۱۳۱
۱۴:۱۹
۱۳۱
۱۴:۱۹
۱۳۱
۱۴:۱۹
گاهی سختترین منتقد زندگی، کسی نیست که روبهرویمان ایستاده؛صدایی است که در ذهن خودمان مدام تکرار میشود.
شفقت با خود، یعنی در لحظههایی که خستهایم، شکست خوردهایم یا اشتباه کردهایم، به جای سرزنش، با خودمان همانگونه رفتار کنیم که با یک دوست عزیز رفتار میکنیم.
مهربانی با خود، مسئولیتگریزی نیست.برعکس، وقتی احساس امنیت میکنیم، پذیرش اشتباه و تلاش برای تغییر هم آسانتر میشود.
شاید امروز، بد نباشد از خودت بپرسی:
اگر بهترین دوستم دقیقاً جای من بود، اکنون به او چه میگفتم؟
شاید وقت آن رسیده باشد همان جمله را به خودت هم بگویی.
شما معمولاً بعد از اشتباه کردن، بیشتر خودت را سرزنش میکنی یا سعی میکنی خودت را درک کنی؟
کلینیک علمی روانشناسی پندار نیمرخ09915291300@pendarqom
شفقت با خود، یعنی در لحظههایی که خستهایم، شکست خوردهایم یا اشتباه کردهایم، به جای سرزنش، با خودمان همانگونه رفتار کنیم که با یک دوست عزیز رفتار میکنیم.
مهربانی با خود، مسئولیتگریزی نیست.برعکس، وقتی احساس امنیت میکنیم، پذیرش اشتباه و تلاش برای تغییر هم آسانتر میشود.
شاید امروز، بد نباشد از خودت بپرسی:
اگر بهترین دوستم دقیقاً جای من بود، اکنون به او چه میگفتم؟
شاید وقت آن رسیده باشد همان جمله را به خودت هم بگویی.
کلینیک علمی روانشناسی پندار نیمرخ09915291300@pendarqom
۱۴۰
۱۴:۲۵
۱۴۰
۱۴:۲۵
۱۴۰
۱۴:۲۵
۱۴۰
۱۴:۲۵
۱۴۰
۱۴:۲۵
۱۴۰
۱۴:۲۵
تا به حال برایت پیش آمده احساس کنی هرچقدر هم تلاش میکنی، انگار حضورت برای کسی دیده نمیشود؟
شاید در خانواده، محل کار، رابطه عاطفی یا حتی میان دوستان. جایی که حرفها، احساسات یا تلاشهایت، انگار اهمیتی ندارند.
وقتی چنین تجربهای برای مدت طولانی تکرار شود، مسئله فقط ناراحتی نیست. پژوهشهای روانشناسی نشان میدهند که نادیده گرفته شدنِ مداوم میتواند بر تصویر ذهنی ما از خودمان اثر بگذارد؛ تا جایی که فرد کمکم احساس میکند انگار «نامرئی» شده است.
خودپنداره (Self-concept) تنها از درون ما شکل نمیگیرد؛ بخشی از آن در تعامل با دیگران ساخته میشود. بازخوردهایی که دریافت میکنیم، بر درک ما از ارزشمندی، تواناییها و جایگاهمان اثر میگذارند.
چارلز هورتون کولی در نظریهٔ «آینهٔ اجتماعی» توضیح میدهد که ما تا حدی خودمان را از دریچه نگاه و واکنش دیگران میشناسیم. وقتی فرد بارها تجربه نادیده گرفته شدن را پشت سر میگذارد، این تجربه میتواند به تصویر ذهنی او از خودش راه پیدا کند.
پژوهشهای بامایستر و لیری نشان میدهند که احساس تعلق و پذیرفته شدن، یکی از نیازهای بنیادین انسان است. وقتی این نیاز بهطور مداوم برآورده نشود، ممکن است عزتنفس کاهش پیدا کند و احساس تنهایی و بیاهمیت بودن شدت بگیرد.
همچنین، مارک لیری در «نظریهٔ جامعهسنجی عزتنفس» بیان میکند که عزتنفس مانند یک حسگر عمل میکند؛ حسگری که میزان پذیرش یا طرد اجتماعی را رصد میکند. به همین دلیل، تجربه مکررِ نادیده گرفته شدن میتواند به احساس نامرئی بودن و کاهش احساس ارزشمندی منجر شود.
احساس نامرئی بودن، لزوماً به این معنا نیست که واقعاً کسی ارزش یا تواناییهای ما را نمیبیند؛ بلکه گاهی نتیجه تجربههای تکرارشوندهای است که آرامآرام بر نگاه ما به خودمان اثر میگذارند.
کلینیک علمی روانشناسی پندار نیمرخ09915291300@pendarqom
شاید در خانواده، محل کار، رابطه عاطفی یا حتی میان دوستان. جایی که حرفها، احساسات یا تلاشهایت، انگار اهمیتی ندارند.
وقتی چنین تجربهای برای مدت طولانی تکرار شود، مسئله فقط ناراحتی نیست. پژوهشهای روانشناسی نشان میدهند که نادیده گرفته شدنِ مداوم میتواند بر تصویر ذهنی ما از خودمان اثر بگذارد؛ تا جایی که فرد کمکم احساس میکند انگار «نامرئی» شده است.
احساس نامرئی بودن، لزوماً به این معنا نیست که واقعاً کسی ارزش یا تواناییهای ما را نمیبیند؛ بلکه گاهی نتیجه تجربههای تکرارشوندهای است که آرامآرام بر نگاه ما به خودمان اثر میگذارند.
کلینیک علمی روانشناسی پندار نیمرخ09915291300@pendarqom
۸۲
۹:۵۹