باورتون میشه تمام این نماها در یک سکانس با فاصله‌ی چند ثانیه از هم پخش شده؟
عزیزان این همه انرژی صرف کردند تا گریم بهاره افشاری در سریال رویای نیمه شب اصلاح بشه؛ اما باز هم به‌خاطر عجله و بی‌دقتی بعضی نماها از زیر تیغ سانسور جان سالم به در برده. بعضی نماها هم به همین دلیل اختلاف رنگ و نور داره.
این درحالیه که سریال‌‌هایی مثل یوسف پیامبر از صداوسیما پخش شده و لباس و گریم بازیگرهای زن تفاوت زیادی با این سریال نداره.
ماییم و استانداردهای دوگانه صداوسیما...
#نیمرخ | #علی_حقیقی @nim_rokh1
عزیزان این همه انرژی صرف کردند تا گریم بهاره افشاری در سریال رویای نیمه شب اصلاح بشه؛ اما باز هم به‌خاطر عجله و بی‌دقتی بعضی نماها از زیر تیغ سانسور جان سالم به در برده. بعضی نماها هم به همین دلیل اختلاف رنگ و نور داره.
این درحالیه که سریال‌‌هایی مثل یوسف پیامبر از صداوسیما پخش شده و لباس و گریم بازیگرهای زن تفاوت زیادی با این سریال نداره.
ماییم و استانداردهای دوگانه صداوسیما...
#نیمرخ | #علی_حقیقی @nim_rokh1
۴۱محرم و صفر هم تموم شد ولی من هنوز طبعم نمی‌کشه آهنگ گوش بدم. فعلا با ترک‌های علی(ع) و حسین(ع) و عباس(ع) از آقا چاوشی شروع کردم تا ببینیم بعد چی میشه.
#نیمرخ | #علی_حقیقی @nim_rokh1
#نیمرخ | #علی_حقیقی @nim_rokh1
۴۲
گاهی وقتا چیزی ننوشتن بهتر از نوشتن پیامیه که از صدکیلومتری فریاد می‌زنه با هوش مصنوعی نوشته شده. تنها مفهومی که میشه از این کلمات بی‌سر و ته و تهی از معنا برداشت کرد، بی‌حوصلگی و بی‌اهمیت بودن موضوع برای صادرکننده پیامه.
#نیمرخ | #علی_حقیقی @nim_rokh1
#نیمرخ | #علی_حقیقی @nim_rokh1
۱هزار خرمن غم می‌دهم به باد نشاطزکات اینکه جوی عیش در بساطم نیست
#طالب_آملی
#طالب_آملی
۳۱
بازارسال شده از ماشین زمان نویسندگی مبنا✨
علی حقیقی عزیز، تو «ویرجینیا وولف» آینده هستی!اگر داستان‌نویس بشوی، می‌توانی از یک اتفاق کاملاً معمولی چیزی کشف کنی که فقط خودت می‌بینی. شاید این کشف به یک داستان ختم شود، شاید هم به یک بحران فلسفی. این وسط فقط حواست باشد پایت به تیمارستان باز نشود!هر هفته قرار است از شنبه نوشتن را شروع کنی؛ اما هر بار که شنبه می‌رسد، به نظرت می‌آید شنبهٔ بعدی برای چنین شروع مهمی مناسب‌تر است!
یک ویدئوی آموزشی رایگان در صفحهٔ مدرسه منتظر توست تا از دورِ «از شنبه شروع می‌کنم» بیرون بیایی!کلید را بردار و قفل این مشکل را بشکن!
۱۱پروفسور ایموتو و کتری بدون سوتعلی حقیقی
در زندگی زخم‌هایی هست که مثل اره‌برقی مغز را می‌خراشد و می‌تراشد و خط‌خطی می‌کند.مثل زخم‌هایی که مجبوریم در طول روز تحمل کنیم و صدایش را درنیاوریم. درست مثل کتری سوت‌داری که سوتش از کار افتاده و هرچه در انزوا عربده می‌کشد، کسی به فریادش نمی‌رسد. آخرش هم یا آن‌قدر قِر می‌دهد و این‌پا آن‌پا می‌کند که کسی سر برسد، یا خودش را خلاص می‌کند و آبش تا آخرین قطره بخار می‌شود.
آدمیزاد فرق چندانی با کتری آب‌جوش ندارد. اگر صد درصدِ کتری را آب تشکیل می‌دهد، ما چیزی در حدود شصت درصدِ بدنمان آب است. بخاطر چهل درصد ناقابل هم که معامله را به‌هم نمی‌زنند. اگر شعله‌‌ی گاز، دمای کتری را درجه به درجه بالا می‌برد، یکسری چیزها هم هستند که آدمیزاد را درجه به درجه به دمای جوش می‌رسانند.
حتما کشفیات پروفسور ایموتوی ژاپنی را به خاطر دارید که طی آزمایش‌های مفصل و مفرحی(!) ثابت کرده بود که مولکول‌های آب، هرآنچه پیرامون‌شان اتفاق می‌افتد را می‌بینند و می‌شنوند و حتی واکنش نشان می‌دهند. مثلا با صدای «ترومپت» یک جور آرایش می‌گیرند و با صدای «ترامپ» یک‌جور دیگر. یا اینکه حتی بین «باخ» و «بَری باخ» تفاوت قائل‌اند و در کل فرق دعا با دشنام را می‌فهمند.
اصلا کاری نداریم که آزمایش‌های جناب پروفسور چقدر علمی است، فقط همین‌قدر می‌دانیم که اگر کسی صبح تا شب در معرض اره برقی‌هایی باشد که مغز را می‌خراشد، بعید است شب که به خانه برمی‌گردد، بلورهای درونش شبیه گل آفتابگردان شده باشند.
حالا تصور کنید که می‌شد از مولکول‌های متبلور شده‌ی آدمیزاد، پیش از ورود به محل کار و پس از خروج از آن نمونه‌برداری کرد. شک ندارم که نتایج شگفت‌آوری به دست می‌آمد که هنوز در هیچ‌کدام از آزمایشگاه‌های ژاپن به ثبت نرسیده.اما اینکه چطور بلورهای شبیه به گل آفتابگردان، به خط‌خطی‌های ته ماهیتابه تبدیل می‌شوند، معمایی است که در آزمایشگاه هیچ پروفسور ایموتویی قابل رمزگشایی نیست.
بعضی وقت‌ها همه‌چیز عادی است. آب در کتری است، کتری روی گاز است و آدمی که آمده چای بریزد، لبخند می‌زند، جواب سلام می‌دهد و حتی اگر لازم باشد، برای دیگران جوک هم تعریف می‌کند. اما...
کتری سوت‌دار دست‌کم تکلیفش روشن است. آب که به دمای جوش برسد، سوت می‌زند تا بالاخره کسی به سراغش بیاید. اما برای کتری‌ای که سوت نداشته باشد، از دور همه چیز عادی است. تا آن لحظه که به سروقتش بروی و ببینی که دیگر دیر شده و حتی یک قطره آب هم در کتری نمانده.وای از کتری‌ای که سوت نداشته باشد...
#نیمرخ | #علی_حقیقی @nim_rokh1
در زندگی زخم‌هایی هست که مثل اره‌برقی مغز را می‌خراشد و می‌تراشد و خط‌خطی می‌کند.مثل زخم‌هایی که مجبوریم در طول روز تحمل کنیم و صدایش را درنیاوریم. درست مثل کتری سوت‌داری که سوتش از کار افتاده و هرچه در انزوا عربده می‌کشد، کسی به فریادش نمی‌رسد. آخرش هم یا آن‌قدر قِر می‌دهد و این‌پا آن‌پا می‌کند که کسی سر برسد، یا خودش را خلاص می‌کند و آبش تا آخرین قطره بخار می‌شود.
آدمیزاد فرق چندانی با کتری آب‌جوش ندارد. اگر صد درصدِ کتری را آب تشکیل می‌دهد، ما چیزی در حدود شصت درصدِ بدنمان آب است. بخاطر چهل درصد ناقابل هم که معامله را به‌هم نمی‌زنند. اگر شعله‌‌ی گاز، دمای کتری را درجه به درجه بالا می‌برد، یکسری چیزها هم هستند که آدمیزاد را درجه به درجه به دمای جوش می‌رسانند.
حتما کشفیات پروفسور ایموتوی ژاپنی را به خاطر دارید که طی آزمایش‌های مفصل و مفرحی(!) ثابت کرده بود که مولکول‌های آب، هرآنچه پیرامون‌شان اتفاق می‌افتد را می‌بینند و می‌شنوند و حتی واکنش نشان می‌دهند. مثلا با صدای «ترومپت» یک جور آرایش می‌گیرند و با صدای «ترامپ» یک‌جور دیگر. یا اینکه حتی بین «باخ» و «بَری باخ» تفاوت قائل‌اند و در کل فرق دعا با دشنام را می‌فهمند.
اصلا کاری نداریم که آزمایش‌های جناب پروفسور چقدر علمی است، فقط همین‌قدر می‌دانیم که اگر کسی صبح تا شب در معرض اره برقی‌هایی باشد که مغز را می‌خراشد، بعید است شب که به خانه برمی‌گردد، بلورهای درونش شبیه گل آفتابگردان شده باشند.
حالا تصور کنید که می‌شد از مولکول‌های متبلور شده‌ی آدمیزاد، پیش از ورود به محل کار و پس از خروج از آن نمونه‌برداری کرد. شک ندارم که نتایج شگفت‌آوری به دست می‌آمد که هنوز در هیچ‌کدام از آزمایشگاه‌های ژاپن به ثبت نرسیده.اما اینکه چطور بلورهای شبیه به گل آفتابگردان، به خط‌خطی‌های ته ماهیتابه تبدیل می‌شوند، معمایی است که در آزمایشگاه هیچ پروفسور ایموتویی قابل رمزگشایی نیست.
بعضی وقت‌ها همه‌چیز عادی است. آب در کتری است، کتری روی گاز است و آدمی که آمده چای بریزد، لبخند می‌زند، جواب سلام می‌دهد و حتی اگر لازم باشد، برای دیگران جوک هم تعریف می‌کند. اما...
کتری سوت‌دار دست‌کم تکلیفش روشن است. آب که به دمای جوش برسد، سوت می‌زند تا بالاخره کسی به سراغش بیاید. اما برای کتری‌ای که سوت نداشته باشد، از دور همه چیز عادی است. تا آن لحظه که به سروقتش بروی و ببینی که دیگر دیر شده و حتی یک قطره آب هم در کتری نمانده.وای از کتری‌ای که سوت نداشته باشد...
#نیمرخ | #علی_حقیقی @nim_rokh1
۵۳بازارسال شده از مدرسهٔ شعر نکته
کتاب‌رسان با همکاری مدرسه شعر نکته برگزار می‌کند؛🟩 چراغ راه (دوره اول)
🟦 بررسی دقایق و ظرایف شعر اساتید شعر معاصر
🟨 در این دوره که به‌صورت ویژه برای آموزش سطح متوسط و حرفه‌ایِ شاعران و مخاطبین حرفه‌ای شعر طراحی شده، هنرمندی‌ها و ظرایف اساتید شعر معاصر، با توجه به مجموعه اشعار منتشرشدهٔ ایشان و به‌صورت کارگاهی بررسی می‌شود
مدرسین: استاد محمدکاظم کاظمی، محمدرضا معلمی (با حضور مهمانان ویژه)هزینه شرکت در دوره: ۲.۵۰۰.۰۰۰ تومان با امکان پرداخت قسطی (ترب پی)به‌صورت حضوری، آنلاین و آفلاین از ۲۹ مهرماه به مدت ۸ هفتهچهارشنبه‌ها ساعت ۱۵ تا ۱۶:۳۰لینک ثبت نام:https://ketabresan.net/event/cheragh
@madrese_nokteبازارسال شده از چهار راه هنر و معماری
در ارتباط با کارفرما در هرگونه پروژه‌ای، این مثلث رو به‌خاطر بسپارید که خیلی به کار میاد. این مثلث سه راس داره:
۱. کیفیت۲. سرعت ۳. قیمت
کارفرمای شما در هر پروژه، نهایتا دو گزینه از این سه گزینه رو می‌تونه انتخاب کنه.
برای مثال اگه «کیفیت بالا» و «سرعت بالا» بخواد، عملا امکان استفاده از گزینه‌ی «قیمت پایین» رو نخواهد داشت.
و اگر کارفرمایی کار فورس ماژور با قیمت پایین خواست، عملا به شما این حق رو میده که حداقل کیفیت رو بهش ارائه بدید.
ارائه‌ی هرسه‌تای این گزینه‌ها با هم واقعا امکان نداره. مگر اینکه حالت «کار جهادی» رو فعال کرده باشید.
@archintersect | #Alihaghighi
۱. کیفیت
۲. سرعت ۳. قیمت کارفرمای شما در هر پروژه، نهایتا دو گزینه از این سه گزینه رو می‌تونه انتخاب کنه.
برای مثال اگه «کیفیت بالا» و «سرعت بالا» بخواد، عملا امکان استفاده از گزینه‌ی «قیمت پایین» رو نخواهد داشت.
و اگر کارفرمایی کار فورس ماژور با قیمت پایین خواست، عملا به شما این حق رو میده که حداقل کیفیت رو بهش ارائه بدید.
ارائه‌ی هرسه‌تای این گزینه‌ها با هم واقعا امکان نداره. مگر اینکه حالت «کار جهادی» رو فعال کرده باشید.
@archintersect | #Alihaghighi