لوگوی پیام رسان بلهدانلود «بله»
پ
۱۴۱ عضو

پاورقی‌ها

مشاهده در وب بله
۲۵ مهر
thumbnail
‏بدان که اوّل شرط مجاهده با نفس و حرکت به جانب حق تعالی «تفکّر» است و بعضی از علمای اخلاق آن را در بدایات در مرتبه پنجم قرار داده‌اند و آن نیز در مقام خود صحیح است.‏
‏‏و تفکر در این مقام عبارت است از آن‌که انسان لااقل در هر شب و روزی مقداری- و لو کم هم باشد- فکر کند در این‌که آیا مولای او که او را در این دنیا آورده و تمام اسباب آسایش و راحتی را از برای او فراهم کرده، و بدن سالم و قوای صحیحه، که هر یک دارای منافعی است که عقل هر کس را حیران می کند، به او عنایت کرده، و این همه بسط بساط نعمت و رحمت کرده، و از طرفی هم این همه انبیا فرستاده، و کتاب‌ها نازل کرده و راهنمایی‌ها نموده و دعوت‌ها کرده، آیا وظیفه ما با این مولای مالک الملوک چیست؟
انسان عاقل باید در فکر خودش باشد، و به حال بیچارگی خودش رحم کند و با خود خطاب کند: «ای نفس شقی که سال‌های دراز در پی شهوات عمر خود را صرف کردی و چیزی جز حسرت نصیبت نشد، خوب است قدری به حال خود رحم کنی، از مالک الملوک حیا کنی، و قدری در راه مقصود اصلی قدم زنی، که آن موجب حیات همیشگی و سعادت دائمی است، و سعادت همیشگی را مفروش به شهوات چند روزه فانی، که آن هم به دست نمی‌آید حتی با زحمت‌های طاقت فرسا. قدری فکر کن در حال اهل دنیا از سابقین تا این زمان که می بینی.‏»
undefined کتاب شرح چهل حدیث امام خمینی رحمه‌الله
پاورقی‌ها | حمید اسماعیل‌زاده@pavaraqiha
undefined۱

۲۱۱

۲۱:۵۱

۲۸ مهر
thumbnail
پسری داشتم که ...
پاورقی‌ها | حمید اسماعیل‌زاده@pavaraqiha

۱۸۹

۱۷:۵۸

thumbnail

۱۸۹

۱۷:۵۸

پاورقی‌ها
undefined تصویر
undefined من پسری داشتم که ...
آیهٔ قرآن فرستاد با عکسی از یک خانه. دلم هری ریخت. آیه را نخوانده بودم که عکس را دیدم؛ دو عکس چسبیده کنار هم، عکس بالا خانه‌ای بزرگ و زیبا روی کوه و عکس پایین همان کوه، ولی خبری از آن خانه نبود. عکس خانهٔ پسرش را در برعشیت در جنوب لبنان برایم فرستاده بود. ساعت ۱۲:۳۶ امروز، ولی من شلوغ بودم امروز و واتساپ را چک نکرده بودم که دیدم پیام پشت پیام از خانم عایده سرور می‌آید و باز کردم و عکس و آیه را دیدم.
همه‌چیز در عکس واضح بود. تعجب نکردم، ولی عصبانی شدم، آه کشیدم. چه آرزوها که در این خانه ساخته نشده بود؟ شهید محمدعلی با چه ذوق و مشقتی این خانه را در جنوب لبنان ساخته بود تا روزی همهٔ اهل خانواده کنار هم در جنوب لبنانِ زیبا زندگی کنند، ولی هنوز این خانه قابل سکونت نشده بود که محمدعلی به شهادت رسید؛ دو سال پیش. همین چند روز پیش هم دومین سالگردش بود. امروز این خانه با خاک یک‌سان شد. همهٔ این‌ها عجیب نبود برایم؛ آیه‌ای که زیر عکس فرستاده بود و بعدتر پیامی که پشت آیه داد، میخ‌کوبم کرد. وسط خیابان ایستاده بودم، تندتند پیام می‌دادم و مادر شهید جواب می‌داد.
آیه این بود: «لَنْ تَنَالُوا الْبِرَّ حَتَّىٰ تُنْفِقُوا مِمَّا تُحِبُّونَ ۚ وَمَا تُنْفِقُوا مِنْ شَيْءٍ فَإِنَّ اللَّهَ بِهِ عَلِيمٌ»«هرگز به نيكوكارى نخواهيد رسيد تا از آنچه دوست داريد انفاق كنيد؛ و از هر چه انفاق كنيد قطعاً خدا بدان داناست.»
و من می‌دانستم که عایده سرور چقدر این خانه را دوست داشت، چقدر عاشق این خانه بود و یقین دارم حالا او بر فراز دمار و آوار این خانه، خدا را نزدیک‌تر می‌بیند. پیام بعدش عجیب‌تر بود:
«البارحة إسرائيل حرقت المنزل وبعدها أغارت عليه بغارة حربية حتى أصبح مدمّرًا بالكامل، حتى حرمونا من حلم محم علي.لكن الله كريم، ستبقى الأرض لنا ولأولادنا وأحفادنا مهما حصل، وكل شيء بعين صاحب الزمان عجل.»
«دیروز اسرائیل خانه را آتش زد و بعد با حمله‌ای هوایی به آن حمله کرد تا کاملاً ویران شد؛ تا جایی که ما را از رؤیای محمدعلی هم محروم کرد.اما خدا کریم است. این زمین، هر اتفاقی هم که بیفتد، برای ما و فرزندان و نوه‌های ما باقی خواهد ماند و همه‌چیز تحت عنایت صاحب‌الزمان (عجّل‌الله‌تعالی‌فرجه) است.»
«المنزل» را با «ال» تعریف آورد؛ نگفت کدام خانه، ولی «ال» عهدی ذهنی بود بین من و او که ساعت‌ها نشسته بودیم و زندگی محمدعلی را مصاحبه گرفته بودم و دوستانم که از این خانه دیدن کرده بودند و گفته بودند که آجر به آجر این خانه چه قصه‌هایی داشته و درخت زیتونی که داخل این خانه پلاکی از نهضت مردمی مکتب اسلامی داشته و کلی آرزوی آینده، همهٔ این‌ها برای من معهود ذهنی بود.
اتفاقاً وسط همین روزهایی که خانه‌ای اجاره کرده بودم و به فکر خانه‌دار شدن هم بودم و از مسکن مهر تا ملی و فرزندآوری توی سرم می‌چرخید، یک‌هو این قصر زیبا جلوی چشمان مادر شهیدی با خاک یک‌سان می‌شود و او می‌گوید که «مهم نیست؛ این زمین (سرزمین) است که برای ما و اولادمان باقی می‌ماند.»
چند روز پیش، قبل از این عکس‌ها را می‌گویم، دوباره نیمه‌شبی میخ‌کوب صفحهٔ گوشی شدم. این‌بار فیلمی از یک مادر شهید مینابی میخ‌کوبم کرد. فیلم چنان عجیب و کوبنده بود که نفسم بند آمده بود و فیلم را چند بار دیدم و هربار از گفته‌های مادر سهیل چملی‌پور که در مدرسهٔ میناب شهید شد، بیشتر احساس می‌کردم که این حرف‌ها زمینی نیست. ابتدا فقط دستی بریده به مادر داده بودند و بعد معلوم شد که دست سهیل نبوده و پیکر سالم فرزندش را پیدا کردند و به مادر دادند و من می‌دانستم که مادر سهیل چه وابستگی‌ای به سهیلش داشته و دارد. من یک نیمه‌شب از شب‌های قدر جلوی پدر و مادر سهیل نشسته بودم و مصاحبه می‌گرفتم و حالا مادر سهیل می‌گوید:«لطفاً این ویدیو رو اون‌قدر دست‌به‌دست کنین که به دست ترامپ برسه. این تابوت پسر منه، اینجاست توی خونه و من با تابوت پسرم دارم زندگی می‌کنم. می‌دونم چرا مدرسه را زدی، آشغال. من پسری داشتم که در آینده نسل تو رو نابود می‌کرد. فکر کردی شهیدش بکنی نجات پیدا می‌کنی؟ مادرش هنوز زنده است. قول می‌دم اون‌قدر جایگزین براش بیارم که هدف نهایی اتفاق بیفته.خودم می‌دونم مدرسه رو برای چی زدی، خودت می‌دونی. یادت رفت مادرش رو از بین ببری، یادت رفت که اون بچه رو من تربیت کردم.»
به این فکر می‌کنم که دنیا چقدر حقیر است مقابل مادر شهید؛ چه مینابی، چه لبنانی و چه هر ملیت دیگری.
پاورقی‌ها | حمید اسماعیل‌زاده@pavaraqiha
undefined۴
undefined۱
undefined۱

۱۸۳

۱۸:۰۷

thumbnail
جای خالی میناب در جشنوارهٔ عمار
به‌محض اینکه پوستر هفدهمین جشنوارهٔ عمار را دیدم، با دوست عزیز و محترمی که از تصمیم‌گیران اصلی جشنواره است تماس گرفتم و موضوع را با ایشان در میان گذاشتم.
گفتم میناب در دنیا ابعاد بین‌المللی گسترده‌ای پیدا کرده و ظرفیت بسیار زیادی برای گفتمان انقلاب اسلامی و مقاومت ایجاد کرده است؛ گفتمانی که امروز یک حقیقت فطری دارد و آن، «کودک شهید و مظلوم» است.
به‌صراحت می‌گویم که این ظرفیت در موضوع شهادت رهبر معظم انقلاب در دنیا و ابعاد جهانی‌اش وجود ندارد؛ امروز بسیاری در دنیا از میناب حرف می‌زنند، اما از شهادت رهبر نه.
حالا که این فرصت در اختیار انقلاب اسلامی قرار گرفته است، مهم است که به آن توجه ویژه کنیم؛ مخصوصاً از آن جهت که موضوع رهبر و امام شهید، در میان موضوعات جشنواره ذکر شده اما میناب نه.
قطعا آثار با موضوع میناب در جشنواره عمار جای خواهند داشت ولی این‌که موضوعی تا این حد مهم نه در پوستر یک جشنواره است و نه از موضوعات صریح آن، اشکال بزرگی است که بر یک جشنواره مردمی و انقلابی مثل عمار بزرگتر است.
پاورقی‌ها | حمید اسماعیل‌زاده@pavaraqiha
undefined۲
undefined۱

۱۹۱

۲۰:۵۶

۲۹ مهر
thumbnail
کتاب «چند روایت معتبر» از مصطفی مستور را برای بار دوّم خواندم. از برکات اثاث‌کشی مرور کتاب‌های کتاب‌خانه‌ام است. مصطفی مستور سخت و پیچیده داستان می‌نویسد. ولی از درون‌مایهٔ دینی‌اش و تقیداتش و هم‌زمان حرفه‌ای و اصولی نوشتن‌ش لذت می‌برم. اگرچه واقعا سخت می‌نویسد تا حدی‌که نمی‌شود کتاب‌هایش را در جمع یا سر و صدا خواند. باید شش‌دانگ حواست که هیچ، شش‌دانگ دیگر هم قرض بگیری تا متوجه پیچیدگی‌های داستانی‌اش بشوی.داستان اول و آخر این کتاب گیراتر از کل کتاب بود.
اسامی فصول این کتاب این‌ها هستند:
چند روایت معتبر درباره عشقچند روایت معتبر درباره زندگیچند روایت معتبر درباره مرگمصائب چند چاه عمیقدر چشم هات شنا می کنم و در دست هات می میرمکیفیت تکوین فعل خداوندکشتار
پاورقی‌ها | حمید اسماعیل‌زاده@pavaraqiha

۱۵۸

۲۲:۱۷

thumbnail
«اشکانه»ی ابراهیم حسن‌بیگی را برای بار دوم خواندم.
او توانسته است رمانی عاشقانه خلق کند ولی نجیب و به دور از جذابیت‌های جنسی که نه تنها رمان‌نویسان زرد، بلکه نویسندگان مذهبی و آثار شهدا را هم به خودش آلوده کرده است.
اشکانه داستان زنی است که همسر یک جانباز قطع نخاعی می‌شود، همین ایدهٔ یک خطی کافیست که این کتاب را دست کم یک بار بخوانید یا شاید هم مثل من دوبار.
پاورقی‌ها | حمید اسماعیل‌زاده@pavaraqiha
undefined۳

۱۹۵

۲۲:۱۷

۱۰ آبان
undefined یک خطای محاسباتی دقیق!
اگر کسی خطایی را برای دومرتبه مرتکب شود دیگر اسمش خطا نیست، اگر بار اول بگوید اشتباه شده و بار دوم دقیقاً همان کار را بی‌نقص تکرار کند عمد است، وقتی موشک کروزی به پیشرفتگی تاماهاک با موتور گلوب‌موتورز آمریکایی برای بار اول به مدرسه‌ای در میناب می‌خورد و بعد از یک دقیقه موشک دوم دوباره به همان نقطه ... این دیگر خطای محاسباتی نیست همان‌طور که وقتی اول، لگد را می‌زند و بعد سیلی را، معلوم است محاسباتش غلط نیست و می‌داند چه می‌کند.
پاورقی‌ها | حمید اسماعیل‌زاده@pavaraqiha
undefined۲
undefined۲
undefined۱

۱۶۵

۱۵:۰۴

۱۸ آبان
امشب نماز وحشت خواندم، هم برای وحشتی که امشب نصیب آن مرحوم می‌شود و هم وحشتی که روزی به سراغم خواهد آمد و از آن غافلم.نماز وحشت، بیشتر برای ما آدم‌های روی خاک است نه زیر خاک.
پاورقی‌ها | حمید اسماعیل‌زاده@pavaraqiha
undefined۱

۱۴۴

۱۶:۰۱

۲۶ آبان
thumbnail
چند روز پیش، مرگ، درِ خانهٔ همسایه‌مان را زد، با مرد همسایه کار داشت و حالا می‌بینم اهل خانه را، که مردشان دیگر نیست.
مرگ گاهی همسایهٔ ماست، گاهی نزدیک‌تر، گاهی دورتر و همین که نمی‌دانی مرگ کجاست یعنی همیشه کنارت هست.
ولی کاش مرگ درِ خانهٔ من را نزند اگر زد محکم بزند، مثل انفجار یک موشک یا یک پیجر، به آرامی یک بیماری یا سکته ناگهانی درِ خانه‌ام را نزد.
کاش مرگ در میدان صدایم بزند نه در خانه.
پاورقی‌ها | حمید اسماعیل‌زاده@pavaraqiha
undefined۷
undefined۳

۱۱۷

۲۳:۰۴