شعر دانی چیست؟ مرواریدی از دریای عقل شاعر آن افسونگری کاین طرفه مروارید سفت
صنعت و وزن و قوافی هست نظم و نیست شعرای بسا شاعر که شعرش نيست الا حرف مفت
شعر آن باشد که خیزد از دل و جوشد ز لبباز در دلها نشیند هرکجا گوشی شنفت
ای بسا شاعر که او در شعر خود نظمی نساختوی بسا ناظم که او در نظم خود شعری نگفت
#ملکالشعرا_بهاردیوان اشعار، گردآورده سید محمود فرخ خراسانی؛ تهران: انتشارات هرمس، چاپ ۱۳۹۷، ص ۶۹۱.
@noktehbenokteh
صنعت و وزن و قوافی هست نظم و نیست شعرای بسا شاعر که شعرش نيست الا حرف مفت
شعر آن باشد که خیزد از دل و جوشد ز لبباز در دلها نشیند هرکجا گوشی شنفت
ای بسا شاعر که او در شعر خود نظمی نساختوی بسا ناظم که او در نظم خود شعری نگفت
#ملکالشعرا_بهاردیوان اشعار، گردآورده سید محمود فرخ خراسانی؛ تهران: انتشارات هرمس، چاپ ۱۳۹۷، ص ۶۹۱.
@noktehbenokteh
۷دفاع از زبان فارسی
اگر پهلوان پیری را ببینید که در روزگار جوانی پیروزیها دیده و نامش در سراسر جهان پیچیده و اکنون سالخورده و ناتوان شده و بازیچه دست کودکان کوچه و بازار گشته چنانچه هریک به بهانه دستگیری آزارش میدهند و به چاله و سنگلاخش میافکنند، آیا جوانمردی شما را بر آن نمیدارد که به دفاع از او برخیزید و از چنگ طفلان شریر یا نادان نجاتش دهید؟پس چرا از زبان فارسی دفاع نمیکنید؟ زبان فارسی همان پهلوان نامدار است، روزگاری این زبان کشوری را از دهلی تا قسطنطنیه و از فرغانه تا بغداد گشوده بود. پادشاهان عثمانی و هند سخنگفتن به این زبان را هنر و مایه افتخار خود میشمردند، کشورگشایان خونریز مغول تاج از سر شهریاران میربودند اما پیش او، فارسی پهلوان، به ستایشگری میآمدند. امروز ناتوان است. ناتوانی زبان، ناتوانی کسانی است که به آن سخن میگویند. ما بهانه میآوریم و گناه و درماندگی و بیچارگی فکری خود را به گردن زبان میاندازیم. زبان هر قوم آیینه تجلی ذهن و اندیشۀ او است. درود بر آن که گفت: 《خود شکنآیینه شکستن خطاست》.
من فارسی را عزیز میدارم و به خود میبالم که این زبانِ من و کسان من است. زبانی که شیرینی آن را دشمن و دوست و خویش و بیگانه چشیدهاند، زبانی که سعدی بدان غزل سروده است و در دورترین نقطهٔ آسیا قرنها پیش از این، مطربان چینی غزلش را به گوش جهانگردان اندلس خواندهاند.نزد من وطن آن نیست که شما میپندارید، این چهار خط فرضی که دور ایران کشیدهاند وطن مرا محدود نمیکند. هر جا که فرهنگ ایرانی هست وطن من است، زیرا در آنجاست که روح من و ذوق من آشنا مییابد و به گمان من وطن آنجاست که آشناییهایی هست.نمیگویم که فرهنگ همان زبان است اما زبان هم یکی از اجزاء فرهنگ است؛ و جزء بزرگی است.پس آنان که به زبان فارسی تاختهاند به وطن من میتازند. چرا در دفاع درشت نباشم؟ خاصه که میبینم دست غرض دشمنان در این کار است. یکی از جهانگردان اروپایی پنجاه شصت سال پیش از این نوشته بود که ایران چیزی ندارد جز زبانی که در سراسر آسیای میانه و غربی رایج است و به همین سبب اقوام آسیایی چشم مهر و دلبستگی به این سرزمین دارند. آری این نیروی بزرگ ملی بود و دشمن آن را به زیان خود دید و با آن در آویخت.
#پرویز_ناتل_خانلری
زبانشناسی و زبان فارسی، پرویز ناتل خانلری؛ تهران: انتشارات بنیاد فرهنگ ایران، چاپ سوم، ۱۳۴۷، ص ۱۶۷.
@noktehbenokteh
اگر پهلوان پیری را ببینید که در روزگار جوانی پیروزیها دیده و نامش در سراسر جهان پیچیده و اکنون سالخورده و ناتوان شده و بازیچه دست کودکان کوچه و بازار گشته چنانچه هریک به بهانه دستگیری آزارش میدهند و به چاله و سنگلاخش میافکنند، آیا جوانمردی شما را بر آن نمیدارد که به دفاع از او برخیزید و از چنگ طفلان شریر یا نادان نجاتش دهید؟پس چرا از زبان فارسی دفاع نمیکنید؟ زبان فارسی همان پهلوان نامدار است، روزگاری این زبان کشوری را از دهلی تا قسطنطنیه و از فرغانه تا بغداد گشوده بود. پادشاهان عثمانی و هند سخنگفتن به این زبان را هنر و مایه افتخار خود میشمردند، کشورگشایان خونریز مغول تاج از سر شهریاران میربودند اما پیش او، فارسی پهلوان، به ستایشگری میآمدند. امروز ناتوان است. ناتوانی زبان، ناتوانی کسانی است که به آن سخن میگویند. ما بهانه میآوریم و گناه و درماندگی و بیچارگی فکری خود را به گردن زبان میاندازیم. زبان هر قوم آیینه تجلی ذهن و اندیشۀ او است. درود بر آن که گفت: 《خود شکنآیینه شکستن خطاست》.
من فارسی را عزیز میدارم و به خود میبالم که این زبانِ من و کسان من است. زبانی که شیرینی آن را دشمن و دوست و خویش و بیگانه چشیدهاند، زبانی که سعدی بدان غزل سروده است و در دورترین نقطهٔ آسیا قرنها پیش از این، مطربان چینی غزلش را به گوش جهانگردان اندلس خواندهاند.نزد من وطن آن نیست که شما میپندارید، این چهار خط فرضی که دور ایران کشیدهاند وطن مرا محدود نمیکند. هر جا که فرهنگ ایرانی هست وطن من است، زیرا در آنجاست که روح من و ذوق من آشنا مییابد و به گمان من وطن آنجاست که آشناییهایی هست.نمیگویم که فرهنگ همان زبان است اما زبان هم یکی از اجزاء فرهنگ است؛ و جزء بزرگی است.پس آنان که به زبان فارسی تاختهاند به وطن من میتازند. چرا در دفاع درشت نباشم؟ خاصه که میبینم دست غرض دشمنان در این کار است. یکی از جهانگردان اروپایی پنجاه شصت سال پیش از این نوشته بود که ایران چیزی ندارد جز زبانی که در سراسر آسیای میانه و غربی رایج است و به همین سبب اقوام آسیایی چشم مهر و دلبستگی به این سرزمین دارند. آری این نیروی بزرگ ملی بود و دشمن آن را به زیان خود دید و با آن در آویخت.
#پرویز_ناتل_خانلری
زبانشناسی و زبان فارسی، پرویز ناتل خانلری؛ تهران: انتشارات بنیاد فرهنگ ایران، چاپ سوم، ۱۳۴۷، ص ۱۶۷.
@noktehbenokteh
۱۳۶سعدیخوانی
ز دست رفتن دیوانه عاقلان دانند
که احتمال نماندهست ناشکیبا را
در این بیت، چه بازی زبانی جذابی اتفاق افتاده.در مصرع اول از ز دست رفتن گفته شدهو در مصرع دوم، موسیقی فعل نماندهاست بگونهای است که نماندست تلفظ میشود و نماندست یا نماند دست را به گوش ما میرساند.
و پشتبندِ این بیت میرسد به بیت:
گرش ببینی و دست از ترنج بشناسی
روا بود که ملامت کنی زلیخا را
یعنی همچنان سعدی، دست را رها نکرده و چنان به از دست رفتن واقف است که اگر احیانا دستی را که در بیت قبل رفت و نماند، دیدی، آن هم کجا؟ در مجلس زلیخا. و دست خودت را شناختی و آگاه بودی و تشخیص دادی، به مراتب عشق باید شک کرد.
و بعد میآید به بیت بعد:
چنین جوان که تویی برقعی فروآویز
و گرنه دل برود پیر پای برجا را
میرسد به پا.
و این اجرای از دست رفتن محض در فرم شعر است.
#سحر_هادیان
@noktehbenokteh
ز دست رفتن دیوانه عاقلان دانند
که احتمال نماندهست ناشکیبا را
در این بیت، چه بازی زبانی جذابی اتفاق افتاده.در مصرع اول از ز دست رفتن گفته شدهو در مصرع دوم، موسیقی فعل نماندهاست بگونهای است که نماندست تلفظ میشود و نماندست یا نماند دست را به گوش ما میرساند.
و پشتبندِ این بیت میرسد به بیت:
گرش ببینی و دست از ترنج بشناسی
روا بود که ملامت کنی زلیخا را
یعنی همچنان سعدی، دست را رها نکرده و چنان به از دست رفتن واقف است که اگر احیانا دستی را که در بیت قبل رفت و نماند، دیدی، آن هم کجا؟ در مجلس زلیخا. و دست خودت را شناختی و آگاه بودی و تشخیص دادی، به مراتب عشق باید شک کرد.
و بعد میآید به بیت بعد:
چنین جوان که تویی برقعی فروآویز
و گرنه دل برود پیر پای برجا را
میرسد به پا.
و این اجرای از دست رفتن محض در فرم شعر است.
#سحر_هادیان
@noktehbenokteh
۴نکتهبهنکته موبهمو
سعدیخوانی ز دست رفتن دیوانه عاقلان دانند که احتمال نماندهست ناشکیبا را در این بیت، چه بازی زبانی جذابی اتفاق افتاده. در مصرع اول از ز دست رفتن گفته شده و در مصرع دوم، موسیقی فعل نماندهاست بگونهای است که نماندست تلفظ میشود و نماندست یا نماند دست را به گوش ما میرساند. و پشتبندِ این بیت میرسد به بیت: گرش ببینی و دست از ترنج بشناسی روا بود که ملامت کنی زلیخا را یعنی همچنان سعدی، دست را رها نکرده و چنان به از دست رفتن واقف است که اگر احیانا دستی را که در بیت قبل رفت و نماند، دیدی، آن هم کجا؟ در مجلس زلیخا. و دست خودت را شناختی و آگاه بودی و تشخیص دادی، به مراتب عشق باید شک کرد. و بعد میآید به بیت بعد: چنین جوان که تویی برقعی فروآویز و گرنه دل برود پیر پای برجا را میرسد به پا. و این اجرای از دست رفتن محض در فرم شعر است. #سحر_هادیان @noktehbenokteh
در بیت نخست نماندهست را باید نماندست بنویسم. به احتمال بسیار زیاد در نسخههای خطی هم «ه» نماندست را ننوشتند.
۴۱
صدا کن مرا. صدای تو خوب است. صدای تو سبزینهٔ آن گیاه عجیبی است که در انتهای صمیمیت حزن میروید. در ابعاد این عصر خاموش من از طعم تصنیف در متن ادراک یک کوچه تنهاترم. بیا تا برایت بگویم چه اندازه تنهایی من بزرگ است. و تنهایی من شبیخون حجم تو را پیشبینی نمیکرد. و خاصیت عشق این است. کسی نیست، بیا زندگی را بدزدیم، آن وقت میان دو دیدار قسمت کنیم.
#سهراب_سپهری
@noktehbenokteh
#سهراب_سپهری
@noktehbenokteh
۶01-tekyegah(www.virgule.ir).mp3
۰۳:۱۵-۹۷۲.۰۵ کیلوبایت
۲نکتهبهنکته موبهمو ای تکیهگاه و پناه .. مهدی اخوان ثالث @noktehbenokteh
ای تکیهگاه و پناه .. مهدی اخوان ثالث @noktehbenoktehچه خوبه🥰🥰🥰
۲از کتاب سرود:
من عشقم را بیدلیل و به هر رهگذری که مدعیاش باشد، نثار نمیکنم. من انسانها را با عشقم گرامی میدارم، اما باید بکوشند تا لایق این گرامیداشت باشند.
@noktehbenokteh
به کانال نکتهبهنکته در تلگرام بپیوندید
https://t.me/noktehbenokteh
من عشقم را بیدلیل و به هر رهگذری که مدعیاش باشد، نثار نمیکنم. من انسانها را با عشقم گرامی میدارم، اما باید بکوشند تا لایق این گرامیداشت باشند.
@noktehbenokteh
به کانال نکتهبهنکته در تلگرام بپیوندید
https://t.me/noktehbenokteh
۲