خدایا...ما وارث امانتی هستیم که نامش عزت است.
اگر طوفان از هر سو برخاست، اگر حقیقت را در هزار آینه شکستند، اگر ترس را به زبان عقل و تسلیم را به نام صلح فروختند، ما را به آن بصیرت برسان که نور را، حتی در پشت هزار پرده، باز بشناسیم. زیرا شکست یک ملت، از آن روز آغاز می شود که دشمن در ذهنش خانه کند.
راهبرد| افشین فیروزی
اگر طوفان از هر سو برخاست، اگر حقیقت را در هزار آینه شکستند، اگر ترس را به زبان عقل و تسلیم را به نام صلح فروختند، ما را به آن بصیرت برسان که نور را، حتی در پشت هزار پرده، باز بشناسیم. زیرا شکست یک ملت، از آن روز آغاز می شود که دشمن در ذهنش خانه کند.
راهبرد| افشین فیروزی
۱۲درد امریکا، جمهوری اسلامی نیست! پیشرفت، دستیابی به تکنولوژیهای خاص و استقلال ایران نظم برپا شده توسط امپریالیسم را به هم می ریزد.در منطق قدرت جهانی، تکنولوژی صرفا یک ابزار پیشرفت علمی نیست، بلکه یکی از مهمترین مؤلفه های قدرت و سلطه در عصر جدید به شمار میرود. در طول تاریخ، امپراتوریها برای گسترش نفوذ خود همواره به ابزارهای برتر نظامی، اقتصادی و صنعتی نیاز داشته اند. در دوران معاصر نیز فناوری به ابزاری تبدیل شده است که به قدرتهای بزرگ امکان می دهد اهداف ژئوپلیتیکی خود، از کنترل منابع گرفته تا حفظ مناطق نفوذ و تغییر موازنه های جهانی، را با توان بیشتری دنبال کنند.در این شرایط، هندسه نبرد دچار تحول اساسی شده است. جنگ دیگر تنها رقابت میان ارتشها نیست، بلکه رقابت میان سطح فناوری، توان اطلاعاتی، ظرفیت صنعتی و قدرت کنترل میدان است. کشوری که فناوری پیشرفت هتری در اختیار دارد، می تواند با نیروی کمتر، تأثیرگذاری بیشتری داشته باشد و توانایی بیشتری برای کنترل منابع، مسیرهای راهبردی و مناطق حساس ژئوپلیتیکی به دست آورد.از همین منظر، یکی از اهداف مهم قدرتهای مسلط جهانی، حفظ فاصله فناورانه میان خود و دیگر کشورهاست. زیرا فناوری تنها یک ابزار اقتصادی نیست؛ بلکه پایه استقلال نظامی، صنعتی و سیاسی کشورها محسوب می شود. اگر کشوری بتواند فناوریهای راهبردی را در داخل توسعه دهد، وابستگی آن به قدرتهای خارجی کاهش پیدا می کند و توانایی بیشتری برای دفاع از منافع و تصمیم گیری مستقل پیدا خواهد کرد. به همین دلیل، قدرتهای بزرگ همواره تلاش کرده اند از طریق کنترل انتقال فناوری، تحریمهای علمی و صنعتی، محدودیتهای صادراتی و حفظ انحصار در فناوریهای حساس، مانع شکلگیری رقبای فناورانه قدرتمند شوند.در واقع، رقابت اصلی در جهان امروز تنها بر سر تصرف مستقیم سرزمینها نیست؛ بلکه بر سر جلوگیری از شکلگیری قدرتهایی است که بتوانند بدون وابستگی، فناوری مورد نیاز خود را تولید کنند. زیرا استقلال فناورانه می تواند به استقلال اقتصادی و در نهایت استقلال سیاسی منجر شود. از نگاه قدرتهای مسلط، ظهور یک رقیب فناورانه به معنای تغییر در توازن قدرت جهانی است.بنابراین، فناوری در عصر حاضر به یکی از ابزارهای اصلی امپریالیسم تبدیل شده است؛ ابزاری که هم در میدان نظامی برای افزایش قدرت تخریب و کنترل جغرافیا به کار می رود، هم در عرصه اقتصادی برای ایجاد وابستگی و هم در حوزه سیاسی برای حفظ برتری. در هندسه نبرد جدید، کنترل فناوری به معنای کنترل بخشی از آینده قدرت جهانی است؛ زیرا کسی که فناوری را در اختیار دارد، نه تنها ابزار جنگ را کنترل می کند، بلکه توانایی بیشتری برای تعیین قواعد بازی جهانی خواهد داشت.راهبرد| افشین فیروزی
۷۲
به نظرم می ارزه ۲ دقیقه و ۲۷ ثانیه وقت برای دیدن این ویدئو بذاریم تا بدونیم کجای معادلات منتقدان مدیریت ایران بر تنگه هرمز قرار داریم.
راهبرد| افشین فیروزی
راهبرد| افشین فیروزی
۱۴۳۲
در پست بعد می خوانید ...
نماینده مجلس قرار نیست صرفا همان چیزی را که مردم در خیابان، رسانه یا اجتماع می گویند، با صدایی بلندتر تکرار کند. اگر چنین باشد، دیگر چه نیازی به نهاد قانون گذاری است؟
مجلس باید اراده اجتماعی و مطالبات ملت را پس از سنجش عقلانی، کارشناسی و حقوقی، به اراده قانونی تبدیل کند.
ملت خشم خود را از تجاوز آمریکا و رژیم صهیونیستی، منازعات و چالش ها در تجمعات بیان می کنند و خواستار ترتیباتی برای حفظ منافع و امنیت ملی هستند، اما وظیفه قانون گذار آن است که از دل این مطالبه، قاعده و قانونی دقیق، عقلانی، قابل اجرا و دارای ضمانت اجرا استخراج کند.
راهبرد| افشین فیروزی
نماینده مجلس قرار نیست صرفا همان چیزی را که مردم در خیابان، رسانه یا اجتماع می گویند، با صدایی بلندتر تکرار کند. اگر چنین باشد، دیگر چه نیازی به نهاد قانون گذاری است؟مجلس باید اراده اجتماعی و مطالبات ملت را پس از سنجش عقلانی، کارشناسی و حقوقی، به اراده قانونی تبدیل کند.ملت خشم خود را از تجاوز آمریکا و رژیم صهیونیستی، منازعات و چالش ها در تجمعات بیان می کنند و خواستار ترتیباتی برای حفظ منافع و امنیت ملی هستند، اما وظیفه قانون گذار آن است که از دل این مطالبه، قاعده و قانونی دقیق، عقلانی، قابل اجرا و دارای ضمانت اجرا استخراج کند.راهبرد| افشین فیروزی
۹۲مجلس در جنگ؛ فریادها بلند، جای قانون خالی
تهاجمات نظامی آمریکا و رژیم صهیونیستی علیه جمهوری اسلامی ایران، کشور را با وضعیتی مواجه ساخته است که دیگر نمی توان آن را صرفا یک بحران مقطعی دانست. در چنین شرایطی، جمهوری اسلامی ایران نیز طبیعتا نمی توانست در موضع انفعال باقی بماند. پاسخ نظامی به متجاوز، هدف قرار دادن ظرفیتها و پایگاههای مرتبط با عملیات دشمن، استفاده از موقعیت راهبردی ایران در منطقه و بویژه تنگه هرمز و در کنار همه اینها، بهره گیری از دیپلماسی برای تثبیت دستاوردهای میدان، اجزای مختلف یک سیاست واحد برای صیانت از امنیت و منافع ملی محسوب می شوند.
در همین نقطه باید پرسشی اساسی مطرح کرد: جایگاه مجلس شورای اسلامی در این آرایش کجاست؟ در کنار میدان، دیپلماسی و تصمیم امنیتی، ضلع چهارمی به نام قانونگذاری ملی وجود دارد که نمی توان آن را در دوران جنگ به حاشیه راند. شورای عالی امنیت ملی به اقتضای مسئولیت خود ناگزیر است درباره مسائل فوری امنیت کشور تصمیم بگیرد. اما میان تصمیم لازم برای اداره یک بحران و قاعده پایدار برای اداره کشور تفاوت وجود دارد. اینجاست که مسئولیت مجلس آغاز می شود.
اگر مجلس عصاره ملت است، نمایندگی ملت تنها در سخن گفتن از احساسات مردم خلاصه نمی شود. نماینده مجلس قرار نیست صرفا همان چیزی را که مردم در خیابان، رسانه یا اجتماع می گویند، با صدایی بلندتر تکرار کند. اگر چنین باشد، دیگر چه نیازی به نهاد قانونگذاری است؟ مجلس باید اراده اجتماعی را پس از سنجش عقلانی، کارشناسی و حقوقی، به اراده قانونی تبدیل کند. ملت خشم خود را از تجاوز آمریکا و رژیم صهیونیستی در تجمعات بیان می کنند. اما وظیفه قانون گذار آن است که از دل این مطالبه، قاعده ای دقیق، عقلانی، قابل اجرا و دارای ضمانت اجرا استخراج کند.
مجلس قرار نیست جای فرمانده نظامی بنشیند؛ همانگونه که قرار نیست جای شورای عالی امنیت ملی تصمیم بگیرد. مجلس باید آنجا که یک تصمیم امنیتی واجد آثار بلندمدت سیاسی، اقتصادی، دیپلماتیک و اجتماعی میشود، درباره ضرورت تبدیل اصول آن به قانون وارد میدان شود.
این همان نقطهای است که امروز میتوان عملکرد مجلس را مورد نقد قرار داد. اگر نظام سیاسی به این جمعبندی رسیده است که برای هرگونه تغییر در مناسبات آینده باید اصولی مانند تضمین عدم تکرار تجاوز، صیانت از توان دفاعی کشور، حفظ استقلال تصمیمگیری، تعیین تکلیف خسارات جنگ و رعایت خطوط قرمز امنیت ملی مورد توجه قرار گیرد، مجلس باید بررسی کند کدامیک از این اصول قابلیت تبدیلشدن به قانون را دارند.
بنابراین نقد اصلی این نیست که چرا مجلس به اندازه کافی شعار نداده است. نقد اساسیتر این است: چرا پس از این حجم از تحولات، هنوز گفتوگوی جدی و منسجمی درباره تبدیل تجربه جنگ به یک معماری حقوقی پایدار مشاهده نمیشود؟ هنر حکومت آن است که تصمیم درست را به ساختار درست تبدیل کند و این دقیقاً همان جایی است که مجلس باید نقش تاریخی خود را ایفا کند تا تصمیمات اتخاذ شده پشتوانه قانونی داشته باشند.
مجلس وظیفهای دارد که میدان، دیپلماسی و شعام نمیتوانند جای آن را پر کنند اگر مجلس حقیقتاً عصاره ملت است، باید اراده ملت را از سطح احساس و مطالبه به سطح قانون ارتقا دهد و شاید یکی از مهمترین درسهای این جنگ همین باشد: کشوری که در میدان مقتدر است، باید در قانون نیز مقتدر باشد.
راهبرد| افشین فیروزی
تهاجمات نظامی آمریکا و رژیم صهیونیستی علیه جمهوری اسلامی ایران، کشور را با وضعیتی مواجه ساخته است که دیگر نمی توان آن را صرفا یک بحران مقطعی دانست. در چنین شرایطی، جمهوری اسلامی ایران نیز طبیعتا نمی توانست در موضع انفعال باقی بماند. پاسخ نظامی به متجاوز، هدف قرار دادن ظرفیتها و پایگاههای مرتبط با عملیات دشمن، استفاده از موقعیت راهبردی ایران در منطقه و بویژه تنگه هرمز و در کنار همه اینها، بهره گیری از دیپلماسی برای تثبیت دستاوردهای میدان، اجزای مختلف یک سیاست واحد برای صیانت از امنیت و منافع ملی محسوب می شوند.در همین نقطه باید پرسشی اساسی مطرح کرد: جایگاه مجلس شورای اسلامی در این آرایش کجاست؟ در کنار میدان، دیپلماسی و تصمیم امنیتی، ضلع چهارمی به نام قانونگذاری ملی وجود دارد که نمی توان آن را در دوران جنگ به حاشیه راند. شورای عالی امنیت ملی به اقتضای مسئولیت خود ناگزیر است درباره مسائل فوری امنیت کشور تصمیم بگیرد. اما میان تصمیم لازم برای اداره یک بحران و قاعده پایدار برای اداره کشور تفاوت وجود دارد. اینجاست که مسئولیت مجلس آغاز می شود. اگر مجلس عصاره ملت است، نمایندگی ملت تنها در سخن گفتن از احساسات مردم خلاصه نمی شود. نماینده مجلس قرار نیست صرفا همان چیزی را که مردم در خیابان، رسانه یا اجتماع می گویند، با صدایی بلندتر تکرار کند. اگر چنین باشد، دیگر چه نیازی به نهاد قانونگذاری است؟ مجلس باید اراده اجتماعی را پس از سنجش عقلانی، کارشناسی و حقوقی، به اراده قانونی تبدیل کند. ملت خشم خود را از تجاوز آمریکا و رژیم صهیونیستی در تجمعات بیان می کنند. اما وظیفه قانون گذار آن است که از دل این مطالبه، قاعده ای دقیق، عقلانی، قابل اجرا و دارای ضمانت اجرا استخراج کند.مجلس قرار نیست جای فرمانده نظامی بنشیند؛ همانگونه که قرار نیست جای شورای عالی امنیت ملی تصمیم بگیرد. مجلس باید آنجا که یک تصمیم امنیتی واجد آثار بلندمدت سیاسی، اقتصادی، دیپلماتیک و اجتماعی میشود، درباره ضرورت تبدیل اصول آن به قانون وارد میدان شود.این همان نقطهای است که امروز میتوان عملکرد مجلس را مورد نقد قرار داد. اگر نظام سیاسی به این جمعبندی رسیده است که برای هرگونه تغییر در مناسبات آینده باید اصولی مانند تضمین عدم تکرار تجاوز، صیانت از توان دفاعی کشور، حفظ استقلال تصمیمگیری، تعیین تکلیف خسارات جنگ و رعایت خطوط قرمز امنیت ملی مورد توجه قرار گیرد، مجلس باید بررسی کند کدامیک از این اصول قابلیت تبدیلشدن به قانون را دارند.بنابراین نقد اصلی این نیست که چرا مجلس به اندازه کافی شعار نداده است. نقد اساسیتر این است: چرا پس از این حجم از تحولات، هنوز گفتوگوی جدی و منسجمی درباره تبدیل تجربه جنگ به یک معماری حقوقی پایدار مشاهده نمیشود؟ هنر حکومت آن است که تصمیم درست را به ساختار درست تبدیل کند و این دقیقاً همان جایی است که مجلس باید نقش تاریخی خود را ایفا کند تا تصمیمات اتخاذ شده پشتوانه قانونی داشته باشند.مجلس وظیفهای دارد که میدان، دیپلماسی و شعام نمیتوانند جای آن را پر کنند اگر مجلس حقیقتاً عصاره ملت است، باید اراده ملت را از سطح احساس و مطالبه به سطح قانون ارتقا دهد و شاید یکی از مهمترین درسهای این جنگ همین باشد: کشوری که در میدان مقتدر است، باید در قانون نیز مقتدر باشد.راهبرد| افشین فیروزی
۶۲پروردگار شبهای نیاز و رازگواه باش که دل و جان ما با مهر این سرزمین پیوند خورده است؛ جانمان را نثار عزت ایران، توانمان را وقف خدمت به مردمش و عمرمان را در مسیر سربلندی این خاک قرار ده.راهبرد| افشین فیروزی
۵۳
۸۳
درک مفهوم استقلال ...در ۳ دقیقه و ۲۲ ثانیه
راهبرد| افشین فیروزی
راهبرد| افشین فیروزی
خدایا، به ما توفیق ده که در هیاهوی زمانه، خدمت را نه نردبان نام، که رسالت دل و وطن را نه قطعه ای از خاک، که امانتی مقدس از رنجها، امیدها و آرزوهای مردمانی بدانیم که چشم به فردای روشن دوخته اند. پروردگارا، جان ما را از غبار بغض، کینه و خودخواهی پاک کن، اندیشه مان را از تیرگی بدخواهی ها مصون بدار و ما را چنان استوار کن که در برابر ظلمت، چراغی باشیم و در برابر نومیدی، امیدی. در آن خلوتهای بی پناهی که جز تو پناهی نیست، دست ما را بگیر؛ و پایان سفرمان را به نوری ختم کن که در آن، نه شرمسار خویش باشیم و نه بیگانه با عهدی که با انسانیت و حقیقت بسته ایم.راهبرد| افشین فیروزی
۲