کیفیت تصویر این ویدیو اصلاً منطقی نیست؛ "فینال جام جهانی سال ۱۹۹۰".
«تکنولوژی، گاهی از زمانش جلوتره»
«تکنولوژی، گاهی از زمانش جلوتره»
۲
مارادونا در ایتالیا: جایی که فوتبال سخت بود، او سختتر بود ️
دهه ۸۰، سری آ سختترین لیگ جهان بود.ستارهها میترسیدند.مارادونا اما به ناپولی آمد — تیمی که هیچگاه قهرمان نشده بود.دو بار قهرمان سری آ، جام اروپا، و یک شهر که برای همیشه عاشق او شد.فوتبال ایتالیا محکم بود.او محکمتر
️دهه ۸۰، سری آ سختترین لیگ جهان بود.ستارهها میترسیدند.مارادونا اما به ناپولی آمد — تیمی که هیچگاه قهرمان نشده بود.دو بار قهرمان سری آ، جام اروپا، و یک شهر که برای همیشه عاشق او شد.فوتبال ایتالیا محکم بود.او محکمتر
۲
توی این کلیپ، اسطورههای تاریخ میلان و ستارههای دنیا میدرخشن؛ از بارزی و گولیت و رایکارد تا زیکو، ردوندو و هیرو...
اما یه چیز عجیب: کارلو آنچلوتی انگار از همون اول پیر بوده این بشر ظاهراً میانسال به دنیا اومده!
اما یه چیز عجیب: کارلو آنچلوتی انگار از همون اول پیر بوده
این بشر ظاهراً میانسال به دنیا اومده! ۳
فرنتس پوشکاش پس از پایان دوران بازیاش...
و سپس، یادآوریِ آنچه در اوج دوران حرفهای خود بود.
ظاهرِ هیچ اسطورهای در پایانِ کار، مثل گذشته نیست.
اما آن عظمت، واقعی بود.
و سپس، یادآوریِ آنچه در اوج دوران حرفهای خود بود.
ظاهرِ هیچ اسطورهای در پایانِ کار، مثل گذشته نیست.
اما آن عظمت، واقعی بود.
۱
یادآوریِ شیوهٔ پنالتی زدن در لیگ آمریکا MLS در دههٔ ۹۰ — قانونی چنان عجیب که گویی؛ پنالتی نبود؛ مسابقهٔ دویدن با عواقب بود.
«فقط در MLS دههٔ ۹۰ بود که یک پنالتی میتوانست همزمان؛ دوئلی گلادیاتوری و یک اسکچ و سکانس کمدی باشه.»
«فقط در MLS دههٔ ۹۰ بود که یک پنالتی میتوانست همزمان؛ دوئلی گلادیاتوری و یک اسکچ و سکانس کمدی باشه.»
۱
«یک عکس از فینال جام جهانی ۱۹۹۴ ببینیم که هزاران ساعت احساس و حذف داره»
در فینال ۱۹۹۴ در پاسادنا، بازی پس از ۱۲۰ دقیقه بدون گل به پنالتی کشید. نوبت به باجو رسید تا آخرین پنالتی ایتالیا را بزند. اگر گل میزد، کار به پنالتیهای بعدی میکشید. اما توپ از بالای دروازه به آسمان رفت و برزیل قهرمان شد .
روماریو خودش در مصاحبهای گفته که آن تصویر چقدر روی او تأثیر گذاشته: «یک تصویری که مرا تحت تأثیر قرار داد... باجو چند دقیقه همانطور مرا نگاه میکرد. آن تصویر خیلی سنگین بود» .
این عکس فقط یک لحظهٔ ورزشی نیست؛ یک تقابل نمادین است:
· باجو: نماد تراژدی و تنهایی. او تمام تیم ایتالیا را تا فینال کشانده بود، اما با یک ضربه، از قهرمان به «مرد پنالتی از دست رفته» تبدیل شد .· روماریو: نماد پیروزی و اعتماد. او در آن لحظه ایستاده بود و تماشا میکرد؛ گویی از قبل میدانست سرنوشت به نفع برزیل رقم میخورد .
در فینال ۱۹۹۴ در پاسادنا، بازی پس از ۱۲۰ دقیقه بدون گل به پنالتی کشید. نوبت به باجو رسید تا آخرین پنالتی ایتالیا را بزند. اگر گل میزد، کار به پنالتیهای بعدی میکشید. اما توپ از بالای دروازه به آسمان رفت و برزیل قهرمان شد .
روماریو خودش در مصاحبهای گفته که آن تصویر چقدر روی او تأثیر گذاشته: «یک تصویری که مرا تحت تأثیر قرار داد... باجو چند دقیقه همانطور مرا نگاه میکرد. آن تصویر خیلی سنگین بود» .
این عکس فقط یک لحظهٔ ورزشی نیست؛ یک تقابل نمادین است:
· باجو: نماد تراژدی و تنهایی. او تمام تیم ایتالیا را تا فینال کشانده بود، اما با یک ضربه، از قهرمان به «مرد پنالتی از دست رفته» تبدیل شد .· روماریو: نماد پیروزی و اعتماد. او در آن لحظه ایستاده بود و تماشا میکرد؛ گویی از قبل میدانست سرنوشت به نفع برزیل رقم میخورد .
۱
خاویر زانتی؛ ایل کاپیتانو، ایل تراتوره — تراکتوری که دههها را شخم زد و میراثی بر جا گذاشت که هیچ موتوری همتایش را ندارد.
۱
دانیل پاسارلا — ال گران کاپیتان، قیصر آرژانتینی که جام جهانی را بهعنوان کاپیتان بالای سر برد؛ مدافعی که چون مهاجم گل میزد و چون پادشاه رهبری میکرد.
۱
رونالدینیو شادیِ فوتبال بود و ریکلمه غرورِ آن؛ و این عکس، تمام داستان این دوگانگی را در یک قاب جا داده است.
در یک سو جادوگری که با رقص میبرد و در سوی دیگر پادشاهی که با سکوت فرمان میراند.
در یک سو جادوگری که با رقص میبرد و در سوی دیگر پادشاهی که با سکوت فرمان میراند.
۱
کرلون مورا سوزا و حرکت «دریبل فوک» (drible da foquinha)؛ حرکتی چنان مهارناپذیر و غیرقابلدفاع (بهصورت قانونی) که عملاً داوران را وادار میکرد آن را به عنوان «بازی خطرناک» جریمه کنند.
۲