۱۳۵
۸:۴۱
۲۰۴
۱۱:۱۴
۲۰۶
۱۱:۲۹
۱۴۱
۱۰:۳۸
۸۳۱
۱۰:۴۱
۲. بهرهگیری از وابستگی متقابل اقتصادی (خط لوله گاز ایران-پاکستان، سازمان اکو، پیوندهای انرژی با ترکیه) بهجای تکیه صرف بر همکاری نظامی.
۳. تلاش برای کاهش ابهام هستهای پیمان پاکستان-عربستان از طریق کانالهای دیپلماتیک.
۴. پرهیز از واکنش نظامی شتابزده و تمایز میان همکاریهای عادی صنعتی-آموزشی با اقدامات واقعاً تهدیدآمیز مانند استقرار هستهای یا پایگاههای تهاجمی.
۵. اجتناب از یکسانانگاری پاکستان و ترکیه در سیاستگذاری تهران.
نتیجهگیری: جنگ رمضان لحظهای نادر برای بازاندیشی در سیاست منطقهای ایران است. رفتار پاکستان و ترکیه نشان داد که آنها در عمل نقش میانجی و مهارکننده را ترجیح دادند، نه شریک در ائتلافی علیه ایران. مدیریت هوشمندانه این معما در گرو برقراری تعادلی پایدار در معادلات منطقهای است که ثبات درازمدت خلیج فارس را بیش از هر رزمایش یا بیانیه تهدیدآمیزی تضمین خواهد کرد.
۹۴
۷:۳۶
ا
۲۳۹
۷:۴۱
۱۴۴
۱۲:۲۳
۲۱۹
۱۳:۳۰
۶۸
۸:۴۲