پنجشنبه‌های تحلیل فیلمشبکه اجتماعی (The Social Network)؛ وقتی ارتباط بیشتر می‌شود، اما صمیمیت کمتر
فیلم «شبکه اجتماعی» به کارگردانی دیوید فینچر، داستان شکل‌گیری فیس‌بوک را روایت می‌کند؛ اما در لایه روان‌شناختی، درباره نیاز به دیده‌شدن، رقابت، طردشدن، قدرت و رابطه با دیگران است.
ارتباط داشتن با رابطه داشتن فرق داردشخصیتهای فیلم در ساختن یک شبکه عظیم از ارتباطات موفق‌اند، اما در روابط نزدیک خود با تعارض، بی‌اعتمادی و گسست مواجه می‌شوند.
فیلم این پرسش را پیش روی ما می‌گذارد:
چطور ممکن است به صدها یا میلیون‌ها نفر متصل باشیم، اما همچنان در روابط نزدیک خود احساس تنهایی کنیم؟
نیاز به تأیید و اثبات خوددر فیلم، موفقیت و قدرت فقط یک هدف بیرونی نیست؛ گاهی به وسیله‌ای برای اثبات ارزشمندی خود تبدیل می‌شود.
وقتی احساس ارزشمندی ما بیش از حد به تأیید دیگران، برتری یا موفقیت وابسته شود، شکست یا طردشدن می‌تواند بسیار تهدیدکننده تجربه شود.
انعطاف‌پذیری روانشناختیانعطافپذیری یعنی وقتی احساس طردشدن، خشم، حسادت یا ناکافی‌بودن را تجربه می‌کنیم، مجبور نباشیم فوراً بر اساس آن احساس عمل کنیم.
می‌توانیم احساس را ببینیم، تحمل کنیم و بعد انتخاب کنیم چه رفتاری با ارزش‌ها و رابطه‌ای که می‌خواهیم داشته باشیم، هماهنگ‌تر است.
گاهی مهم‌ترین فاصله، فقط فاصله میان «احساس کردن» و «واکنش نشان دادن» است.
تمرین امروزاگر امروز در فضای مجازی با چیزی روبه‌رو شدید که در شما احساس مقایسه یا ناکافی‌بودن ایجاد کرد، قبل از واکنش چند لحظه مکث کنید و از خودتان بپرسید:
الان چه احساسی دارم؟
این احساس مرا به چه رفتاری دعوت می‌کند؟
اگر قرار باشد بر اساس ارزش‌هایم رفتار کنم، چه انتخاب دیگری دارم؟
شما فکر می‌کنید شبکه‌های اجتماعی در زندگی امروز، ما را واقعاً به یکدیگر نزدیک‌تر کرده‌اند یا فقط ارتباطاتمان را بیشتر کرده‌اند؟ تماشای فیلم معرفی فیلم در IMDb؛ The Social Network دانلود و تماشای فیلم با زیرنویس فارسی دانلود نسخه دوبله فارسی و زیرنویس فارسی دانلود زیرنویس فارسی جداگانه تلگرام: https://t.me/psychotherapy_salehi بله: https://ble.ir/psychothrapist۳ جمعه‌های معرفی کتابقدرت حال؛ راهنمای روشن‌شدگی معنوی اثر اکهارت تول
«قدرت حال» یکی از کتاب‌های شناخته‌شده اکهارت تول درباره حضور در لحظه، مشاهده افکار و رهاشدن از درگیری مداوم با گذشته و آینده است.
ایده اصلی کتاب این است که ذهن ما اغلب بین چیزی که اتفاق افتاده و چیزی که ممکن است اتفاق بیفتد در رفت‌وآمد است؛ در نتیجه ممکن است از تجربه‌ای که همین حالا در حال رخ‌دادن است فاصله بگیریم.
تول تلاش می‌کند به ما یادآوری کند که فکر، همان واقعیت نیست. ممکن است ذهن بارها یک اتفاق گذشته را مرور کند یا آینده‌ای نگران‌کننده بسازد، اما ما می‌توانیم متوجه این فرایند شویم و دوباره توجه خود را به اکنون برگردانیم.
ارتباط کتاب با انعطاف‌پذیری روانشناختیاگر ذهن می‌گوید «من شکست خورده‌ام»، «دیگران من را نمی‌پذیرند» یا «آینده حتماً خراب خواهد شد»، انعطاف‌پذیری یعنی لازم نباشد فوراً این افکار را باور کنیم یا بر اساس آن‌ها تصمیم بگیریم.
می‌توانیم فکر را ببینیم، احساس همراه آن را تجربه کنیم و در عین حال، انتخاب کنیم چگونه رفتار کنیم.
این نگاه، به‌ویژه از این جهت ارزشمند است که حضور در لحظه را به معنای حذف افکار یا احساسات نمی‌داند؛ بلکه به معنای تغییر رابطه ما با آن‌هاست.
کتاب چه چیزی برای ما دارد؟این کتاب بیشتر از آنکه مجموعه‌ای از تکنیک‌های روان‌شناختی باشد، دعوتی برای مکث و مشاهده است.
اینکه متوجه شویم چه زمانی درگیر گذشته شده‌ایم، چه زمانی آینده را پیشاپیش زندگی می‌کنیم و چه زمانی واقعاً در حال تجربه همین لحظه هستیم.
برای کسی که ذهنش دائماً درگیر «اگرها»، «ای‌کاش‌ها» و پیش‌بینی‌های آینده است، این زاویه دید می‌تواند قابل تأمل باشد.
البته بهتر است آموزه‌های کتاب را با نگاه انتقادی و متناسب با نیازهای فردی مطالعه کنیم؛ زیرا کتاب بیشتر در حوزه معنویت و خودشناسی قرار می‌گیرد و جایگزین روان‌درمانی یا درمان تخصصی نیست.
تمرین امروزامروز هر وقت متوجه شدید ذهنتان درگیر گذشته یا آینده شده است، فقط چند لحظه مکث کنید و بگویید:
«الان ذهن من کجاست؟»
بعد توجه کنید همین حالا چه چیزی را می‌بینید، می‌شنوید، احساس می‌کنید یا در بدن خود تجربه می‌کنید.
قرار نیست فکرها را متوقف کنید؛ فقط دوباره به اکنون برگردید.
اگر قرار باشد یک جمله از زندگی روزمره‌مان را تغییر دهیم، کدام مهم‌تر است؟«کاش آن اتفاق نمی‌افتاد»
یا
«اگر آن اتفاق بیفتد چه می‌شود؟»
شاید پاسخ، ما را به لحظه‌ای برگرداند که واقعاً در آن زندگی می‌کنیم.
برای خرید نسخه فارسی کتاب قدرت حال؛ نسخه فارسی در انتشارات بله https://enteshareketab.ir/product/کتاب-قدرت-حال-اثر-اکهارت-تول-ترجمه-یگانه-اسدی/ قدرت حال؛ نسخه الکترونیکی در طاقچه https://taaghche.com/book/250533/قدرت-اکنون نسخه صوتی فارسی در طاقچه https://taaghche.com/book/88626/نیروی-حال تلگرام: https://t.me/psychotherapy_salehi بله: https://ble.ir/psychothrapist۲ شنبه‌های فرزندپروریتکفرزندی و رشد اجتماعی؛ آیا کودکِ بدون خواهر و برادر حتماً اجتماعی‌تر یا منزوی‌تر می‌شود؟
یکی از باورهای رایج این است که کودک تک‌فرزند چون خواهر یا برادری برای بازی و تعامل ندارد، ممکن است خودخواه، لوس یا از نظر اجتماعی ضعیف شود.
اما پژوهش‌ها چنین تصویر ساده‌ای را تأیید نمی‌کنند. بررسی‌های گسترده نشان داده‌اند که کودکان تک‌فرزند در مجموع تفاوت چشمگیری از نظر سازگاری، شخصیت، توانایی شناختی یا روابط اجتماعی با کودکانی که خواهر و برادر دارند نشان نمی‌دهند.
پس تک‌فرزند بودن چه تفاوتی ایجاد می‌کند؟کودک تک‌فرزند فرصت‌های کمتری برای تجربه طبیعیِ تعارض، مذاکره و همکاری با خواهر یا برادر دارد؛ اما این مهارت‌ها می‌توانند در رابطه با دوستان، همکلاسی‌ها و گروه‌های بازی شکل بگیرند.
در واقع، تنها بودن با تنها ماندن فرق دارد.
کودکی ممکن است زمان بیشتری را به‌تنهایی بگذراند، اما احساس تنهایی نکند و در روابط اجتماعی خود کاملاً فعال باشد.
یک نکته مهم برای والدینگاهی فشار اصلی نه از تک‌فرزند بودن، بلکه از این می‌آید که تمام آرزوها، نگرانی‌ها و انتظارات والدین روی یک کودک متمرکز می‌شود.
وقتی کودک احساس کند تنها امید والدین برای موفقیت است، ممکن است به‌جای احساس آزادی، فشار بیشتری را تجربه کند.
در مقابل، رابطه گرم و امن، گفت‌وگو، فرصت تجربه استقلال و ارتباط منظم با همسالان می‌تواند به رشد سالم او کمک کند.
چه چیزی به رشد اجتماعی کودک کمک می‌کند؟فرصت بازی و ارتباط با کودکان دیگر
اجازه تجربه اختلاف و حل تعارض بدون دخالت فوری والدین
فرصت تصمیم‌گیری و استقلال متناسب با سن
پرهیز از اینکه کودک را به دلیل تک‌فرزند بودن، بیش از حد کنترل یا محافظت کنیم
و مهم‌تر از همه، پرهیز از برچسب‌هایی مثل «لوس»، «خودخواه» یا «تنها».
شما درباره تک‌فرزندها چه باوری شنیده‌اید که بعداً متوجه شده‌اید شاید بیشتر یک تصور قدیمی باشد تا یک واقعیت علمی؟ برای مطالعه بیشتر کودکان تک‌فرزند؛ بررسی علمی باورهای رایج درباره تنهایی، شخصیت و رشد اجتماعی گفت‌وگوی انجمن روانشناسی آمریکا با تونی فالْبو درباره افسانه‌های مربوط به تک‌فرزندی تلگرام: https://t.me/psychotherapy_salehi بله: https://ble.ir/psychothrapist۱ یکشنبه‌های روابط عاطفی«بحران سال هفتم»؛ چرا بعضی رابطه‌های طولانی در بازه‌های زمانی خاص دچار رکود می‌شوند؟
تا حالا شده بعد از چند سال رابطه، ناگهان با خودتان بگویید:
«ما که قبلاً این‌قدر به هم نزدیک بودیم، چرا حالا انگار فقط داریم زندگی را اداره می‌کنیم؟»
آیا واقعاً سال هفتم رابطه یک نقطه خطرناک است؟ یا چیزی عمیق‌تر پشت این اتفاق وجود دارد؟
اول از همه، یک نکته مهم:«بحران سال هفتم» یک قانون روان‌شناختی قطعی نیست که بگوید همه زوج‌ها در سال هفتم دچار مشکل می‌شوند.
گاهی آنچه ما به اسم «بحران سال هفتم» می‌شناسیم، نتیجه تغییر نیازها، فشارهای زندگی، تکراری‌شدن الگوهای رابطه و کم‌شدن توجه عاطفی به یکدیگر است.
این تغییر ممکن است خودش را این‌طور نشان دهد:۱. حرف‌ها بیشتر درباره کارهای روزمره می‌شود تا احساسات.
مثلاً ساعت‌ها درباره قبض، خرید، بچه‌ها یا کار صحبت می‌کنیم، اما کمتر می‌پرسیم: «این روزها واقعاً چه حالی داری؟»
۲. رابطه بیشتر شبیه همکاری برای اداره زندگی می‌شود.
مثلاً هر دو نفر وظایفشان را انجام می‌دهند، اما کمتر زمانی برای باهم‌بودن، شوخی‌کردن یا تجربه‌های مشترک دارند.
۳. اختلاف‌های قدیمی دوباره برمی‌گردند.
مثلاً همان بحثی که چند سال قبل درباره توجه، استقلال یا خانواده‌ها داشتید، هنوز وجود دارد؛ فقط شکلش عوض شده است.
۴. یکی یا هر دو نفر احساس می‌کنند در رابطه «دیده نمی‌شوند».
ممکن است زندگی از بیرون کاملاً خوب به نظر برسد، اما در درون رابطه، احساس تنهایی شکل گرفته باشد.
مسئله همیشه «سال هفتم» نیست.رابطه‌های طولانی معمولاً وارد دوره‌هایی از تغییر می‌شوند. وقتی دو نفر همراه با تغییرات زندگی خودشان و رابطه‌شان را دوباره تنظیم نکنند، صمیمیت ممکن است جای خودش را به عادت بدهد.
پس سؤال مهم‌تر از «چند سال است با هم هستیم؟» این است:
«آیا هنوز یکدیگر را می‌شناسیم، می‌بینیم و درباره تغییراتمان با هم حرف می‌زنیم؟»
یک تمرین ساده برای امشبهرکدام از شما جداگانه به این سه سؤال پاسخ دهید:
«این روزها بیشتر از چه چیزی در رابطه‌مان لذت می‌برم؟»
«چه چیزی در رابطه‌مان کم شده و دلم برایش تنگ شده؟»
«دوست دارم همسرم چه چیزی را درباره من بهتر بفهمد؟»
بعد پاسخ‌ها را بدون دفاع‌کردن، توجیه‌کردن یا حل فوری مسئله، برای هم بخوانید.
گاهی ترمیم رابطه از جایی شروع می‌شود که دوباره کنجکاو می‌شویم بدانیم آدم روبه‌رویمان چه چیزی را تجربه می‌کند.
شما فکر می‌کنید در رابطه‌های طولانی، چه چیزی بیشتر از همه باعث فاصله عاطفی می‌شود: عادت، فشارهای زندگی، حل‌نشدن اختلاف‌های قدیمی یا کم‌شدن توجه به یکدیگر؟ برای مطالعه بیشترمنابع علمی درباره تغییرات رضایت زناشویی در طول زمان و عوامل مؤثر بر کیفیت رابطه:
پژوهش درباره تغییرات رضایت از رابطه در طول سال‌های زندگی مشترک:"Journal of Personality and Social Psychology – Marital Satisfaction" (https://psycnet.apa.org/record/2009-06937-001) مرور پژوهش‌های مربوط به کیفیت رابطه و تغییرات آن در طول زمان:"National Library of Medicine – Relationship Research" (https://pmc.ncbi.nlm.nih.gov/) کانال تلگرام:"t.me/psychotherapy_salehi" (https://t.me/psychotherapy_salehi) بله:"ble.ir/psychothrapist" (https://ble.ir/psychothrapist)۴ میان‌برِ معنوی (Spiritual Bypassing)؛ وقتی از معنویت برای فرار از دردهای روانی استفاده میکنیمتا حالا شده وقتی ناراحت یا عصبانی هستید، کسی به شما بگوید: «غصه نخور، حکمتِ خداست»، «انرژی مثبت داشته باش» یا «همه‌چیز در ذهن توست»؟ خودتان چطور؟ شده برای فرار از یک غمِ عمیق، پناه ببرید به جملات زیبا و کتاب‌های انگیزشی؟
«میان‌برِ معنوی» یعنی استفاده از ایده‌ها، باورها یا تمرین‌های معنوی برای دور زدن، سرکوب کردن یا فرار از احساساتِ دردناکِ انسانی، زخم‌های حل‌نشده و مشکلاتِ واقعی زندگی. در این حالت، ما به جای مواجهه با درد، روی آن یک لعابِ معنوی می‌کشیم تا موقتاً آرام شویم.
برای اینکه ملموس‌تر شود، بگذارید زندگی روزمره را نگاه کنیم:۱. بخشیدنِ زودهنگام برای فرار از خشم: به جای اینکه بپذیریم از دستِ کسی عصبانی هستیم و حق داریم ناراحت باشیم، می‌گوییم: «من آدمِ بخشنده‌ای هستم و کینه به دل نمی‌گیرم»، در حالی که خشمِ واقعی در درونمان دفن شده است.۲. سم‌زداییِ اجباریِ افکار: تا ذره‌ای احساسِ اضطراب یا غم سراغ‌مان می‌آید، سریع به خودمان می‌گوییم: «نباید منفی‌باف باشم، کائنات به من انرژیِ خوب می‌دهد»، و اجازه نمی‌دهیم اشکِ لازم یا غصه‌ی طبیعی‌مان جاری شود.۳. پناه بردن به معنویت به‌جای حل مسئله: وقتی در رابطه یا شغل‌مان دچار بحران جدی هستیم، به جای گفتگو یا اقدامِ واقعی، مسئولیت را کاملاً به گردنِ «تقدیر» می‌اندازیم و می‌گوییم: «حتماً قسمتم نبوده!»
اینجا مشکل خودِ معنویت نیست؛ مشکل این است که از مفاهیمِ معنوی به عنوان «چسبِ زخم روی یک زخمِ عفونی» استفاده می‌کنیم. ما فراموش می‌کنیم که برای رسیدن به رشدِ واقعی، اول باید تاریکی‌ها، خشم‌ها و آسیب‌های درونمان را ببینیم و لمس کنیم؛ با نورِ صرف نمی‌توان خاک و خاشاک را جارو کرد.
مسئله اصلی این است که معنویتِ سالم، ما را با تمامِ ابعادِ انسانی‌مان (هم نور و هم تاریکی) روبه‌رو می‌کند، نه اینکه روی ضعف‌ها و دردهایمان سرپوش بگذارد. رشدِ واقعی از میانِ پذیرشِ رنج می‌گذرد، نه از فرار کردن از آن. یک تمرین ساده برای امروزبه یک دلخوری یا غمِ قدیمی فکر کنید که روی آن سرپوش گذاشته‌اید و مدام با جملاتِ مثبت آرامش کرده‌اید. از خودتان بپرسید: «اگر قرار بود بدون هیچ قضاوت، توبیخ یا برچسبِ منفی‌ای، فقط پنج دقیقه برای این غصه یا عصبانیت گریه کنم یا ناراحت باشم، الان به چه چیزی نیاز داشتم؟» اجازه دهید احساسِ واقعی‌تان خودش را نشان دهد. شما چطور؟تا حالا پیش آمده که برای فرار از یک دردی، پشتِ جملاتِ مثبت یا معنوی پنهان شوید؟ به نظرتان مرزِ باریک بینِ «امیدواریِ واقعی» و «فرارِ معنوی» کجاست؟ برام بنویسید. برای مطالعه بیشترمنابع علمی و تخصصی درباره پدیده میان‌بر معنوی و مکانیسم‌های دفاعی روان‌شناختی:
پژوهش درباره مفهوم میان‌بر معنوی و تأثیر آن بر سلامت روان:"Journal of Counseling and Development – Spiritual Bypassing" (https://onlinelibrary.wiley.com/journal/15566676) مقاله تخصصی درباره تفاوت بینِ مواجهه سازنده با هیجانات و سرکوب معنوی آن‌ها:"American Psychological Association – Psychology of Religion and Spirituality" (https://www.apa.org/pubs/journals/rel) کانال تلگرام:t.me/psychotherapy_salehi بله:ble.ir/psychothrapist۱ وحشتِ شبانه (Night Terrors)؛ تفاوتِ کابوس با حملاتِ ترسِ شبانه در کودکان و بزرگسالانتا حالا شده نصفه‌شب با صدای فریادِ ناگهانیِ کسی از خواب بیدار شوید، سراسیمه بالای سرش بروید و ببینید چشم‌هایش باز است، به نقطه‌ای خیره شده و اصلا متوجه حضورِ شما نیست؟ یا شاید خودتان تجربه‌ی این ترسِ فلج‌کننده را داشته‌اید؟
«وحشتِ شبانه» یعنی برانگیختگیِ ناگهانی و شدیدِ سیستمِ عصبی در عمیق‌ترین مرحله‌ی خواب، که با جیغ، تعریق و بی‌اطلاعیِ کاملِ فرد از محیط همراه است.
برای اینکه ملموس‌تر شود، بگذارید زندگی روزمره را نگاه کنیم:۱. کابوس در برابر وحشت شبانه: کابوس در خوابِ سبک (REM) اتفاق می‌افتد، فرد بیدار می‌شود و همه‌چیز را یادش می‌ماند؛ اما وحشتِ شبانه در «خوابِ عمیق» رخ می‌دهد و فرد روز بعد هیچ خاطره‌ای از آن ندارد.۲. واکنش به اطرافیان: وقتی کودکی دچارِ وحشت شبانه می‌شود، تلاش برای بیدار کردنش بی‌فایده است؛ او در دنیای ترسِ خودش گیر افتاده و حتی ممکن است تقلا کند تا از دست‌تان فرار کند.۳. تأثیر استرسِ روزانه: اگرچه این پدیده بیشتر در کودکان دیده می‌شود، اما در بزرگسالان هم به دلیلِ استرسِ حاد، کم‌خوابیِ مزمن یا اضطراب‌های سرکوب‌شده فعال می‌شود.
اینجا مشکل خودِ خواب نیست؛ مشکل این است که سیستمِ عصبی در تخلیه‌ی تنش‌های روزانه ناکام مانده است. جسمِ ما خاطره‌ی فشارها را نگه می‌دارد و وقتی در طولِ روز به هیجانات‌مان فضا ندهیم، بدن خودش دست به کار می‌شود و شب‌ها دکمه‌ی اضطراری را می‌زند.
مسئله اصلی این است که وحشتِ شبانه زنگ خطری از سمتِ سیستمِ عصبی است که نشان می‌دهد فشارِ روانی از آستانه‌ی تحملِ فرد عبور کرده است؛ این یک زنگ خطر برای بازنگری در سبکِ زندگی و کاهشِ محرک‌های استرس‌زا است. یک تمرین ساده برای امروزاگر شما یا یکی از عزیزانتان مستعدِ این حملات هستید، برنامه‌ی یک ساعت پیش از خواب را مرور کنید. از خودتان بپرسید: «آیا پیش از خواب غرق در اخبارِ تلخ یا درگیری‌های ذهنی بوده‌ام؟» امشب پیش از خواب، نگرانی‌هایتان را روی کاغذ بنویسید تا سیگنالِ امنیت به مغزتان ارسال شود. شما چطور؟تا حالا تجربه‌ی روبرو شدن با «وحشتِ شبانه» را داشته‌اید؟ به نظرتان استرس‌های روزمره چقدر روی کیفیت خوابتان تأثیر می‌گذارند؟ برام بنویسید. توجه: این مطالب صرفاً جنبه‌ی آموزشی دارند و جایگزین درمان تخصصی نیستند. در صورت تداوم یا شدتِ اختلالات خواب، حتماً به روان‌پزشک یا روان‌شناس بالینی مراجعه کنید. برای مطالعه بیشترمنابع علمی و تخصصی درباره اختلالات خواب و مکانیسم‌های برانگیختگیِ شبانه:
پژوهش درباره پاراسومنیا و مکانیسم وحشت شبانه:"Journal of Clinical Sleep Medicine – Parasomnias and Sleep Terrors" (https://jcsm.aasm.org/) مقاله تخصصی درباره تأثیر استرس مزمن بر خوابِ عمیق:"Sleep Medicine Reviews – Stress and Sleep Architecture" (https://www.sciencedirect.com/journal/sleep-medicine-reviews) تلگرام: t.me/psychotherapy_salehi بله: ble.ir/psychothrapist۱### چهارشنبه‌های نوروساینس
### مخچه؛ فقط مسئول تعادل نیست! نقش شگفت‌انگیز آن در هیجان و شناخت
تا به حال فکر کرده‌اید بخشی از مغز که به حفظ تعادل بدن کمک می‌کند، در تنظیم هیجان‌ها و حتی درک دیگران هم نقش داشته باشد؟
مخچه (Cerebellum) فقط مسئول هماهنگی حرکات نیست.
پژوهش‌های جدید نشان می‌دهند که این بخش از مغز در برخی فرایندهای شناختی و هیجانی نیز مشارکت دارد.
سه نمونه از نقش‌های کمترشناخته‌شده مخچه:
۱. تنظیم هیجان: در کنار شبکه‌های دیگر مغز، به پردازش و تنظیم پاسخ‌های هیجانی کمک می‌کند.
۲. درک دیگران: در فهم حالت‌های ذهنی و هیجانی دیگران نقش دارد.
۳. یادگیری اجتماعی: به ما کمک می‌کند از تجربه‌های اجتماعی و الگوهای رفتاری یاد بگیریم.
نکته جالب: مغز ما فقط مجموعه‌ای از بخش‌های جداگانه نیست؛ قسمت‌های مختلف آن با همکاری یکدیگر، رفتار، احساس و تفکر ما را شکل می‌دهند.
یک تمرین کوچک:
امروز در یک موقعیت اجتماعی، به واکنش‌های هیجانی خودتان توجه کنید.
وقتی کسی ناراحت است، چقدر می‌توانید احساس او را تشخیص دهید و پیش از واکنش، کمی مکث کنید؟
به نظر شما شناخت احساسات دیگران بیشتر به تجربه‌های زندگی ما وابسته است یا فعالیت شبکه‌های مغزی؟
برای مطالعه بیشتر:
مقاله علمی درباره نقش مخچه در شناخت و هیجان
پژوهش منتشرشده درباره یادگیری اجتماعی و هیجانی مخچه
ارتباط با ما: تلگرام: t.me/psychotherapy_salehi بله: ble.ir/psychothrapist
چهارشنبه‌های نوروساینس### مخچه؛ فقط مسئول تعادل نیست! نقش شگفت‌انگیز آن در هیجان و شناخت
تا به حال فکر کرده‌اید بخشی از مغز که به حفظ تعادل بدن کمک می‌کند، در تنظیم هیجان‌ها و حتی درک دیگران هم نقش داشته باشد؟
مخچه (Cerebellum) فقط مسئول هماهنگی حرکات نیست.پژوهش‌های جدید نشان می‌دهند که این بخش از مغز در برخی فرایندهای شناختی و هیجانی نیز مشارکت دارد.
سه نمونه از نقش‌های کمترشناخته‌شده مخچه:۱. تنظیم هیجان: در کنار شبکه‌های دیگر مغز، به پردازش و تنظیم پاسخ‌های هیجانی کمک می‌کند.
۲. درک دیگران: در فهم حالت‌های ذهنی و هیجانی دیگران نقش دارد.
۳. یادگیری اجتماعی: به ما کمک می‌کند از تجربه‌های اجتماعی و الگوهای رفتاری یاد بگیریم.
نکته جالب: مغز ما فقط مجموعه‌ای از بخش‌های جداگانه نیست؛ قسمت‌های مختلف آن با همکاری یکدیگر، رفتار، احساس و تفکر ما را شکل می‌دهند. یک تمرین کوچک:امروز در یک موقعیت اجتماعی، به واکنش‌های هیجانی خودتان توجه کنید.
وقتی کسی ناراحت است، چقدر می‌توانید احساس او را تشخیص دهید و پیش از واکنش، کمی مکث کنید؟
به نظر شما شناخت احساسات دیگران بیشتر به تجربه‌های زندگی ما وابسته است یا فعالیت شبکه‌های مغزی؟ برای مطالعه بیشتر: مقاله علمی درباره نقش مخچه در شناخت و هیجان پژوهش منتشرشده درباره یادگیری اجتماعی و هیجانی مخچه ارتباط با ما: تلگرام: t.me/psychotherapy_salehi بله: ble.ir/psychothrapist۳ پنجشنبه‌های تحلیل فیلم«لیتل میس سان‌شاین»؛ وقتی خانواده یاد می‌گیرد کامل نباشد
تا حالا شده در خانواده‌ای احساس کنیم همه‌چیز باید «درست»، «موفق» و «بی‌نقص» پیش برود؟
فیلم «لیتل میس سان‌شاین» دقیقاً از همین‌جا شروع می‌کند؛ از خانواده‌ای که هرکدام با شکست، فشار، تفاوت و رؤیاهای خودشان درگیرند، اما در نهایت یاد می‌گیرند کنار هم بمانند.
چند نکته روان‌شناختی فیلم:۱. پذیرش، یعنی لازم نیست آدم‌ها شبیه تصور ما باشند.هر عضو خانواده شخصیت و مسئله خودش را دارد؛ اما به‌تدریج حمایت از یکدیگر از تلاش برای «اصلاح‌کردن» همدیگر مهم‌تر می‌شود.
۲. شکست همیشه به معنای شکست‌خورده‌بودن نیست.در فیلم، موفقیت و شکست بارها معنای خودشان را تغییر می‌دهند. گاهی مهم‌تر از برنده‌شدن، این است که کودک احساس کند خانواده پشت او ایستاده است.
۳. خانواده سالم الزاماً خانواده بی‌مشکل نیست.گاهی یک خانواده می‌تواند پر از اختلاف، تفاوت و نقص باشد و با این حال، در لحظه‌های مهم بتواند به یکدیگر تکیه کند.
شاید یکی از زیباترین پیام‌های فیلم همین باشد:ما لازم نیست برای دوست‌داشتن یکدیگر، اول همه نقص‌هایمان را برطرف کنیم.گاهی پذیرشِ «همین‌طور که هستیم» می‌تواند نقطه شروع نزدیک‌شدن دوباره باشد. اگر قرار بود فقط یک پیام از این فیلم با خودتان به زندگی ببرید، کدام را انتخاب می‌کردید؟«لازم نیست کامل باشیم» یا «لازم است کنار هم بمانیم»؟ برای آشنایی بیشتر با فیلم: صفحه رسمی فیلم در Searchlight Pictures صفحه رسمی فیلم در 20th Century Studios ارتباط با ما: تلگرام: t.me/psychotherapy_salehi بله: ble.ir/psychothrapist۱ شادمانی درونی | مارتین سلیگمنتا حالا شده یک روز معمولی تمام شود و شما با خودتان بگویید «امروز حالم خوب بود»، بی‌آنکه اتفاق خاصی افتاده باشد؟
گاهی ما از یک پیاده‌روی کوتاه لذت می‌بریم، آن‌قدر غرق کاری می‌شویم که گذر زمان را حس نمی‌کنیم، یا با کمک به کسی احساس می‌کنیم روزمان معنا داشته است.سلیگمن در این کتاب از سه راه برای تجربهٔ شادی می‌گوید: لذت‌های روزمره، به‌کارگرفتن توانایی‌هایمان و وقت گذاشتن برای کارهایی که برایمان معنا دارند.
امشب یک لحظهٔ خوشایند یا ارزشمند از روزتان را یادداشت کنید. ببینید چه چیزی آن لحظه را برایتان متفاوت کرد. شما دوست دارید کدام لحظهٔ کوچک امروزتان فردا هم تکرار شود؟ خرید کتاب:مشاهده و خرید کتاب شادمانی درونی از نشر دانژه---
راه‌های ارتباطی: کانال تلگرام کانال بله۲ نوجوانی و استقلال؛ کجا مرز بگذاریم و کجا حق انتخاب بدهیم؟تا حالا شده نوجوانتان بگوید «خودم تصمیم می‌گیرم» و شما هم‌زمان هم از مستقل‌شدنش خوشحال شوید، هم نگران انتخابش باشید؟
وقتی می‌خواهد لباسش را خودش انتخاب کند، می‌توانیم سلیقه‌اش را بپذیریم؛ حتی اگر انتخاب ما چیز دیگری باشد. وقتی قرار است با دوستانش بیرون برود، می‌توانیم دربارهٔ ساعت برگشت با هم به توافق برسیم و از قبل بگوییم اگر برنامه عوض شد، چطور به ما خبر بدهد.نوجوان‌ها با تصمیم‌های کوچک و تجربهٔ نتیجهٔ آن‌ها، مسئولیت‌پذیری را تمرین می‌کنند. ما می‌توانیم در شیوهٔ اجرا انعطاف داشته باشیم و مرزهای مربوط به امنیت را روشن نگه داریم.
این هفته یکی از موضوع‌هایی را که سرش اختلاف دارید، انتخاب کنید. اول بپرسید «پیشنهاد تو چیه؟» بعد بگویید کدام بخش برای شما مهم است و چرا. با هم یک توافق کوتاه بگذارید و آخر هفته ببینید چطور پیش رفته است. شما در کدام تصمیم روزمره می‌توانید به نوجوانتان حق انتخاب بیشتری بدهید؟ تلگرام "t.me/psychotherapy_salehi" (https://t.me/psychotherapy_salehi) بله "ble.ir/psychothrapist" (https://ble.ir/psychothrapist)