اولین باری که تنم به رعشه افتاد ومدیریت اوضاع از کنترلش خارج شد،ناچارا به آرامبخش های شیمیایی رو آوردیم.از نظرش با ۳۶ کیلو وزن شکننده و آسیب پذیر بودم.تو اون محیط سرد وزیر نور های سفید افقیِ مهتابیکه سقف رو مزین کرده بودن،خواستم بغل و نوازشم کنه.موقع خروج از بیمارستان کتش رو درآورد،دورم پیچید و بلندم کرد.لباسام کافی بود و سردم نبود.اون گفت:- انقدر نازُکی میترسم بغلت کنم آسیب ببینی...●پَنــآه
️