Video from Mohammadreza
۱
بر فرس تندرو هر که تو را دید گفتبرگ گل سرخ را باد کجا میبرد؟ قاسم رزمنده رفت رو سوی میدان رزماین گل خوشـبوی را عشق جدا میبرد
کلامی بودن مسئله امامت
مطلب امامت نزد شیعه مسئله ای کلامی است نه فقهی محض !
نه تنها بر ما واجب است که امامت ایشان را بپذیریم، معتقدیم نصب و تعیین امام را مستقیم خدای سبحان انجام می دهد .
انسان با کل جهان ارتباط تنگاتنگ دارد و خواسته یا ناخواسته با این مجموعه درگیر است و بسیاری از اسرار عمق دریا تا اوج کهکشان ها را نمی داند و پس از برچیده شدن این مجموعه نمی داند به کجا می رود و از آنچه آنجا از او می خواهند و از رهتوشه ابدی و پایداری که وی را تأمین کند ، اطلاعی ندارد، پس رهبری ملکوتی لازم است تا بتواند همه این جهات را پوشش دهد .
امامت جزو اصول مذهب است؛ ولی توحید و نبوّت جزو اصول دین اند؛ امامت مسئله ای کلامی است نه مسئله ای فقهی، زیرا مسئله ای که موضوع آن فعل خداست، در فن فقه و حقوق و اخلاق نمی گنجد و جایگاه رفیعش در علم حکمت و کلام است؛ برخلاف مسائلی که موضوع آن ها فعل مردم است، که جایگاهشان در علوم اخلاق، فقه و حقوق است .
سخن در این نیست که در کربلا انسان مظلومی کشته شد یا آزادی خواه بیگناهی را شهید کردند، یا مهمانی را به قتل رساندند. گرچه همه این ها بوده است؛ ولی هیچ کدام از این ها نمی توانند نهضت کربلا را جاودانه سازند، زیرا نظایر آن ها برای بشر بسیار رخ داده و همه آن ها در هاضمه تاریخ هضم شده اند؛ راز ماندگاری کربلا و امتیاز آن بر دیگر رخدادها را باید در سخنان حسین بن علی ( علیهما السلام ) در روز عاشورا کاوید... .
خاستگاه امامت و رهبری عترت طاهرین (علیهم السلام) جای دیگر است و سیدالشهدا (علیه السلام) خلیفه تامّ ذات اقدس خداست و مبنای رهبری او بر مردم انتصاب الهی است نه انتخاب مردمی. منتخب مردم « وکیل » مردم است و منصوب خدا « ولیّ » مردم ، پس آنان با « اِنَّما وَلِیُّکُمُ اللهُ . . . » ، « الیَومَ اَکمَلتُ . . . » و « بَلِّغ ما اُنزِلَ اِلَیکَ . . . » به صحنه آمده اند و ایشان را در این فضا باید سنجید.
پیام حسین بن علی ( علیهما السلام ) این است که امامت مرا در کنار توحید الهی تلقّی کنید و بدانید غضب خدا بر شما از کشتن من، نظیر غضب او بر یهودیان و ترساهاست... .
کسی که با امام مخالفت کند، معصیت کبیره کرده است؛ امّا کسی که به جنگ امام برود کافر است... .
امام حسین (علیه السلام) امامت خود را در ردیف مسائل کلامی نهاد و احترام به عصمت کبرا و حجت بالغ الهی را همتای توحید... و با بیان شعار رسمی «هل من ناصر ینصرنی» و «هل من ذابٍّ یذبّ عن حرم رسول الله» رسالتی مهم بر عهده امت اسلامی گذاشت.
كوثر كربلا | صفحه ۵۸حضرت آیتالله جوادیآملی
مطلب امامت نزد شیعه مسئله ای کلامی است نه فقهی محض !نه تنها بر ما واجب است که امامت ایشان را بپذیریم، معتقدیم نصب و تعیین امام را مستقیم خدای سبحان انجام می دهد . انسان با کل جهان ارتباط تنگاتنگ دارد و خواسته یا ناخواسته با این مجموعه درگیر است و بسیاری از اسرار عمق دریا تا اوج کهکشان ها را نمی داند و پس از برچیده شدن این مجموعه نمی داند به کجا می رود و از آنچه آنجا از او می خواهند و از رهتوشه ابدی و پایداری که وی را تأمین کند ، اطلاعی ندارد، پس رهبری ملکوتی لازم است تا بتواند همه این جهات را پوشش دهد . امامت جزو اصول مذهب است؛ ولی توحید و نبوّت جزو اصول دین اند؛ امامت مسئله ای کلامی است نه مسئله ای فقهی، زیرا مسئله ای که موضوع آن فعل خداست، در فن فقه و حقوق و اخلاق نمی گنجد و جایگاه رفیعش در علم حکمت و کلام است؛ برخلاف مسائلی که موضوع آن ها فعل مردم است، که جایگاهشان در علوم اخلاق، فقه و حقوق است . سخن در این نیست که در کربلا انسان مظلومی کشته شد یا آزادی خواه بیگناهی را شهید کردند، یا مهمانی را به قتل رساندند. گرچه همه این ها بوده است؛ ولی هیچ کدام از این ها نمی توانند نهضت کربلا را جاودانه سازند، زیرا نظایر آن ها برای بشر بسیار رخ داده و همه آن ها در هاضمه تاریخ هضم شده اند؛ راز ماندگاری کربلا و امتیاز آن بر دیگر رخدادها را باید در سخنان حسین بن علی ( علیهما السلام ) در روز عاشورا کاوید... . خاستگاه امامت و رهبری عترت طاهرین (علیهم السلام) جای دیگر است و سیدالشهدا (علیه السلام) خلیفه تامّ ذات اقدس خداست و مبنای رهبری او بر مردم انتصاب الهی است نه انتخاب مردمی. منتخب مردم « وکیل » مردم است و منصوب خدا « ولیّ » مردم ، پس آنان با « اِنَّما وَلِیُّکُمُ اللهُ . . . » ، « الیَومَ اَکمَلتُ . . . » و « بَلِّغ ما اُنزِلَ اِلَیکَ . . . » به صحنه آمده اند و ایشان را در این فضا باید سنجید. پیام حسین بن علی ( علیهما السلام ) این است که امامت مرا در کنار توحید الهی تلقّی کنید و بدانید غضب خدا بر شما از کشتن من، نظیر غضب او بر یهودیان و ترساهاست... . کسی که با امام مخالفت کند، معصیت کبیره کرده است؛ امّا کسی که به جنگ امام برود کافر است... . امام حسین (علیه السلام) امامت خود را در ردیف مسائل کلامی نهاد و احترام به عصمت کبرا و حجت بالغ الهی را همتای توحید... و با بیان شعار رسمی «هل من ناصر ینصرنی» و «هل من ذابٍّ یذبّ عن حرم رسول الله» رسالتی مهم بر عهده امت اسلامی گذاشت. كوثر كربلا | صفحه ۵۸حضرت آیتالله جوادیآملی
