریال، هم به عنوان کاپیتان تیم کد تروما، و هم به عنوان یک استاد!
عاشق رابطهٔ استاد-شاگردی بین دکتر بک و شاگردش شمارهی یک (همان معقدی خودمان) بودم؛ یک رابطهٔ استاد-شاگردی تمامعیار...
سایر اعضای تیم هم هرکدام در جایگاه خودشان هم شخصیتپردازی خوبی داشتند و هم بازی خوبی ارائه دادند. انصافاً تیم درجهیکی بودند. سناریوی سریال هم بهنظرم کشش کافی برای ۸ قسمت را داشت. بهنظرم واقعاً در ژانر پزشکی یکی از برترینها بود.
در کل، سریال از هر لحاظ واقعاً عالی و درجهیک بود و واقعاً از تماشایش لذت بردم. این نشان میدهد چقدر سلیقهٔ مخاطبهای چنل با من همسو شده و واقعاً ممنونشان هستم.
امتیاز روشنا: ۱۰ از ۱۰
#ژانویه_2025#کد_تروما_قهرمانان_در_آمادهباش
@news_kdrama2021
سریالهای پزشکی به خاطر فضای بیمارستانیشان که همراه با موقعیتهای دلخراش، خون، جراحی و اصطلاحات تخصصی است، شاید محبوب همگان نباشند، اما در کمال تعجب این سریال طرفداران خیلی زیادی داشت و همین باعث شد توقع من برود بالا؛ ولی وقتی سریالی خوب و باکیفیت باشد، دیگر نمیشود روی آن ایراد گذاشت...
ویژگی متمایزکنندهٔ این سریال، همانطور که از اسمش پیداست، این است که به بخش بسیار مهمی به نام «بخش تروما» میپردازد. ما در هر قسمت شاهد داستانی از بیماران این بخش هستیم که هرکدام موقعیت خیلی خاص و دردناکی را پشت سر گذاشتهاند. چیزی که در مورد این سریال خیلی دوست داشتم این بود که بهنظرم خیلی قشنگ حقایق پشت این بخش، و کملطفیها و محدودیتهایی که در حق این بخش میشود را به خوبی به تصویر کشیدند.
نقطهٔ قوت سریال برای من، شخصیتپردازی و بازی فوقالعادهٔ دکتر بک بود؛ هم به عنوان ابرقهرمان سریال، هم به عنوان کاپیتان تیم کد تروما، و هم به عنوان یک استاد!
عاشق رابطهٔ استاد-شاگردی بین دکتر بک و شاگردش شمارهی یک (همان معقدی خودمان) بودم؛ یک رابطهٔ استاد-شاگردی تمامعیار...
سایر اعضای تیم هم هرکدام در جایگاه خودشان هم شخصیتپردازی خوبی داشتند و هم بازی خوبی ارائه دادند. انصافاً تیم درجهیکی بودند. سناریوی سریال هم بهنظرم کشش کافی برای ۸ قسمت را داشت. بهنظرم واقعاً در ژانر پزشکی یکی از برترینها بود.
در کل، سریال از هر لحاظ واقعاً عالی و درجهیک بود و واقعاً از تماشایش لذت بردم. این نشان میدهد چقدر سلیقهٔ مخاطبهای چنل با من همسو شده و واقعاً ممنونشان هستم.
امتیاز روشنا: ۱۰ از ۱۰
#ژانویه_2025#کد_تروما_قهرمانان_در_آمادهباش
@news_kdrama2021
۱۳
۱۳
بعد از مدت ها سریالی دیدیم ( دوران جنگ و نبود اینترنت ) که خیلی برام پر معنا بود و باعث شد دست به قلم بشم و حسابی بنویسم ... متن حاوی اسپویل حواستون باشه حسابی ...
۸
۸roushanakdrama تصویر
تصویربه جرئت میتونم بگم سریال تو همه چیز دیگر برای من همتراز سریال «وقتی زندگی به تو نارنگی میدهد» برای اکثر کیدرامرها بود، حتی شاید چند پله بالاتر.
با وجود اینکه فضای داستانی هر دو سریال کاملاً متفاوت است، ولی هر دو از جنس زندگی هستند. سریالهایی که هر قسمتشان بیشتر از هر سریال جنایی و معمایی، ذهنت را با خودش درگیر میکند و تو را وادار میکند به تکتک شخصیتها، دیالوگهایشان و رابطهشان فکر کنی.
اگرچه آن سریال زندگی عاشقانهٔ یک زوج را در چهار فصل سال روایت میکرد، این سریال داستان دوستی دو زن را در چهار مرحلهٔ مختلف زندگیشان روایت میکرد:همراه با اسپویل · دوران مدرسه که شروعی بود برای جوانه زدن یک دوستی.· دوران جوانی که بعد از مدتها همدیگر را پیدا کردند و سعی کردند با آغوش گرمشان، درد و رنجهای جوانی هم را تسکین بدهند، اگرچه این دوران شروعی بود برای یک مثلث عاشقانهٔ آتشین که آتش به جان هر سه شخصیت زد.· سومین دوران، دوران اوج بزرگسالی بود. در حالی که هر دویشان از موفقترین انسانها در حرفهٔ کاری و تحصیلی خود بودند، مقابل هم قرار گرفتند، رقیب هم شدند و به هم آسیب زدند.· و در نهایت دوران افول که با فرارسیدن مرگ یکی از آنها شروع شد و دیگری تسلیم خواستهٔ او شد و تصمیم گرفت ببخشد.پایان اسپویل این سریال از آن دسته بود که هر وقت یکی از مراحل تمام میشد، نظر من را کاملاً عوض میکرد. اگر جزو سریالهای در حال پخش بود یا من بعد از هر قسمت نظرم را مینوشتم، احتمالاً شاهد ۱۵ نظر با افکار کاملاً ضدونقیض میبودم – و این شاید هنر نویسندگی بود.
سریال شروعی آرام داشت. دوستی و آشنایی دو کاراکتر زن برای ما کیدرامرها تا حدودی کلیشهای و آشنا بود. اگرچه از همان قسمتهای اول میشد فهمید اونجونگ چقدر شخصیت بالغتر و آرامتری دارد (که این نشئتگرفته از عشق بیپایان مادرش است)، ولی سانگاون همیشه یک غرور خاص و احساس ناکافی بودن، دوستداشتنی نبودن و... دارد. اما به مرور که جلوتر میرویم، این قضیه برایمان بهتر و ملموستر میشود.اسپویل شاید ۸ قسمت اول این سریال میتوانست خودش یک اثر کامل باشد. در لحظهای که دوستیها به هم برگشتهاند و در حال آرام کردن غمها و رنجهای گذشته هستند، یکهو به خودت میآیی و میبینی وسط یک مثلث عاشقانه افتادی، آن هم با بهترین دوستت. این مثلث پر از حرفهای گفته و ناگفته است. صادقانه بگویم خیلی با خودم کلنجار رفتم و سعی کردم واقعبینانه به داستان نگاه کنم، اما نتوانستم.اگرچه کاری که سانگاون با اونجونگ کرد قطعاً خیانت بود، ولی سخت میشود از ارزش معنوی سانگهاک در زندگی او و دیالوگهایی که قبلاً در چتروم گفتند، به سادگی گذشت. از آن طرف، با وجود اینکه از سانگهاک بابت خیانت به اونجونگ واقعاً دلخورم، اما آن حس ترحمش به خواهر دوستش برایم ملموس است. درد این رابطه و کاراکترها به قدری زیاد بود که یک روز تمام سعی کردم احساساتم را روی کاغذ پیاده کنم، اما هرچقدر مینوشتم تمام نمیشد.نیمهٔ دوم سریال به معنای واقعی برایم دارک شد. جایی از داستان که هر سه ضلع مثلث عشقی دوباره همدیگر را ملاقات میکنند. همانجا بود که از تصمیم اونجونگ برای ادامه دادن به آن پروژهٔ لعنتی ناامید شدم. آره، اونجونگ باید همانجا استعفا میداد و مسیرش را جدا میکرد، اما نکرد و بابت تمام مهربانی که به اطرافیانش کرد، از کسانی ضربه خورد که فکرش را نمیکرد. آن لحظه که دوستیها تبدیل به رقابت و حسادت میشوند و کلمات و رفتار آدمها از هر شمشیری تیزتر و برندهتر میشوند.از آنجایی که داستان برایم اسپویل شده بود – با وجودی که هنوز دو قسمت تا پایان سریال مانده بود – شروع کردم به لعن و نفرین نویسنده که «چی با خودش فکر کرده؟! اینکه بیاید زندگی اونجونگ را به هم بریزد، آخرش سرطان بگیرد و دل ما بسوزد و بگوییم اخی طفلی دارد میمیرد؟ چهار قطره اشک بریزیم و فراموش کنیم چه کاراکتر عقدهای و حسودی بود؟»اما درست همان لحظه نویسنده با هنرش دوباره من را شگفتزده کرد. جوری این قسمت آخر را نوشت که کل ۱۳ قسمت قبلی را یک جور دیگر معنا میکند. انگار در ۱۳ قسمت قبل هر قسمت یک تکه از پازل را جا گذاشته و دو قسمت آخر تکههای پازل را به هم وصل میکند تا معنای «تو و هر چیز دیگر» را به مخاطب نشان بدهد. من در دو قسمت آخر واقعاً در درون قلبم گریه کردم – نه به خاطر سانگاون و شخصیت سمیاش، بلکه به خاطر هنر زیبای نویسنده که در دو قسمت آخر کاری کرد که این اثر از یک اثر معمولی برایم تبدیل به یک شاهکار شود. تکتک دیالوگهای دو قسمت آخر با ظرافت خاصی نوشته شده و صرفاً برای تحتتأثیر قرار دادن مخاطب نسبت به کاراکتری که درگیر سرطان و مرگ است نوشته نشده، بلکه عصارهٔ نهایی یک دوستی طولانی را به مخاطب نشان میدهد.
با وجود اینکه فضای داستانی هر دو سریال کاملاً متفاوت است، ولی هر دو از جنس زندگی هستند. سریالهایی که هر قسمتشان بیشتر از هر سریال جنایی و معمایی، ذهنت را با خودش درگیر میکند و تو را وادار میکند به تکتک شخصیتها، دیالوگهایشان و رابطهشان فکر کنی.
اگرچه آن سریال زندگی عاشقانهٔ یک زوج را در چهار فصل سال روایت میکرد، این سریال داستان دوستی دو زن را در چهار مرحلهٔ مختلف زندگیشان روایت میکرد:
همراه با اسپویل · دوران مدرسه که شروعی بود برای جوانه زدن یک دوستی.· دوران جوانی که بعد از مدتها همدیگر را پیدا کردند و سعی کردند با آغوش گرمشان، درد و رنجهای جوانی هم را تسکین بدهند، اگرچه این دوران شروعی بود برای یک مثلث عاشقانهٔ آتشین که آتش به جان هر سه شخصیت زد.· سومین دوران، دوران اوج بزرگسالی بود. در حالی که هر دویشان از موفقترین انسانها در حرفهٔ کاری و تحصیلی خود بودند، مقابل هم قرار گرفتند، رقیب هم شدند و به هم آسیب زدند.· و در نهایت دوران افول که با فرارسیدن مرگ یکی از آنها شروع شد و دیگری تسلیم خواستهٔ او شد و تصمیم گرفت ببخشد.پایان اسپویل این سریال از آن دسته بود که هر وقت یکی از مراحل تمام میشد، نظر من را کاملاً عوض میکرد. اگر جزو سریالهای در حال پخش بود یا من بعد از هر قسمت نظرم را مینوشتم، احتمالاً شاهد ۱۵ نظر با افکار کاملاً ضدونقیض میبودم – و این شاید هنر نویسندگی بود.سریال شروعی آرام داشت. دوستی و آشنایی دو کاراکتر زن برای ما کیدرامرها تا حدودی کلیشهای و آشنا بود. اگرچه از همان قسمتهای اول میشد فهمید اونجونگ چقدر شخصیت بالغتر و آرامتری دارد (که این نشئتگرفته از عشق بیپایان مادرش است)، ولی سانگاون همیشه یک غرور خاص و احساس ناکافی بودن، دوستداشتنی نبودن و... دارد. اما به مرور که جلوتر میرویم، این قضیه برایمان بهتر و ملموستر میشود.
اسپویل شاید ۸ قسمت اول این سریال میتوانست خودش یک اثر کامل باشد. در لحظهای که دوستیها به هم برگشتهاند و در حال آرام کردن غمها و رنجهای گذشته هستند، یکهو به خودت میآیی و میبینی وسط یک مثلث عاشقانه افتادی، آن هم با بهترین دوستت. این مثلث پر از حرفهای گفته و ناگفته است. صادقانه بگویم خیلی با خودم کلنجار رفتم و سعی کردم واقعبینانه به داستان نگاه کنم، اما نتوانستم.اگرچه کاری که سانگاون با اونجونگ کرد قطعاً خیانت بود، ولی سخت میشود از ارزش معنوی سانگهاک در زندگی او و دیالوگهایی که قبلاً در چتروم گفتند، به سادگی گذشت. از آن طرف، با وجود اینکه از سانگهاک بابت خیانت به اونجونگ واقعاً دلخورم، اما آن حس ترحمش به خواهر دوستش برایم ملموس است. درد این رابطه و کاراکترها به قدری زیاد بود که یک روز تمام سعی کردم احساساتم را روی کاغذ پیاده کنم، اما هرچقدر مینوشتم تمام نمیشد.نیمهٔ دوم سریال به معنای واقعی برایم دارک شد. جایی از داستان که هر سه ضلع مثلث عشقی دوباره همدیگر را ملاقات میکنند. همانجا بود که از تصمیم اونجونگ برای ادامه دادن به آن پروژهٔ لعنتی ناامید شدم. آره، اونجونگ باید همانجا استعفا میداد و مسیرش را جدا میکرد، اما نکرد و بابت تمام مهربانی که به اطرافیانش کرد، از کسانی ضربه خورد که فکرش را نمیکرد. آن لحظه که دوستیها تبدیل به رقابت و حسادت میشوند و کلمات و رفتار آدمها از هر شمشیری تیزتر و برندهتر میشوند.از آنجایی که داستان برایم اسپویل شده بود – با وجودی که هنوز دو قسمت تا پایان سریال مانده بود – شروع کردم به لعن و نفرین نویسنده که «چی با خودش فکر کرده؟! اینکه بیاید زندگی اونجونگ را به هم بریزد، آخرش سرطان بگیرد و دل ما بسوزد و بگوییم اخی طفلی دارد میمیرد؟ چهار قطره اشک بریزیم و فراموش کنیم چه کاراکتر عقدهای و حسودی بود؟»اما درست همان لحظه نویسنده با هنرش دوباره من را شگفتزده کرد. جوری این قسمت آخر را نوشت که کل ۱۳ قسمت قبلی را یک جور دیگر معنا میکند. انگار در ۱۳ قسمت قبل هر قسمت یک تکه از پازل را جا گذاشته و دو قسمت آخر تکههای پازل را به هم وصل میکند تا معنای «تو و هر چیز دیگر» را به مخاطب نشان بدهد. من در دو قسمت آخر واقعاً در درون قلبم گریه کردم – نه به خاطر سانگاون و شخصیت سمیاش، بلکه به خاطر هنر زیبای نویسنده که در دو قسمت آخر کاری کرد که این اثر از یک اثر معمولی برایم تبدیل به یک شاهکار شود. تکتک دیالوگهای دو قسمت آخر با ظرافت خاصی نوشته شده و صرفاً برای تحتتأثیر قرار دادن مخاطب نسبت به کاراکتری که درگیر سرطان و مرگ است نوشته نشده، بلکه عصارهٔ نهایی یک دوستی طولانی را به مخاطب نشان میدهد.۹roushanakdrama تصویر
تصویراینکه چطور دو غریبه در مسیر هم قرار گرفتند، با وجود تفاوت در نگرشها و عقایدشان، یکی مرهم زخم دیگری شد و آن دیگری آتش به جانش زد، و در حالی که در اوج نفرت از هم بودند به هم برگشتند و تصمیم گرفتند به خوبی به این دوستی خاتمه بدهند.من اونجونگ را سخت به خاطر اینکه تصمیم گرفت با سانگاون و کیم سانگهاک در یک پروژه همکار شود سرزنش میکنم، اما به خاطر بخشش نه! چون مطمئنم اگر اونجونگ سانگاون را نمیبخشید، آن غم و نفرت آمیخته به کینهٔ دوستیشان هرگز تمام نمیشد.یک جای سریال اونجونگ به سانگاون میگوید: «به لطف تو من کتابخوان شدم، به فیلم و سریال علاقهمند شدم، به حرفهٔ فیلمسازی رفتم و از آن حرفه خارج شدم و الان تو حرفهٔ سریالسازی هستم.» این دقیقاً حکایت خیلی از آدمهای اطراف ماست.پایان اسپویل در روزهای آخر ۲۵ سالگیام، در حالی که دارم به یک سری از دوستهای زندگیام خاتمه میدهم، این سریال را دیدم و دارم فکر میکنم همان آدمهایی که روزی وارد زندگیام شدند و دوست خطابشان کردم، به لطف ضربههایی که زدند و حرفهایشان باعث شدند من انسان قویتر و مستقلی بشوم. اگرچه به صلاحمان است که از هم جدا شویم و مسیرمان را جدا کنیم، ولی از آنها ممنونم که کمکم کردند تا انسان قویتری بشوم. شاید سانگاون بهتر بود هرگز وارد زندگی اونجونگ نمیشد، ولی به نظر من با وارد شدن به زندگیاش، از او انسانی قویتر ساخت.در نهایت این سریال بیشتر از اینکه برایم یک سریال باشد، یک مستند از رابطهٔ دوستانهٔ دو خانم بود که پارک جیاون و کیم گواون عزیزم آن مستند را به بهترین شکل به نمایش گذاشتند. سوای داستان غنی، انصافاً کارگردانی این سریال خیلی تمیز و حرفهای بود. جوری تصور میکردم اونجونگ و سانگاون واقعاً وجود داشتند و این سریال برگرفته از دفترچهٔ خاطراتشان ساخته شده – این اندازه همه چیز برایم زنده و واقعی بود. اینکه بخشی از سریال مربوط به حرفهٔ فیلمسازی بود هم جذابیتهای خاص خودش را داشت. در نهایت ممنونم از بازی خوب تکتک کاراکترها، مخصوصاً گواون عزیزم که بهانهٔ اصلی من برای دیدن این شاهکار شد. این سریال را پیشنهاد میکنم ببینید، ولی موقع دیدنش خیلی صبور باشید.
امتیاز روشنا : ۱۰ از ۱۰#سپتامبر2025#تو_و_هر_چیز_دیگر@news_kdrama2021
پایان اسپویل در روزهای آخر ۲۵ سالگیام، در حالی که دارم به یک سری از دوستهای زندگیام خاتمه میدهم، این سریال را دیدم و دارم فکر میکنم همان آدمهایی که روزی وارد زندگیام شدند و دوست خطابشان کردم، به لطف ضربههایی که زدند و حرفهایشان باعث شدند من انسان قویتر و مستقلی بشوم. اگرچه به صلاحمان است که از هم جدا شویم و مسیرمان را جدا کنیم، ولی از آنها ممنونم که کمکم کردند تا انسان قویتری بشوم. شاید سانگاون بهتر بود هرگز وارد زندگی اونجونگ نمیشد، ولی به نظر من با وارد شدن به زندگیاش، از او انسانی قویتر ساخت.در نهایت این سریال بیشتر از اینکه برایم یک سریال باشد، یک مستند از رابطهٔ دوستانهٔ دو خانم بود که پارک جیاون و کیم گواون عزیزم آن مستند را به بهترین شکل به نمایش گذاشتند. سوای داستان غنی، انصافاً کارگردانی این سریال خیلی تمیز و حرفهای بود. جوری تصور میکردم اونجونگ و سانگاون واقعاً وجود داشتند و این سریال برگرفته از دفترچهٔ خاطراتشان ساخته شده – این اندازه همه چیز برایم زنده و واقعی بود. اینکه بخشی از سریال مربوط به حرفهٔ فیلمسازی بود هم جذابیتهای خاص خودش را داشت. در نهایت ممنونم از بازی خوب تکتک کاراکترها، مخصوصاً گواون عزیزم که بهانهٔ اصلی من برای دیدن این شاهکار شد. این سریال را پیشنهاد میکنم ببینید، ولی موقع دیدنش خیلی صبور باشید.امتیاز روشنا : ۱۰ از ۱۰#سپتامبر2025#تو_و_هر_چیز_دیگر@news_kdrama2021
۷roushanakdrama تصویر
تصویرتحلیل شخصیت ها همراه با اسپویل کارکتر اون جونگبا سرشار از عشق بزرگ شده بود برای همین به همه انسان های اطراف بدون هیچ چشم داشتی عشق میورزید و کمک میکرد. شاید این حجم از خوب بودن کمی اغراق آمیز بود و شاید بازی احساسی گو اون این حس بیشتر هم میکرد ولی کارکترش جز کارکتر های امن بود از اون شخصیت هایی که اگر تو زندگی تون داشته باشید واقعا گنجینه باارزشی هستندکارکتر سانگ اوناز اون مدل کارکتر هایی پر از حسرت ، عقده و حسادت….ریشه اش به خانواده اش برمیگشت….هیچ کدام از اعضای اون خانواده پایان خوبی نداشت …اتفاقات ناگوار زندگیش از مرگ برادرش، ورشکستگی پدر ، طلاق مادر و پدرش و درنهایت ناکامی در مثلث عشقی با بهترین دوستش باعث شده بود این حق به خودش بده که مثل قربانی با خودش رفتار کنه و حق به خودش بده ….کیم سانگ هاک یه جایی خیلی درست گفت اینکه سانگ اون خودش دوست نداره و برای خودش ارزش قائل نیست ( به عبارت دیگر گفت مراقب خودت نیستی ) ببین چطور رفتار کردی که همچین حرف سوزناک باید از عشق ات بشنوی .تو نیمه اول سریال سعی کردم درکش کنم اما تو نیمه دوم فهمیدم اشتباه میکردم این کارکتر خیلی آسیب دیده تر از این حرفاست و دقیقا شاید بخاطر همین رفتار های سمی که داشت در نهایت مبتلا به سرطان شد و در مجبور بود در اوج تنهایی که خودش برای خودش ساخته باید میمرد ….سانگ اون میتونست انسان دیگری باشه اگر فقط،میپذیرفت تو هیچ سهمیه عشقی نسبت به سانگ هاک نداره .اما کیم سانگ هاک ….کارکتری که بنظرم به نسبت دو کارکتر دیگر متعادل تر و واقعگرانه تر نوشته شده بود . عشقش به اون جونگ پاک و صادقانه بود و ترحمش به سانگ اون قابل درک تر ….دوست داشتم به اون جونگ برگرده اما شاید اگر اون برمیگشت هیچ وقت پایان این سریال به این اندازه به دلم نمینشست….در مورد مادر هاشونمادر سانگ اون برام قابل درک بود که چرا اون جونگ دوست داره اما مامان جونگ اون نه برام قابل درک نبود که چرا انقدر به سانگ اون اهمیت میده
جالبه که بدونید ...+ نویسنده این اثر شاهکار لبخند پر کشیده از نگاهت داره+ کارگردان هم اثر ملودرام های خوبی تو کارنامه نامه اش داره که یکیش از برامنس خوشت میاد ،
@news_kdrama2021
جالبه که بدونید ...+ نویسنده این اثر شاهکار لبخند پر کشیده از نگاهت داره+ کارگردان هم اثر ملودرام های خوبی تو کارنامه نامه اش داره که یکیش از برامنس خوشت میاد ،
@news_kdrama2021
۷roushanakdrama تصویر
تصویرچقدر حمایت از این نقد کم بود ...
۳
از میان سریالهای ماه مارس، «بوسه سرین» بدون تردید یکی از آثاری بود که بیش از همه برای تماشایش انتظار میکشیدم. حضور پارک مینیونگ، وی ها جون و کیم هیون جونگ در کنار هم، در کنار نام کارگردانی که پیشتر آثاری درخشان مانند «گل شیطانی»، «مادر» و «ماشین تحریر شیکاگو» را در کارنامه خود دارد، انتظاراتم را به شکل قابل توجهی بالا برده بود.
اما از بدشانسی من، پخش سریال همزمان با دوران قطعی اینترنت بود و همین باعث شد تماشای آن را به تعویق بیندازم تا شرایط عادی شود. با این حال، کنجکاوی نسبت به بازخورد مخاطبان باعث شد سری به سایتهای دانلود سریال بزنم و متأسفانه بخش مهمی از داستان برایم اسپویل شد؛ اتفاقی که به نظرم تأثیر مستقیمی بر تجربه تماشای من گذاشت.
تا این لحظه حدود هشت قسمت از سریال را دیدهام. از نظر فنی، «بوسه سرین» یک اثر خوشساخت است؛ سریالی که به راحتی میتوانست در میان بهترین آثار معمایی و تریلر سال قرار بگیرد. فضاسازی، میزانسنها، ریتم کارگردانی و نحوه خلق تعلیق نشان میدهد که سازندگان به خوبی میدانستهاند چگونه مخاطب را در فضای رازآلود داستان غرق کنند. با این حال، برخلاف انتظارم، آن کشش و درگیری عاطفی لازم را با داستان پیدا نکردم؛ موضوعی که بخش عمده آن را ناشی از همان اسپویل زودهنگام میدانم. وقتی برخی گرههای اصلی داستان را از قبل بدانید، طبیعی است که بخشی از هیجان کشف حقیقت از بین برود.
در بخش بازیگری، عملکرد بازیگران قابل قبول و خوب بود، اما برای من به سطحی که بتوان آن را درخشان یا بهیادماندنی دانست نرسید. شاید دلیلش این باشد که پیشتر بازیهای بسیار قدرتمندتری از پارک مینیونگ و وی ها جون دیدهام و ناخودآگاه آن آثار را معیار مقایسه قرار میدهم. با این حال، شیمی و هماهنگی میان زوج اصلی سریال یکی از نقاط قوت آن است و ارتباط میان شخصیتها به شکلی باورپذیر به تصویر کشیده شده است.
فیلمنامه نیز ایده جذاب و ظرفیت بالایی دارد، اما خالی از ضعف نیست. شخصاً احساس میکنم اگر نویسنده وفاداری بیشتری به داستان اصلی نسخه ژاپنی نشان میداد، نتیجه میتوانست منسجمتر و تأثیرگذارتر باشد. برخی تغییرات اگرچه با هدف بومیسازی و سازگار شدن با سلیقه مخاطب کرهای انجام شدهاند، اما در بعضی بخشها از قدرت روایت کاستهاند.
با این حال، اگر بخواهم مهمترین نقطه قوت سریال را نام ببرم، بدون تردید باید به موسیقی متن آن اشاره کنم. مدتها بود که موسیقی یک سریال تا این اندازه بر من تأثیر نگذاشته بود. موسیقی در «بوسه سرین» صرفاً یک عنصر تزئینی نیست، بلکه بخشی از روایت است؛ عاملی که به شکل مؤثری حس تعلیق، اضطراب و هیجان را به مخاطب منتقل میکند و بار احساسی بسیاری از صحنهها را چند برابر میسازد. این سریال بار دیگر یادآوری کرد که موسیقی متن تا چه اندازه میتواند در موفقیت یک اثر معمایی و رمزآلود نقش داشته باشد.
در مجموع، «بوسه سرین» را سریال خوبی میدانم؛ اثری که نقاط قوت آن بیش از ضعفهایش به چشم میآید. البته معتقدم پخش سریال از شبکه tvN تا حدی محدودیتهایی را برای نمایش برخی جنبههای داستان ایجاد کرده است و شاید در بستری متفاوت، امکان پرداخت جسورانهتری به برخی عناصر روایت وجود داشت.
همچنین بارها دیدهام که این سریال با «ایکس عزیز یا هنر سارا » یا دیگر آثار جنایی شناختهشده مقایسه میشود؛ مقایسهای که چندان با آن موافق نیستم. اگرچه آثار جنایی و رمزآلود هر دو میتوانند فضایی تاریک و رازآلود داشته باشند، اما اهداف و سازوکار روایی آنها یکسان نیست. بنابراین مقایسه مستقیم این آثار لزوماً منصفانه نیست.
از آنجا که هنوز سریال را به پایان نرساندهام، ترجیح میدهم فعلاً امتیازی برای آن در نظر نگیرم. اما تا همینجا نیز معتقدم «بوسه سرین» پتانسیل آن را داشته و شاید هنوز هم داشته باشد که در فهرست بهترین سریالهای سال قرار بگیرد؛ هرچند برای من، تجربه تماشای آن تا حدی قربانی اسپویلهایی شد که خیلی زودتر از موعد به سراغم آمدند.
امتیاز روشنا: ۸ از ۱۰#بوسه_سرین#مارس2026
@news_kdrama2021
اما از بدشانسی من، پخش سریال همزمان با دوران قطعی اینترنت بود و همین باعث شد تماشای آن را به تعویق بیندازم تا شرایط عادی شود. با این حال، کنجکاوی نسبت به بازخورد مخاطبان باعث شد سری به سایتهای دانلود سریال بزنم و متأسفانه بخش مهمی از داستان برایم اسپویل شد؛ اتفاقی که به نظرم تأثیر مستقیمی بر تجربه تماشای من گذاشت.
تا این لحظه حدود هشت قسمت از سریال را دیدهام. از نظر فنی، «بوسه سرین» یک اثر خوشساخت است؛ سریالی که به راحتی میتوانست در میان بهترین آثار معمایی و تریلر سال قرار بگیرد. فضاسازی، میزانسنها، ریتم کارگردانی و نحوه خلق تعلیق نشان میدهد که سازندگان به خوبی میدانستهاند چگونه مخاطب را در فضای رازآلود داستان غرق کنند. با این حال، برخلاف انتظارم، آن کشش و درگیری عاطفی لازم را با داستان پیدا نکردم؛ موضوعی که بخش عمده آن را ناشی از همان اسپویل زودهنگام میدانم. وقتی برخی گرههای اصلی داستان را از قبل بدانید، طبیعی است که بخشی از هیجان کشف حقیقت از بین برود.
در بخش بازیگری، عملکرد بازیگران قابل قبول و خوب بود، اما برای من به سطحی که بتوان آن را درخشان یا بهیادماندنی دانست نرسید. شاید دلیلش این باشد که پیشتر بازیهای بسیار قدرتمندتری از پارک مینیونگ و وی ها جون دیدهام و ناخودآگاه آن آثار را معیار مقایسه قرار میدهم. با این حال، شیمی و هماهنگی میان زوج اصلی سریال یکی از نقاط قوت آن است و ارتباط میان شخصیتها به شکلی باورپذیر به تصویر کشیده شده است.
فیلمنامه نیز ایده جذاب و ظرفیت بالایی دارد، اما خالی از ضعف نیست. شخصاً احساس میکنم اگر نویسنده وفاداری بیشتری به داستان اصلی نسخه ژاپنی نشان میداد، نتیجه میتوانست منسجمتر و تأثیرگذارتر باشد. برخی تغییرات اگرچه با هدف بومیسازی و سازگار شدن با سلیقه مخاطب کرهای انجام شدهاند، اما در بعضی بخشها از قدرت روایت کاستهاند.
با این حال، اگر بخواهم مهمترین نقطه قوت سریال را نام ببرم، بدون تردید باید به موسیقی متن آن اشاره کنم. مدتها بود که موسیقی یک سریال تا این اندازه بر من تأثیر نگذاشته بود. موسیقی در «بوسه سرین» صرفاً یک عنصر تزئینی نیست، بلکه بخشی از روایت است؛ عاملی که به شکل مؤثری حس تعلیق، اضطراب و هیجان را به مخاطب منتقل میکند و بار احساسی بسیاری از صحنهها را چند برابر میسازد. این سریال بار دیگر یادآوری کرد که موسیقی متن تا چه اندازه میتواند در موفقیت یک اثر معمایی و رمزآلود نقش داشته باشد.
در مجموع، «بوسه سرین» را سریال خوبی میدانم؛ اثری که نقاط قوت آن بیش از ضعفهایش به چشم میآید. البته معتقدم پخش سریال از شبکه tvN تا حدی محدودیتهایی را برای نمایش برخی جنبههای داستان ایجاد کرده است و شاید در بستری متفاوت، امکان پرداخت جسورانهتری به برخی عناصر روایت وجود داشت.
همچنین بارها دیدهام که این سریال با «ایکس عزیز یا هنر سارا » یا دیگر آثار جنایی شناختهشده مقایسه میشود؛ مقایسهای که چندان با آن موافق نیستم. اگرچه آثار جنایی و رمزآلود هر دو میتوانند فضایی تاریک و رازآلود داشته باشند، اما اهداف و سازوکار روایی آنها یکسان نیست. بنابراین مقایسه مستقیم این آثار لزوماً منصفانه نیست.
از آنجا که هنوز سریال را به پایان نرساندهام، ترجیح میدهم فعلاً امتیازی برای آن در نظر نگیرم. اما تا همینجا نیز معتقدم «بوسه سرین» پتانسیل آن را داشته و شاید هنوز هم داشته باشد که در فهرست بهترین سریالهای سال قرار بگیرد؛ هرچند برای من، تجربه تماشای آن تا حدی قربانی اسپویلهایی شد که خیلی زودتر از موعد به سراغم آمدند.
امتیاز روشنا: ۸ از ۱۰#بوسه_سرین#مارس2026
@news_kdrama2021
۹