داستان سیستان۱۰روز با ره‌بر؛ یادداشت‌های شخصینویسنده: رضا امیرخانی...............
حالا من و علی فقط منتظر بودیم که گروه تحقیقی دنبال‌مان بیایند و از در و همسایه و دوست و آشنا پرس‌وجو کنند که ما چه‌جور آدم‌هایی هستیم. صف چندم نماز جمعه می‌نشینیم؟ در راه‌پیمایی ۲۲ بهمن دست چپ‌مان را مشت می‌کنیم یا دست راست؟ تندتند حفظ می‌کردیم که دیش نداریم، ریش داریم. آواز نمی‌خوانیم، نماز می‌خوانیم. همسایه هامان فصل انگور در زیرزمین کوزه نمی‌گیرند، اما روزه می‌گیرند و از این قبیل سجع‌های نامتوازی!تلفنی که با هم حرف می‌زدیم، منتظر بودیم تا موقع گذاشتن گوشی صدای گذاشته شدن گوشی سوم را بشنویم. کوچه و خیابان به هرکسی که به ما خیره شده بود، بلند سلام می‌کردیم. تازه آن هم «سلام‌علیکم و رحمةالله!» با رعایت مخارج. خلاصه تمام مشکل‌مان این بود که تحقیقات مستقیم است یا غیر مستقیم. عاقبت با علی به این نتیجه‌ی مشترک رسیدیم که دم‌شان گرم. جوری تحقیق می‌کنند که اصلا آدم بو نمی‌برد...
معرفی کتاب؛ جلسات هفتگی قسم به قلم
قسم به قلم@qasambeqalam1
حالا من و علی فقط منتظر بودیم که گروه تحقیقی دنبال‌مان بیایند و از در و همسایه و دوست و آشنا پرس‌وجو کنند که ما چه‌جور آدم‌هایی هستیم. صف چندم نماز جمعه می‌نشینیم؟ در راه‌پیمایی ۲۲ بهمن دست چپ‌مان را مشت می‌کنیم یا دست راست؟ تندتند حفظ می‌کردیم که دیش نداریم، ریش داریم. آواز نمی‌خوانیم، نماز می‌خوانیم. همسایه هامان فصل انگور در زیرزمین کوزه نمی‌گیرند، اما روزه می‌گیرند و از این قبیل سجع‌های نامتوازی!تلفنی که با هم حرف می‌زدیم، منتظر بودیم تا موقع گذاشتن گوشی صدای گذاشته شدن گوشی سوم را بشنویم. کوچه و خیابان به هرکسی که به ما خیره شده بود، بلند سلام می‌کردیم. تازه آن هم «سلام‌علیکم و رحمةالله!» با رعایت مخارج. خلاصه تمام مشکل‌مان این بود که تحقیقات مستقیم است یا غیر مستقیم. عاقبت با علی به این نتیجه‌ی مشترک رسیدیم که دم‌شان گرم. جوری تحقیق می‌کنند که اصلا آدم بو نمی‌برد...
معرفی کتاب؛ جلسات هفتگی قسم به قلمقسم به قلم@qasambeqalam1
هواتو دارمروایت زندگی شهید مدافع حرم؛ مهندس مرتضی عبدالهینویسنده: محمدرسول ملاحسنی.............
همه‌کار انجام میداد، به جز ظرف شستن. با هیچ ترفندی سمت ظرف‌ها نمی‌رفت. حاضر بود همهٔ خانه را دستمال بکشد، ولی یک قاشق نشوید. تا اینکه بک روز وقتی چایش را خورد، رو به من کمی چشم‌هایش را تنگ کرد و بعد خیلی جدی گفت:« تصمیم گرفته‌م دیگه تا آخر عمر ظرف‌های این خونه رو من بشورم!»خیلی تعجب کرده بودم. گفتم:« الکی می‌گی دیگه؟ شوخی نکن. من قلبم طاقت این ندل شوخی ها رو نداره. سرت جایی نخورده، مرتضی؟! ظرف شستن؟ مگه می‌شه؟!»کاملا جدی گفت:« شوخی کدومه؟ واقعا نیت کردم دیگه من ظرف‌های خونه ذو بشورم و کلی ثواب ببرم.»فکر کردم احادیثی که گاه و بیگاه در منزلت کمکم به کار خانه برایش می‌خواندم، احساسی‌اس کرده و دارد یک حرفی روی هوا می‌زند. وقتی دیدم خودش دارد پیشنهاد می‌دهد، خواستم تا تنور داغ است نان را بچسبانم.«قبول.پس ظرف‌های ناهار امروز با تو!»«نه دیگه. من از دوشنبه نیت کردم ظرف‌ها رو بشورم!» «فرقش چیه امروز یا دوشنبه؟ از الان بشور که تا دوشنبه حسابی دستت راه بیافته!»« نه دیگه. آدم یه نیتی می‌کنه، باید پاش وایسه.»خندیدم:«باشه. پس من از دوشنبه دست به ظرف‌ها نمی‌زنم.»حسابی دلم را تا دوشنبه صابون زدم. از شانس من، دوشنبه خانهٔ مادرم بودم که مرتضی زنگ زد و گفت :«حاضر شو. می‌خوایم بریم خرید.»«خرید چی؟ آخه تازه رفتیم که!»«حالا یه دوری بزنیم.»وقتی به مامان گفتم «مرتضی می‌گه بریم خرید»، استقبال کرد و گفت: «ما هم اگر می‌شه می‌آیم. خواهرها هم که معمولا این‌طور مواقع پایه بودند. همه دسته‌جمعی حاضر شدیم و رفتیم دنبال مرتضی.»وقتی داشتیم یکی‌یکی از ماشین پیاده شدیم، مرتضی با خنده داشت ما را نگاه می‌کرد: خودم، مامان، سحر، سارا.با لحن باباجون که این‌طور موقع‌ها شوخی می‌کرد، گفت:« چه خبره؟ باقی‌تون کجا موندین؟»رفتیم داخل یک فروشگاه بزرگ. مرتضی گفت:« یادته گفتم از دوشنبه من ظرف می‌شورم؟»گفتم:« بله، آقا! زودتر بریم که ظرف‌ها منتظرتن.»گفت:«دنبالم بیا، زهراسادات!»داخل فروشگاه دنبال مراضی راه افتادم. رفت و رفت تا من را برد درست جلوی دستگاهی که حتی فکرش را هم نمی‌کردم: ماشین ظرفشویی!چه فکر می‌کردم، چه شد! وقتی دید خشکم زده، گفت:« من زحمت کشیدم، کار کردم پول درآوردم. می‌خوام ماشین ظرفشویی بخرم. هربار این ماشین ظرفشویی کار کنه، ثوابش رو واسه من می‌نویسن. تو هم دیگه نمی‌خواد دست به سیاه‌و‌سفید بزنی!»
معرفی کتاب؛ جلسات هفتگی قسم به قلم
قسم به قلم@qasambeqalam1
همه‌کار انجام میداد، به جز ظرف شستن. با هیچ ترفندی سمت ظرف‌ها نمی‌رفت. حاضر بود همهٔ خانه را دستمال بکشد، ولی یک قاشق نشوید. تا اینکه بک روز وقتی چایش را خورد، رو به من کمی چشم‌هایش را تنگ کرد و بعد خیلی جدی گفت:« تصمیم گرفته‌م دیگه تا آخر عمر ظرف‌های این خونه رو من بشورم!»خیلی تعجب کرده بودم. گفتم:« الکی می‌گی دیگه؟ شوخی نکن. من قلبم طاقت این ندل شوخی ها رو نداره. سرت جایی نخورده، مرتضی؟! ظرف شستن؟ مگه می‌شه؟!»کاملا جدی گفت:« شوخی کدومه؟ واقعا نیت کردم دیگه من ظرف‌های خونه ذو بشورم و کلی ثواب ببرم.»فکر کردم احادیثی که گاه و بیگاه در منزلت کمکم به کار خانه برایش می‌خواندم، احساسی‌اس کرده و دارد یک حرفی روی هوا می‌زند. وقتی دیدم خودش دارد پیشنهاد می‌دهد، خواستم تا تنور داغ است نان را بچسبانم.«قبول.پس ظرف‌های ناهار امروز با تو!»«نه دیگه. من از دوشنبه نیت کردم ظرف‌ها رو بشورم!» «فرقش چیه امروز یا دوشنبه؟ از الان بشور که تا دوشنبه حسابی دستت راه بیافته!»« نه دیگه. آدم یه نیتی می‌کنه، باید پاش وایسه.»خندیدم:«باشه. پس من از دوشنبه دست به ظرف‌ها نمی‌زنم.»حسابی دلم را تا دوشنبه صابون زدم. از شانس من، دوشنبه خانهٔ مادرم بودم که مرتضی زنگ زد و گفت :«حاضر شو. می‌خوایم بریم خرید.»«خرید چی؟ آخه تازه رفتیم که!»«حالا یه دوری بزنیم.»وقتی به مامان گفتم «مرتضی می‌گه بریم خرید»، استقبال کرد و گفت: «ما هم اگر می‌شه می‌آیم. خواهرها هم که معمولا این‌طور مواقع پایه بودند. همه دسته‌جمعی حاضر شدیم و رفتیم دنبال مرتضی.»وقتی داشتیم یکی‌یکی از ماشین پیاده شدیم، مرتضی با خنده داشت ما را نگاه می‌کرد: خودم، مامان، سحر، سارا.با لحن باباجون که این‌طور موقع‌ها شوخی می‌کرد، گفت:« چه خبره؟ باقی‌تون کجا موندین؟»رفتیم داخل یک فروشگاه بزرگ. مرتضی گفت:« یادته گفتم از دوشنبه من ظرف می‌شورم؟»گفتم:« بله، آقا! زودتر بریم که ظرف‌ها منتظرتن.»گفت:«دنبالم بیا، زهراسادات!»داخل فروشگاه دنبال مراضی راه افتادم. رفت و رفت تا من را برد درست جلوی دستگاهی که حتی فکرش را هم نمی‌کردم: ماشین ظرفشویی!چه فکر می‌کردم، چه شد! وقتی دید خشکم زده، گفت:« من زحمت کشیدم، کار کردم پول درآوردم. می‌خوام ماشین ظرفشویی بخرم. هربار این ماشین ظرفشویی کار کنه، ثوابش رو واسه من می‌نویسن. تو هم دیگه نمی‌خواد دست به سیاه‌و‌سفید بزنی!»
معرفی کتاب؛ جلسات هفتگی قسم به قلمقسم به قلم@qasambeqalam1
نشست جمعی از اعضای «قسم به قلم» و «نهضت مردمی مکتب اسلامی» با آقای مرتضی قاضی پیرامون روش‌های تدوین کتابآقای قاضی از نویسندگان و پژوهشگران مطرح حوزه انقلاب و مقاومت است که از روزهای آغازین جنگ رمضان در جریان پژوهش و نگارش خاطرات شهدای میناب به اعضای قسم به قلم مشاوره دادند.
در این جلسه که سرکار خانم ابوطالبی هم حضور داشتند ضمن بررسی آثار این جمع پیرامون میناب، به ظرفیت‌های نگارشی با موضوع میناب و آنچه توسط قسم به قلم انجام شده پرداخته شد.
قسم به قلم، روایت روزهای فتح@qasambeqalam1مکتب اسلامی@maktab_eslami
دیوان حافظ
غزل شماره «1»
اَلا یا اَیُّهَا السّاقی اَدِرْ کَأسَاً و ناوِلْهاکه عشق آسان نمود اوّل ولی افتاد مشکل‌ها
به بویِ نافه‌ای کآخِر صبا زان طُرّه بُگشایدز تابِ جَعدِ مشکینش چه خون افتاد در دل‌ها
مرا در منزلِ جانان چه امنِ عیش، چون هر دَمجَرَس فریاد می‌دارد که بَربندید مَحمِل‌ها
به مِی سجّاده رنگین کُن گَرَت پیرِ مُغان گویدکه سالِک بی‌خبر نَبْوَد ز راه و رسمِ منزل‌ها
شبِ تاریک و بیمِ موج و گِردابی چنین هایلکجا دانند حالِ ما سبک‌بارانِ ساحل‌ها؟
همهْ کارم ز خودکامی به بدنامی کشید آخرنهان کِی مانَد آن رازی کَزو سازند مَحفل‌ها؟
حضوری گر همی خواهی از او غایب مشو حافظمَتیٰ ما تَلْقَ مَنْ تَهْویٰ دَعِ الدُّنْیا وَ اَهْمِلْها
معرفی کتاب؛ جلسات هفتگی قسم به قلم
قسم به قلم@qasambeqalam1
غزل شماره «1»
اَلا یا اَیُّهَا السّاقی اَدِرْ کَأسَاً و ناوِلْهاکه عشق آسان نمود اوّل ولی افتاد مشکل‌ها
به بویِ نافه‌ای کآخِر صبا زان طُرّه بُگشایدز تابِ جَعدِ مشکینش چه خون افتاد در دل‌ها
مرا در منزلِ جانان چه امنِ عیش، چون هر دَمجَرَس فریاد می‌دارد که بَربندید مَحمِل‌ها
به مِی سجّاده رنگین کُن گَرَت پیرِ مُغان گویدکه سالِک بی‌خبر نَبْوَد ز راه و رسمِ منزل‌ها
شبِ تاریک و بیمِ موج و گِردابی چنین هایلکجا دانند حالِ ما سبک‌بارانِ ساحل‌ها؟
همهْ کارم ز خودکامی به بدنامی کشید آخرنهان کِی مانَد آن رازی کَزو سازند مَحفل‌ها؟
حضوری گر همی خواهی از او غایب مشو حافظمَتیٰ ما تَلْقَ مَنْ تَهْویٰ دَعِ الدُّنْیا وَ اَهْمِلْها
معرفی کتاب؛ جلسات هفتگی قسم به قلمقسم به قلم@qasambeqalam1
نام تمام مردگان یحیاستنویسنده: عباس معروفی............
روزگاری خدا هم همسایهٔ آدم‌ها بود. مثل بقیه خانه داشت و مثل همه زندگی می‌کرد. آدم‌ها هی می‌رفتند درِ خانه‌اش تق تق تق: «خدا جان! پیاز داری؟»یک پیاز می‌آورد میداد. دیگری می‌آمد: «خدا جان! الک داری؟» الکش را میداد. باز آن یکی تق تق تق در می‌زد: «خدا جان! آرد داری؟» یک بادیه آرد بهش میداد. خلاصه کار مردم این بود که هی بروند درِ خانه‌اش را بزنند یک چیزی ازش بگیرند.یک شب همسایه‌ها دورش نشستند گفتند: «اینجوری که تو پیش گرفته‌ای، زندگی نداری. روز و شب هی آدم‌ها می‌آیند درِ خانه‌ات را می‌زنند چیزی ازت می‌گیرند، بعد می‌روند دنبال کارشان. این که زندگی نشد! چه بلایی است که سر خودت آورده‌ای؟ تغییری بده! کاری، فکری، چیزی!»گفت: «آخر من خدایم، جز این چاره‌ای ندارم، آدم‌ها هر چی بخواهند می‌دهم.»
معرفی کتاب؛ جلسات هفتگی قسم به قلم
قسم به قلم
@qasambeqalam1
روزگاری خدا هم همسایهٔ آدم‌ها بود. مثل بقیه خانه داشت و مثل همه زندگی می‌کرد. آدم‌ها هی می‌رفتند درِ خانه‌اش تق تق تق: «خدا جان! پیاز داری؟»یک پیاز می‌آورد میداد. دیگری می‌آمد: «خدا جان! الک داری؟» الکش را میداد. باز آن یکی تق تق تق در می‌زد: «خدا جان! آرد داری؟» یک بادیه آرد بهش میداد. خلاصه کار مردم این بود که هی بروند درِ خانه‌اش را بزنند یک چیزی ازش بگیرند.یک شب همسایه‌ها دورش نشستند گفتند: «اینجوری که تو پیش گرفته‌ای، زندگی نداری. روز و شب هی آدم‌ها می‌آیند درِ خانه‌ات را می‌زنند چیزی ازت می‌گیرند، بعد می‌روند دنبال کارشان. این که زندگی نشد! چه بلایی است که سر خودت آورده‌ای؟ تغییری بده! کاری، فکری، چیزی!»گفت: «آخر من خدایم، جز این چاره‌ای ندارم، آدم‌ها هر چی بخواهند می‌دهم.»
معرفی کتاب؛ جلسات هفتگی قسم به قلمقسم به قلم@qasambeqalam1
ضدشاعر: فاضل نظری..............
در این دریا، چه می‌جویند ماهی‌های سرگردان مرا آزاد می‌خواهی؟ به تنگ خویش برگردان
مرا از خود رها کردی و بال پر زدن دادیاگر این است آزادی مرا بی بال و پر گردان
دعای زنده ماندن چیست وقتی عشق با ما نیستخداوندا دعای دوستان را بی‌اثر گردان
من از دنیا به جادوی تو دل خوش کرده‌ام ای عشقطلسمی را که بر من بسته بودی، بسته‌تر گردان
به جای اینکه هیزم بر اجاقی تازه بگذاریهمین خاکستر افسرده را زیر و زبر گردان
من از سرمایهٔ عالم همین یک «قلب» را دارماگر چیزی دگر مانده است، آن را هم هدر گردان
در این دوزخ به جز تردید راهی تا حقیقت نیستمرا در آتش تردیدهایم شعله‌ور گردان
معرفی کتاب؛ جلسات هفتگی قسم به قلم
قسم به قلم @qasambeqalam1
در این دریا، چه می‌جویند ماهی‌های سرگردان مرا آزاد می‌خواهی؟ به تنگ خویش برگردان
مرا از خود رها کردی و بال پر زدن دادیاگر این است آزادی مرا بی بال و پر گردان
دعای زنده ماندن چیست وقتی عشق با ما نیستخداوندا دعای دوستان را بی‌اثر گردان
من از دنیا به جادوی تو دل خوش کرده‌ام ای عشقطلسمی را که بر من بسته بودی، بسته‌تر گردان
به جای اینکه هیزم بر اجاقی تازه بگذاریهمین خاکستر افسرده را زیر و زبر گردان
من از سرمایهٔ عالم همین یک «قلب» را دارماگر چیزی دگر مانده است، آن را هم هدر گردان
در این دوزخ به جز تردید راهی تا حقیقت نیستمرا در آتش تردیدهایم شعله‌ور گردان
معرفی کتاب؛ جلسات هفتگی قسم به قلم قسم به قلم @qasambeqalam1
«پانصد کلمهٔ بی‌رحم»پادکست تصویری، شبکه افق، مجموعه «اتاق صدا»
قسمت اولنویسنده: آقای حمید اسماعیل‌زاده گوینده: خانم میرفتاح
«قسم به قلم» از آغاز جنگ رمضان، در میناب حاضر شد و تاکنون «از میناب» می‌نویسد.
قسم به قلم؛ روایت روزهای فتح@qasambeqalam1
قسمت اولنویسنده: آقای حمید اسماعیل‌زاده گوینده: خانم میرفتاح
«قسم به قلم» از آغاز جنگ رمضان، در میناب حاضر شد و تاکنون «از میناب» می‌نویسد.
قسم به قلم؛ روایت روزهای فتح@qasambeqalam1۱