مهارتهایی که تا آخر عمر همراه فرزندتون باقی میمونه🥰
همهی ما دوست داریم فرزندمون احساساتش رو بشناسه، خشمش رو درست مدیریت کنه، با دیگران ارتباط سالم برقرار کنه و از خودش مراقبت کنه.
در کارگاه مهارتهای زندگی، کودکان در فضایی شاد، امن و تخصصی، از طریق بازی، فعالیتهای گروهی و تمرینهای عملی، این مهارتهای ارزشمند رو یاد میگیرن.
ویژه کودکان ۸ تا ۱۰ سال
با تسهیلگری زهرا نریمانونددرمانگر کودک
🧸 در اتاق بازی تخصصی چهارشنبهها ساعت ۱۸:۰۰ تا ۱۹:۳۰ محل برگزاری:کرج، چهارراه طالقانی، بعد از زیرگذر شهید بهشتی، ساختمان حکیم، طبقه سوم، کلینیک روانشناسی رهنمون
برای ثبتنام و دریافت اطلاعات بیشتر:0263221910602632208197@raahnemoonn
همهی ما دوست داریم فرزندمون احساساتش رو بشناسه، خشمش رو درست مدیریت کنه، با دیگران ارتباط سالم برقرار کنه و از خودش مراقبت کنه.
در کارگاه مهارتهای زندگی، کودکان در فضایی شاد، امن و تخصصی، از طریق بازی، فعالیتهای گروهی و تمرینهای عملی، این مهارتهای ارزشمند رو یاد میگیرن. ویژه کودکان ۸ تا ۱۰ سال با تسهیلگری زهرا نریمانونددرمانگر کودک🧸 در اتاق بازی تخصصی
چهارشنبهها ساعت ۱۸:۰۰ تا ۱۹:۳۰ محل برگزاری:کرج، چهارراه طالقانی، بعد از زیرگذر شهید بهشتی، ساختمان حکیم، طبقه سوم، کلینیک روانشناسی رهنمون برای ثبتنام و دریافت اطلاعات بیشتر:0263221910602632208197@raahnemoonn۲
و همچنینبرای کودکان ۵ تا ۷ سال
🧸 در اتاق بازی تخصصی شنبهها ساعت ۱۸:۰۰ تا ۱۹:۳۰ محل برگزاری:کرج، چهارراه طالقانی، بعد از زیرگذر شهید بهشتی، ساختمان حکیم، طبقه سوم، کلینیک روانشناسی رهنمون
برای ثبتنام و دریافت اطلاعات بیشتر:0263221910602632208197@raahnemoonn
🧸 در اتاق بازی تخصصی
شنبهها ساعت ۱۸:۰۰ تا ۱۹:۳۰ محل برگزاری:کرج، چهارراه طالقانی، بعد از زیرگذر شهید بهشتی، ساختمان حکیم، طبقه سوم، کلینیک روانشناسی رهنمون برای ثبتنام و دریافت اطلاعات بیشتر:0263221910602632208197@raahnemoonn۳
سلام وقت شماهم بخیر
اول از همه نگران نباشید؛ این رفتار در بسیاری از کودکان ۵ ساله طبیعی است و معمولاً به معنای وابستگی یا تنبلی نیست کودکان در این سن هنوز در حال یادگیری استقلال هستند.
برای تقویت استقلال این چند نکته را رعایت کنید:
استقلال را قدمبهقدم آموزش دهید. از او انتظار نداشته باشید یکباره همه کارهایش را خودش انجام دهد. مسئولیتهای کوچک و متناسب با سنش به او بسپارید.
کمک کنید، اما جای او کار را انجام ندهید مثلاً بگویید: «تو لباس رو بپوش، اگر جایی سخت بود من کمکت میکنم.»
احساسش را بپذیرید، اما تسلیم گریه نشوید. اگر گفت «تو انجامش بده»، با آرامش بگویید: «میدونم سخته، ولی مطمئنم از پسش برمیای. من کنارت هستم.»
تلاشش را تشویق کنید، نه فقط نتیجه رو حتی اگر کار را کامل انجام نداد، بابت تلاشش تحسینش کنید تا اعتمادبه نفسش افزایش پیدا کند.
️استقلال در کودکان یک مهارت هست نه یک اتفاق... با صبر،تشویق تلاش های کوچک و فرصت دادن برای تجربه کردن به مرور میبینید که اعتماد بنفس و استقلالش بیشتر میشود.
" />من فاطمه مفتحی هستم، بازی درمانگر و در این مجموعه به سؤالات شما درباره دنیای کودکان پاسخ میدم.
برای پرسیدن سؤالاتتون:@raahnemoonn
اول از همه نگران نباشید؛ این رفتار در بسیاری از کودکان ۵ ساله طبیعی است و معمولاً به معنای وابستگی یا تنبلی نیست کودکان در این سن هنوز در حال یادگیری استقلال هستند.
برای تقویت استقلال این چند نکته را رعایت کنید:
استقلال را قدمبهقدم آموزش دهید. از او انتظار نداشته باشید یکباره همه کارهایش را خودش انجام دهد. مسئولیتهای کوچک و متناسب با سنش به او بسپارید.کمک کنید، اما جای او کار را انجام ندهید مثلاً بگویید: «تو لباس رو بپوش، اگر جایی سخت بود من کمکت میکنم.»احساسش را بپذیرید، اما تسلیم گریه نشوید. اگر گفت «تو انجامش بده»، با آرامش بگویید: «میدونم سخته، ولی مطمئنم از پسش برمیای. من کنارت هستم.»تلاشش را تشویق کنید، نه فقط نتیجه رو حتی اگر کار را کامل انجام نداد، بابت تلاشش تحسینش کنید تا اعتمادبه نفسش افزایش پیدا کند.️استقلال در کودکان یک مهارت هست نه یک اتفاق... با صبر،تشویق تلاش های کوچک و فرصت دادن برای تجربه کردن به مرور میبینید که اعتماد بنفس و استقلالش بیشتر میشود." />من فاطمه مفتحی هستم، بازی درمانگر و در این مجموعه به سؤالات شما درباره دنیای کودکان پاسخ میدم.برای پرسیدن سؤالاتتون:@raahnemoonn
۱
«داشتن حال خوب، گاهی برای بعضی بچهها از همه سختتره...»
شاید دیده باشید کودکتون وسط یک بازی که اتفاقاً خیلی هم ازش لذت میبره، یهو عصبانی میشه، اسباببازی رو پرت میکنه، دوستش رو هل میده یا حتی گریه میکنه.
خیلی وقتها این رفتار از روی لجبازی یا بدجنس بودن نیست؛ هیجانش اونقدر زیاد شده که هنوز بلد نیست چطور کنترلش کنه.
وقتی این اتفاق افتاد:
اول امنیت بچهها رو حفظ کنید.
با داد و تنبیه وارد ماجرا نشید.
احساسش رو نام ببرید: «میبینم خیلی هیجانزده یا عصبانی شدی.»
وقتی آروم شد، درباره اتفاقی که افتاده باهاش حرف بزنید و راههای بهتر رو با هم تمرین کنید.
یادتون باشه کنترل هیجان یک مهارته، نه چیزی که همه بچهها از اول بلد باشن. این مهارت با تمرین، بازی و همراهی شما کمکم شکل میگیره.
برای شما هم پیش اومده که کودکتون وسط بازی یهو از کوره در بره؟ اون لحظه معمولاً چه واکنشی نشون میدید؟ تجربهتون رو برام بنویسید، شاید به بقیه والدین هم کمک کنه. @raahnemoonn
شاید دیده باشید کودکتون وسط یک بازی که اتفاقاً خیلی هم ازش لذت میبره، یهو عصبانی میشه، اسباببازی رو پرت میکنه، دوستش رو هل میده یا حتی گریه میکنه.
خیلی وقتها این رفتار از روی لجبازی یا بدجنس بودن نیست؛ هیجانش اونقدر زیاد شده که هنوز بلد نیست چطور کنترلش کنه.
وقتی این اتفاق افتاد:اول امنیت بچهها رو حفظ کنید.
با داد و تنبیه وارد ماجرا نشید.
احساسش رو نام ببرید: «میبینم خیلی هیجانزده یا عصبانی شدی.»
وقتی آروم شد، درباره اتفاقی که افتاده باهاش حرف بزنید و راههای بهتر رو با هم تمرین کنید.
یادتون باشه کنترل هیجان یک مهارته، نه چیزی که همه بچهها از اول بلد باشن. این مهارت با تمرین، بازی و همراهی شما کمکم شکل میگیره.
برای شما هم پیش اومده که کودکتون وسط بازی یهو از کوره در بره؟ اون لحظه معمولاً چه واکنشی نشون میدید؟ تجربهتون رو برام بنویسید، شاید به بقیه والدین هم کمک کنه. @raahnemoonn۳
«بچهم باید همیشه شیک و مرتب باشه...»
این جمله را خیلی از مادرها از روی عشق میگویند، اما یک سؤال مهم وجود دارد:
کودک من قرار است لباس بپوشد تا خودش احساس خوبی داشته باشد یا فقط تا دیگران از ظاهرش تعریف کنند؟
کودک شما یک عروسک برای نمایش نیست...او یک انسان کوچک است که کمکم دارد سلیقه، هویت و اعتمادبهنفس خودش را میسازد.
اما یک نکته مهم:
آزادی در انتخاب لباس یعنی فرصت انتخاب کردن؛ نه بیتوجهی به موقعیت و شرایط.
ما به کودکمان یاد میدهیم برای مهمانی، مدرسه، ورزش یا خانه چه لباسی مناسبتر است؛اما این آموزش با سختگیری، تحقیر یا جنگیدن سر لباس فرق دارد.
گاهی میشود گفت:«میفهمم این لباس رو دوست داری، ولی برای جشن امروز بهتره لباسی انتخاب کنیم که مناسبتر باشه. بیا با هم انتخاب کنیم.»
کودکی که فرصت انتخاب دارد، یاد میگیرد تصمیم بگیرد.کودکی که همیشه فقط دستور میگیرد، ممکن است یاد بگیرد فقط تأیید دیگران را دنبال کند.
قرار نیست کودکمان تصویر زیبایی از ما به دیگران نشان بدهد...قرار است خودش باشد.
شما چقدر به کودکتان اجازه انتخاب می دهید ؟@raahnemoonn
این جمله را خیلی از مادرها از روی عشق میگویند، اما یک سؤال مهم وجود دارد:
کودک من قرار است لباس بپوشد تا خودش احساس خوبی داشته باشد یا فقط تا دیگران از ظاهرش تعریف کنند؟
کودک شما یک عروسک برای نمایش نیست...او یک انسان کوچک است که کمکم دارد سلیقه، هویت و اعتمادبهنفس خودش را میسازد.
اما یک نکته مهم:
آزادی در انتخاب لباس یعنی فرصت انتخاب کردن؛ نه بیتوجهی به موقعیت و شرایط.
ما به کودکمان یاد میدهیم برای مهمانی، مدرسه، ورزش یا خانه چه لباسی مناسبتر است؛اما این آموزش با سختگیری، تحقیر یا جنگیدن سر لباس فرق دارد.
گاهی میشود گفت:«میفهمم این لباس رو دوست داری، ولی برای جشن امروز بهتره لباسی انتخاب کنیم که مناسبتر باشه. بیا با هم انتخاب کنیم.»
کودکی که فرصت انتخاب دارد، یاد میگیرد تصمیم بگیرد.کودکی که همیشه فقط دستور میگیرد، ممکن است یاد بگیرد فقط تأیید دیگران را دنبال کند.
قرار نیست کودکمان تصویر زیبایی از ما به دیگران نشان بدهد...قرار است خودش باشد.
شما چقدر به کودکتان اجازه انتخاب می دهید ؟@raahnemoonn
«مامانی پرسیده: "دخترم مدام داره یه نقاشی تکراری میکشه، نگرانم که نکنه مشکلی داشته باشه یا خلاقیتش کم شده باشه!"
خیلی از شماها این دغدغه رو دارید. بذارید همین اول خیالتون رو راحت کنم: اصلاً نگران نباشید! این موضوع نهتنها نگرانکننده نیست، بلکه یه نشونهی مثبت از رشدِ کودکه. چرا بچهها عاشقِ این هستن که یه نقاشی رو هی تکرار کنن؟
۱. داره تمرین میکنه: اون نقاشیِ تکراری، در واقع راهِ کودک برای "استاد شدن" در نقاشیه. وقتی هی یه شکل رو میکشه، یعنی داره روی عضلات دستش و هماهنگی چشم و دستش برای کشیدنِ اون تصویر مسلط میشه.۲. بهش حسِ امنیت میده: تکرارِ یه کارِ مشخص، به کودک آرامش میده. انگار داره به خودش میگه: "من میتونم این رو کنترل کنم و بهخوبی انجامش بدم." این یعنی اعتمادبهنفس!۳. دنیای ذهنیشه: گاهی اون نقاشی، تنها راهیه که بچه میتونه حرفای دلش رو باهاش بزنه. شاید اون خونه، یا اون خورشیدی که مدام میکشه، برای خودش یه معنای خیلی خاص و امن داره.حالا چیکار کنیم؟بهجای اینکه بگیم "بازم که همون رو کشیدی!"، سعی کنید ازش بپرسید: "واای چه جالب! میشه برام تعریف کنی توی این نقاشی چی میگذره؟" اینجوری هم به خلاقیتش احترام گذاشتید، هم کمک کردید کلامش قویتر بشه.یه نکته مهم:تکرارِ نقاشی به تنهایی جای نگرانی نداره. اما اگر میبینید فرزندتون فقط و فقط یک شکلِ خاص رو میکشه و هیچ تمایلی نداره که با هیچ ترفندی نقاشی رو عوض کنه و علاوه بر اون علائم دیگه ای رو مثل گوشه گیری یا پرخاشگری داره لازمه بیشتر بررسی کنید .در پست بعدی بیشتر راجع به این موضوع صحبت می کنیم .@raahnemoonn
خیلی از شماها این دغدغه رو دارید. بذارید همین اول خیالتون رو راحت کنم: اصلاً نگران نباشید! این موضوع نهتنها نگرانکننده نیست، بلکه یه نشونهی مثبت از رشدِ کودکه. چرا بچهها عاشقِ این هستن که یه نقاشی رو هی تکرار کنن؟
۱. داره تمرین میکنه: اون نقاشیِ تکراری، در واقع راهِ کودک برای "استاد شدن" در نقاشیه. وقتی هی یه شکل رو میکشه، یعنی داره روی عضلات دستش و هماهنگی چشم و دستش برای کشیدنِ اون تصویر مسلط میشه.۲. بهش حسِ امنیت میده: تکرارِ یه کارِ مشخص، به کودک آرامش میده. انگار داره به خودش میگه: "من میتونم این رو کنترل کنم و بهخوبی انجامش بدم." این یعنی اعتمادبهنفس!۳. دنیای ذهنیشه: گاهی اون نقاشی، تنها راهیه که بچه میتونه حرفای دلش رو باهاش بزنه. شاید اون خونه، یا اون خورشیدی که مدام میکشه، برای خودش یه معنای خیلی خاص و امن داره.حالا چیکار کنیم؟بهجای اینکه بگیم "بازم که همون رو کشیدی!"، سعی کنید ازش بپرسید: "واای چه جالب! میشه برام تعریف کنی توی این نقاشی چی میگذره؟" اینجوری هم به خلاقیتش احترام گذاشتید، هم کمک کردید کلامش قویتر بشه.یه نکته مهم:تکرارِ نقاشی به تنهایی جای نگرانی نداره. اما اگر میبینید فرزندتون فقط و فقط یک شکلِ خاص رو میکشه و هیچ تمایلی نداره که با هیچ ترفندی نقاشی رو عوض کنه و علاوه بر اون علائم دیگه ای رو مثل گوشه گیری یا پرخاشگری داره لازمه بیشتر بررسی کنید .در پست بعدی بیشتر راجع به این موضوع صحبت می کنیم .@raahnemoonn
۲
هر نقاشی عجیب، زنگ خطر نیست!گاهی یک کودک خورشید را خیلی بزرگ میکشد، یک قسمت از آدمک را پررنگ میکند، مداد را آنقدر فشار میدهد که کاغذ پاره میشود یا مدام روی نقاشی خط میکشد.قرار نیست با دیدن اینها فوری بگوییم: «حتماً مشکلی دارد!»نقاشی کودک ابزار تشخیص بهتنهایی نیست.اما اگر یک الگو مدام تکرار میشود، نسبت به قبل تغییر کرده و همزمان در رفتار، خواب، بازی، خلقوخو یا رابطه کودک هم تغییراتی میبینیم، بهتر است کمی مکث کنیم و بیشتر به حال کودک توجه کنیم.مثلاً به جای اینکه بپرسیم: «چرا خورشیدت اینقدر بزرگه؟!» «چرا همهچی رو سیاه کشیدی؟ مشکلی داری؟»میتوانیم بگوییم: «میبینم این قسمت نقاشی برات خیلی مهم بوده، برام ازش بگو.»گاهی همین یک سؤال، دری را به دنیای درونی کودک باز میکند.پس نقاشی را تفسیر نکنیم؛ با نقاشی وارد گفتوگو شویم.و مهمتر از همه: قبل از اینکه از نقاشی کودک بترسیم، کمی بیشتر خودِ کودک را ببینیم. اگر در نقاشی فرزندتان تغییری دیدهاید که ذهنتان را مشغول کرده، برایم بنویسید.شاید همینجا با هم دربارهاش حرف زدیم .@raahnemoon۳
«مامانی پرسیده: دختر ۵ سالهمه، هرچی میبینه میگه مال من باشه! باهاش چیکار کنم؟»
این یکی از رایجترین سوالاتی هست که از طرف مامانها میشنوم. وقتی کودک مدام میگه «این مال من باشه»، در واقع داره یک مرحله از رشد رو تجربه میکنه که بهش میگیم «مفهوم مالکیت». در ۵ سالگی، مرز بین «من» و «دیگران» هنوز در حال شکلگیریه و اونها دنیا رو از دریچه نیازهای خودشون میبینن.
چطور برخورد کنیم؟۱. همدلی کنید:بهجای گفتن «این مال تو نیست»، بگید: «میفهمم این اسباببازی خیلی قشنگه و دوست داری داشته باشیش.» (این یعنی شما حسش رو درک میکنید).۲. مرزبندی کنید: بعد از همدلی، واقعیت رو بگید: «اما این اسباببازی مالِ [اسم شخص] هست. ما میتونیم یه مدت باهاش بازی کنیم و بعد برگردونیمش.»۳. تمرین اشتراکگذاری: از بازیهای نوبتی (Turn-taking) استفاده کنید تا مفهوم «صبر کردن برای رسیدن به لذت» رو یاد بگیره.
چه زمانی باید جدیتر و با قاطعیت بیشتری برخورد کرد؟اگرچه این رفتار طبیعیه، اما اگر دیدید: رفتار کودک همراه با پرخاشگری فیزیکی (زدن یا چنگ زدن برای گرفتن چیزی) هست؛اصلاً هیچ نشانی از همدلی با دیگران نداره و فقط به دنبال تسلطه؛یا این رفتار در تمام محیطها (نه فقط در خانه) به شدت تکرار میشه و مانع از برقراری رابطه با همسن و سالهاش میشه؛
در این موارد بهتره با دقت بیشتری روی آموزش «مهارتهای اجتماعی» و «کنترل تکانه» کار کنید و اگر احساس کردید از کنترل خارج شده، با یک متخصص کودک مشورت کنید.
شما هم با این جملهی «مال من باشه» درگیر هستید؟ تجربهتون چیه؟ @raahnemoon
این یکی از رایجترین سوالاتی هست که از طرف مامانها میشنوم. وقتی کودک مدام میگه «این مال من باشه»، در واقع داره یک مرحله از رشد رو تجربه میکنه که بهش میگیم «مفهوم مالکیت». در ۵ سالگی، مرز بین «من» و «دیگران» هنوز در حال شکلگیریه و اونها دنیا رو از دریچه نیازهای خودشون میبینن.
چطور برخورد کنیم؟۱. همدلی کنید:بهجای گفتن «این مال تو نیست»، بگید: «میفهمم این اسباببازی خیلی قشنگه و دوست داری داشته باشیش.» (این یعنی شما حسش رو درک میکنید).۲. مرزبندی کنید: بعد از همدلی، واقعیت رو بگید: «اما این اسباببازی مالِ [اسم شخص] هست. ما میتونیم یه مدت باهاش بازی کنیم و بعد برگردونیمش.»۳. تمرین اشتراکگذاری: از بازیهای نوبتی (Turn-taking) استفاده کنید تا مفهوم «صبر کردن برای رسیدن به لذت» رو یاد بگیره. چه زمانی باید جدیتر و با قاطعیت بیشتری برخورد کرد؟اگرچه این رفتار طبیعیه، اما اگر دیدید: رفتار کودک همراه با پرخاشگری فیزیکی (زدن یا چنگ زدن برای گرفتن چیزی) هست؛اصلاً هیچ نشانی از همدلی با دیگران نداره و فقط به دنبال تسلطه؛یا این رفتار در تمام محیطها (نه فقط در خانه) به شدت تکرار میشه و مانع از برقراری رابطه با همسن و سالهاش میشه؛در این موارد بهتره با دقت بیشتری روی آموزش «مهارتهای اجتماعی» و «کنترل تکانه» کار کنید و اگر احساس کردید از کنترل خارج شده، با یک متخصص کودک مشورت کنید.
شما هم با این جملهی «مال من باشه» درگیر هستید؟ تجربهتون چیه؟ @raahnemoon
۳۱
تا حالا به بچهتون گفتید اگر یه روز ترسید یا کسی کاری کرد که دوست نداشت، باید به کی بگه؟
یکی از چیزهایی که خوبه از همون بچگی به بچهها یاد بدیم، دایره امن آدمهاست.
یعنی باهاش بشینیم و بگیم:
«عزیزم، اگر یه وقت ترسیدی، ناراحت شدی، کسی اذیتت کرد یا یه چیزی دیدی که دوست نداشتی، پیش چه کسی میری و بهش میگی؟»
با هم چند نفر رو انتخاب کنید؛مثلاً مامان، بابا، مادربزرگ، معلم یا یک بزرگسال مطمئن دیگه.
فقط یه نکته خیلی مهم:
آدم امن لزوماً فامیل نیست!آدم امن کسیه که وقتی میگی «نه»، بهت احترام میذاره؛ حرفت رو گوش میده، مسخرهات نمیکنه و اگر گفتی «یه چیزی منو ناراحت کرده»، نمیگه «ولش کن، چیزی نشده!»
حتی به بچهتون یاد بدید:
اگر به یک نفر گفتی و کمکت نکرد، برو سراغ یک آدم امن دیگه و دوباره بگو.
قرار نیست بچههامون رو از آدمها بترسونیم.قرار نیست بگیم «همه خطرناکن!»
فقط میخوایم بچه بدونه:
اگر یه روز اتفاقی افتاد که ناراحتش کرد، تنها نیست و بلده از کی کمک بخواد.
امشب امتحانش کنید؛ از بچهتون بپرسید:
«سه نفر رو بهم بگو که اگر یه روز خیلی ترسیدی یا ناراحت شدی، میتونی بری پیششون.»
شاید جوابش شما رو هم غافلگیر کنه.
شما چند نفر رو توی دایره امن فرزندتون میشناسید؟@raahnemoon
یکی از چیزهایی که خوبه از همون بچگی به بچهها یاد بدیم، دایره امن آدمهاست.
یعنی باهاش بشینیم و بگیم:
«عزیزم، اگر یه وقت ترسیدی، ناراحت شدی، کسی اذیتت کرد یا یه چیزی دیدی که دوست نداشتی، پیش چه کسی میری و بهش میگی؟»
با هم چند نفر رو انتخاب کنید؛مثلاً مامان، بابا، مادربزرگ، معلم یا یک بزرگسال مطمئن دیگه.
فقط یه نکته خیلی مهم:
آدم امن لزوماً فامیل نیست!آدم امن کسیه که وقتی میگی «نه»، بهت احترام میذاره؛ حرفت رو گوش میده، مسخرهات نمیکنه و اگر گفتی «یه چیزی منو ناراحت کرده»، نمیگه «ولش کن، چیزی نشده!»
حتی به بچهتون یاد بدید:
اگر به یک نفر گفتی و کمکت نکرد، برو سراغ یک آدم امن دیگه و دوباره بگو.
قرار نیست بچههامون رو از آدمها بترسونیم.قرار نیست بگیم «همه خطرناکن!»
فقط میخوایم بچه بدونه:
اگر یه روز اتفاقی افتاد که ناراحتش کرد، تنها نیست و بلده از کی کمک بخواد.
امشب امتحانش کنید؛ از بچهتون بپرسید:
«سه نفر رو بهم بگو که اگر یه روز خیلی ترسیدی یا ناراحت شدی، میتونی بری پیششون.»
شاید جوابش شما رو هم غافلگیر کنه.
شما چند نفر رو توی دایره امن فرزندتون میشناسید؟@raahnemoon
۳
مامانا و باباهای عزیز ، همه لمسها قرار نیست خطرناک باشن؛ ولی بعضی لمسها باید زنگ خطرمون رو روشن کنن.مثلاً اگر کسی: جایی از بدن بچه رو لمس کرد و گفت «به کسی نگو» خواست قسمتهای خصوصی بدنش رو ببینه یا لمس کنه گفت «این یه راز بین خودمونه» با زور یا تهدید کاری کرد که بچه دوست نداشت یا باعث شد بچه احساس ترس، خجالت یا ناراحتی کنه...بچه باید بدونه که قرار نیست این موضوع رو قایم کنه.بهش یاد بدیم:«اگر یه لمسی رو دوست نداشتی، میتونی بگی نه، از اونجا دور بشی و به یه آدم مطمئن بگی.»ولی یه چیز خیلی مهمتر برای ما مامانباباها:اگر بچه اومد و گفت«فلانی یه کاری با من کرد که دوست نداشتم»،اول نگیم: «مطمئنی؟» «چرا چیزی نگفتی؟» «چرا فرار نکردی؟»اول بگیم: «خوبه که بهم گفتی. من کنارت هستم. تقصیر تو نیست.»حتی اگر مطمئن نیستیم دقیقاً چه اتفاقی افتاده، اول گوش بدیم، آروم بمونیم و بعد کمک بگیریم.قرار نیست بچهمون از همه بترسه؛فقط میخوایم وقتی یک چیزی حال دلش رو بد کرد، بدونه باید چه کار کنه. حالا شما بگید، تا حالا درباره این «زنگ خطر لمسی» با بچهتون حرف زده بودید؟
از نریمان بپرس@raahnemoon
جایی از بدن بچه رو لمس کرد و گفت «به کسی نگو» خواست قسمتهای خصوصی بدنش رو ببینه یا لمس کنه گفت «این یه راز بین خودمونه» با زور یا تهدید کاری کرد که بچه دوست نداشت یا باعث شد بچه احساس ترس، خجالت یا ناراحتی کنه...بچه باید بدونه که قرار نیست این موضوع رو قایم کنه.بهش یاد بدیم:«اگر یه لمسی رو دوست نداشتی، میتونی بگی نه، از اونجا دور بشی و به یه آدم مطمئن بگی.»ولی یه چیز خیلی مهمتر برای ما مامانباباها:اگر بچه اومد و گفت«فلانی یه کاری با من کرد که دوست نداشتم»،اول نگیم: «مطمئنی؟» «چرا چیزی نگفتی؟» «چرا فرار نکردی؟»اول بگیم: «خوبه که بهم گفتی. من کنارت هستم. تقصیر تو نیست.»حتی اگر مطمئن نیستیم دقیقاً چه اتفاقی افتاده، اول گوش بدیم، آروم بمونیم و بعد کمک بگیریم.قرار نیست بچهمون از همه بترسه؛فقط میخوایم وقتی یک چیزی حال دلش رو بد کرد، بدونه باید چه کار کنه. حالا شما بگید، تا حالا درباره این «زنگ خطر لمسی» با بچهتون حرف زده بودید؟از نریمان بپرس
@raahnemoon۳