چرا رها کردن زبالههای تجزیهپذیر در طبیعت نیز اقدامی نادرست است؟Leave No Trace ردپایی بر جای نگذارید
یکی از باورهای نادرست در میان برخی کوهنوردان و طبیعتگردها این است که زبالههای آلی مانند پوست میوه، هسته میوه یا بقایای مواد غذایی، به دلیل تجزیهپذیر بودن، میتوانند در طبیعت رها شوند.از دیدگاه علوم محیطزیست، «تجزیهپذیر بودن» به معنای «مجاز بودن رهاسازی در طبیعت» نیست.سرعت تجزیه مواد به عوامل متعددی از جمله دما، رطوبت، ارتفاع، نوع خاک، تابش خورشید و فعالیت میکروارگانیسمها وابسته است. به همین دلیل، در مناطق کوهستانی، سرد و خشک، فرآیند تجزیه میتواند چندین برابر کندتر از جنگلها یا مناطق مرطوب باشد.بر اساس مطالعات و برآوردهای زیستمحیطی، زمان تقریبی تجزیه برخی از پسماندهای رایج در طبیعت به شرح زیر است:پوست موز: حدود ۶ ماه تا ۲ سال
پوست پرتقال: حدود ۱ تا ۲ سال
هسته سیب: حدود ۲ ماه
دستمال کاغذی: ۲ تا ۵ هفته
تهسیگار: تا ۱۲ سال
کیسه پلاستیکی: ۱۰ تا ۲۰ سال
قوطی فلزی نوشابه: ۸۰ تا ۲۰۰ سال
بطری پلاستیکی: حدود ۴۵۰ سال
بطری شیشهای: بیش از هزار سال و در بسیاری از شرایط عملاً بدون تجزیه
علاوه بر ماندگاری طولانی، باقیماندن مواد غذایی در طبیعت میتواند حیاتوحش را به منابع غذایی انسانی وابسته کند، الگوی تغذیه و رفتار طبیعی جانوران را تغییر دهد، خطر انتقال بیماری را افزایش دهد و حتی باعث ورود گونههای گیاهی غیربومی از طریق بذرهای موجود در میوهها شود.همچنین در مناطق پرتردد، اگر هر کوهنورد یا طبیعتگرد تنها یک زباله آلی رها کند، در مدت کوتاهی حجم زیادی از پسماند در محیط انباشته خواهد شد.به همین دلیل، اصل جهانی «ردپایی بر جای نگذار» (Leave No Trace) تأکید میکند که تمامی پسماندها، اعم از تجزیهپذیر و تجزیهناپذیر، باید از طبیعت خارج شوند.بسیاری از کشورها از جمله ایالات متحده، کانادا، استرالیا، نیوزیلند، سوئیس، آلمان، ژاپن و کشورهای اسکاندیناوی، قوانین و مقررات سختگیرانهای برای جلوگیری از رهاسازی زباله در مناطق طبیعی، پارکهای ملی و مناطق حفاظتشده دارند. در این کشورها، رها کردن هر نوع زباله، حتی زبالههای آلی، میتواند مشمول جریمه نقدی شود و بسته به محل، میزان تخلف و قوانین محلی، مبلغ جریمه از دهها تا صدها دلار یا یورو و در برخی موارد حتی بیشتر متغیر است. در انگلستان نیز رها کردن زباله جرم محسوب میشود و میتواند با جریمه نقدی یا پیگرد قانونی همراه باشد.حفاظت از طبیعت تنها با جمعآوری زبالههای پلاستیکی محقق نمیشود؛ بلکه مسئولیتپذیری واقعی زمانی معنا پیدا میکند که هیچ اثری از حضور انسان، حتی زبالههای به ظاهر «طبیعی» و تجزیهپذیر، در محیط باقی نماند.حفظ اکوسیستمهای طبیعی وظیفهای همگانی است و رعایت این اصل، ضامن سلامت و پایداری طبیعت برای نسلهای آینده خواهد بود.لادن عوضیانکوهنورد و فعال محیط زیستنفس سبز
زمین با کوهنوردان شیراز
بازارسال شده از ℍ𝕒𝕟𝕒 𝕛𝕒𝕟𝕗𝕖𝕤𝕙𝕒𝕟
