۵
۱۹:۲۷
وزیر جنگ آمریکا: ما با ونزوئلا به توافقی در مورد آموزش نظامی، مشارکت و تبادل اطلاعات اطلاعاتی دست یافتهایم.
@radarkhabar_ir
@radarkhabar_ir
۳
۱۹:۴۹
۳ نفتکش متخلف در شرق تنگهٔ هرمز دچار آتش سوزی شدندروابط عمومی ارتش:
از صبح امروز، ۳ نفتکش متخلف که بدون توجه به هشدارهای نیروی دریایی ارتش و با خاموش کردن سامانههای ناوبری در منطقه ممنوعه شرق تنگهٔ هرمز تردد میکردند، با برخورد به مینهای دریایی، دچار آتش و متوقف شدند.
هرگونه تردد در تنگهٔ هرمز منوط به تبعیت از ضوابط اعلامشده از سوی نیروهای مسلح جمهوری اسلامی ایران، انجام هماهنگیهای لازم، انتخاب کریدورهای دریایی مجاز و فعال نگهداشتن تجهیزات رهگیری و ناوبری است.
عبور بدون رعایت این الزامات نتیجهای جز برخورد با مین دریایی و آتشسوزی در پی نخواهد داشت.@radarkhabar_ir
۳
۲۰:۱۰
۳
۲۰:۱۳
سپر گمشده؛ چرا اقتصاد ایران در میانه جنگ نامتقارن «زره» نمیپوشد؟
️پیام <<سرگئی لاوروف>> وزیر امور خارجه روسیه، مبنی بر حذف کامل دلار از چرخه مبادلات دوجانبه مسکو و پکن، بار دیگر اهمیت استراتژیهای پدافند اقتصادی در دوران تقابلهای ژئوپلیتیک را برجسته کرده است. در شرایطی که کشورها در مواجهه با جنگ و تحریم، نیازمند طراحی یک «سپر اقتصادی» برای حفاظت از معیشت و زیرساختهای خود هستند، بررسی تطبیقی رویکرد سیاستگذاران اقتصادی در کشورهایی نظیر روسیه و ایران، حاوی نکات و تناقضات قابلتاملی است. اقتصاد به مثابه لباس و زره یک جنگجو در میدان نبرد است.
️بررسی عملکرد روسیه در جنگ با اوکراین نشان میدهد که مسکو به محض ورود به یک درگیری نظامی تمامعیار با کشوری که تحت حمایت همهجانبه ناتو قرار دارد، آرایش اقتصاد خود را کاملاً تغییر داد. <<پوتین>> با محوریت بانک مرکزی این کشور، اصلاحات گستردهای را کلید زد؛ بانکهای ناکارآمد تعطیل یا ادغام شدند، نظارتها به شدت افزایش یافت و روبل تحت سیطره کامل دستگاه دولتی قرار گرفت.
️ مهمترین دستاورد این اصلاحات، قطع دست «الیگارشها» (قدرتهای غیردولتی با منافع گرهخورده به خارج) و جریانهای غربگرا از اقتصاد روسیه بود. نتیجه این رویکرد در آمارهای کلان اقتصادی این کشور مشهود است: نرخ دلار در ابتدای جنگ ۸۰ روبل بود و بعد از آن در محدوده ۸۲ روبل در نوسان است (تغییری حدود ۲.۵ درصد). تورم از ارقام دورقمی به زیر ۷ درصد کاهش یافت و به گفته نایبرئیس مجلس دومای روسیه، ارزش پول ملی در مقطعی چنان تقویت شد که صادرکنندگان روس نسبت به کاهش رقابتپذیری کالاهای خود ابراز نگرانی کردند. حتی با وجود آسیب دیدن نیمی از پالایشگاههای روسیه در جریان جنگ و اعمال تحریمهای گسترده، قیمت روبلی بنزین تنها ۵۲ درصد رشد کرد و از افسارگسیختگی قیمتها جلوگیری شد.
️در نقطه مقابل، منتقدان وضعیت اقتصادی ایران معتقدند که با وجود درگیری با بزرگترین قدرتهای سیاسی، نظامی و اقتصادی جهان، سیاستگذاران داخلی آرایش جنگی متناسبی به خود نگرفتهاند. ایران در تقابل با ایالات متحدهای قرار دارد که بودجه نظامی آن حدود ۱۲۰ برابر ایران است و با ابزارهای هژمونیک، تحریمهای بینالمللی و محاصره دریایی، با همراهی رژیم صهیونیستی و برخی کشورهای عربی منطقه، فشار بیسابقهای را اعمال میکند.
️با این حال، در فضای پدافند غیرعامل و اقتصاد واقعی، اقداماتی نظیر توسعه نیروگاههای مقیاسکوچک یا تمرکززدایی از ذخایر استراتژیک(که اکنون هزاران تن گندم و نهاده در سولههای متمرکز، آسیبپذیر در برابر حملات پهپادی هستند) به کندی پیش رفته است؛ در حالی که در دولت شهید رئیسی زیرساختهایی برای پیمانهای دوجانبه در قالب شانگهای و بریکس فراهم شد. برخی سیاستگذاران کنونی متهم هستند که با کاهش دسترسی به درآمدهای نفتی، به جای تکیه بر اقتصاد مقاومتی، مسیر مذاکره و انفعال را در پیش میگیرند.
️ غلبه نگاههای مبتنی بر رهاسازی اقتصاد و سپردن آن به تحولات خودبهخودی، به همراه نفوذ طبقه الیگارشی، هزینههای سنگینی داشته است. به عنوان نمونه، در حالی که در میانه جنگ، قیمت محصولات پتروشیمی در جهان تنها ۴۰ درصد افزایش یافت، این محصولات در داخل ایران با رشدهای ۴۰۰ تا ۷۰۰ درصدی مواجه شدند.
️با وجود پذیرش فشارهای خارجی، آمارها نشان میدهد که سهم عوامل داخلی در تلاطمات اقتصادی بسیار پررنگ است. کل خسارت مستقیم جنگ و تحریم به تجارت کشور حدود ۲۰ میلیارد دلار(معادل کاهش ۲۰ تا ۳۰ درصدی صادرات) برآورد شده است؛ رقمی که خسارت آن با یک سیل بزرگ در کشوری مانند نپال قابل قیاس است.
️در صنایعی مانند تولید مرغ، تخممرغ، جوجه یکروزه و دامداری که امکان تامین نیازها از کشورهای همسایه شمالی و ترکیه وجود دارد، جنگ خارجی نهایتاً ۲۰ درصد تاثیرگذار بوده است. بررسیها نشان میدهد که ۸۰ درصد مشکلات این بخشها ناشی از «جنگ داخلی» و موانعی است که سیاستگذاران و شبکههای ذینفع بر سر راه تولیدکنندگان ایجاد کردهاند.
دکتر مسعود داوودیپور
@radarkhabar_ir
@radarkhabar_ir
۳
۲۱:۰۵
بخش اول یادداشت| پیروزی راهبردی ایران در انتخابات ۲۰۲۶ آمریکا؛ میوه مقاومت، نه سازش
نتایج انتخابات میاندورهای ۲۰۲۶ آمریکا و از دست دادن اکثریت کنگره و سنا توسط حزب جمهوریخواه، بیش از آنکه یک جابهجایی حزبی در آمریکا باشد، شکست سنگین و فاجعهبار راهبرد جنگطلبی «ترامپ» و پیروزی چشمگیرجمهوری اسلامی ایران در برابر حزب آغازگر این جنگ نامشروع بوده است. این رویداد ثابت کرد که قدرت بازدارندگی و ایستادگی جمهوری اسلامی ایران تا چه اندازه توانسته معادلات سیاسی در قلب ایالات متحده را تحتالشعاع قرار دهد.
یکی از تحولات کلیدی و تعیینکننده در این انتخابات، تداوم انسداد نسبی تنگه هرمز با همه فراز و فرودهایش توسط نیروهای نظامی ایران و سرایت اثرات تورمی آن به بازار انرژی و اقتصاد آمریکا است. در شرایطی که حاکمان کاخ سفید تصور میکردند میتوانند با فشار نظامی، اراده ملت ایران را در هم بشکنند، هزینههای سرسامآور این تنش به پمپ بنزینها و سفرههای شهروندان آمریکایی منتقل شد. این فشار اقتصادی دقیقاً به پاشنه آشیل دولت تبدیل شد و آرای عمومی را به نفع تغییر ساختار قدرت در دو مجلس آمریکا چرخاند. البته چنین شکستی برای حزب حاکم قابل پیشبینی بود و اگر حزب حاکمه اندکی به بازخوانی تاریخ کشور خود میپرداخت، از نتایج این جنگ و تاثیرات آن بر انتخابات با خبر میشد.
تاریخ سیاسی ایالات متحده نشان میدهد که مردم آمریکا اگرچه ممکن است در روزهای نخست آغاز یک جنگ با موجسواری رسانهای و هیجان ملیگرایانه فریب بخورند و از آن حمایت کنند، مانند جهش اولیه محبوبیت جرج بوش در آغاز جنگ عراق(۲۰۰۳) که با موجسواری تبلیغاتی به اوج رسید؛ اما بهمحض اینکه جنگ فرسایشی شده و اثرات سنگین اقتصادی، تورمی و انسانی آن آشکار میشود، از جنگ منزجر شده و حزب حاکم را در صندوقهای رأی تنبیه میکنند. همانطور که فرسایشی شدن جنگ عراق منجر به سقوط شدید محبوبیت بوش و شکست سنگین حزب جمهوریخواه در انتخابات میاندورهای ۲۰۰۶ شد. در این دور نیز جمهوریخواهان تاوان سنگین ماجراجویی خود علیه ایران را پرداختند. این قاعده تاریخی اختصاصی به جمهوریخواهان ندارد؛ در جنگ کره(به ریاستجمهوری هری ترومن) و جنگ ویتنام(به ریاستجمهوری جانسون) نیز حزب دموکرات به دلیل فرسایش جنگی به سختی تنبیه شد و قدرت را واگذار کرد.
با این حال، دچار یک خطای محاسباتی بزرگ خواهیم شد اگر تصور کنیم با آمدن دموکراتها به قدرت، «تیمی بهتر» سر کار آمده یا قرار است با حسن نیت آنها جنگ پایان یابد. بررسی تاریخ آمریکا نشان میدهد که دموکراتها نیز کمتر از رقبای خود آغازگر جنگ نبوده و دست کم در شروع یا گسترش بسیاری از جنگهای بزرگ تاریخ آمریکا نقش داشتهاند. از جنگ جهانی اول(ویلسون) و دوم(روزولت) گرفته تا جنگ کره(ترومن)، ویتنام(جانسون) و مداخلات لیبی و بالکان، دموکراتها همواره پرچمدار مداخلهگری نظامی بودهاند. بنابراین، پایان جنگ با آمریکا هرگز با تعامل یا دل بستن به تغییر چهرهها و احزاب در واشنگتن رخ نمیدهد. تنها راه، اتکا به توان خود، تصمیم قاطع و استمرار فشاری است که ایران با مقاومت خود بر اقتصاد، قیمت انرژی و بازار بورس آمریکا وارد کرده است.
یکی از مهمترین دغدغههای مسئولان جمهوری اسلامی از آغاز جنگ، پایان دادن به وضعیت فرسایندهی «نه جنگ و نه صلح» بوده است. ایران اکنون با تکیه بر مقاومت و ایستادگی توانست یک قدم بزرگ و سرنوشتساز در این مسیر بردارد و شرایط جنگطلبی را برای دشمن به شدت دشوار سازد. نارضایتی عمیق عمومی در آمریکا از جنگ با ایران و تورم ناشی از آن، و پیروزی نامزدهایی که با شعارهای ضد جنگ ایران و ضد گرانی پا به میدان گذاشته بودند، دولت «ترامپ» را در شرایط سختی قرار داده است. هرگونه همراهی کنگره با ماجراجوییهای بعدی نیز خطر سرخوردگی رای دهندگان و آشوب داخلی آمریکا را افزایش میدهد.
با این وجود، در این بازه انتقالی حدودا دوماهه و پیش از روی کار آمدن رسمی ترکیب جدید کنگره و دموکراتها در ماه ژانویه، احتمال بروز درگیری یا تلاش برای تشدید تنش از سوی آمریکا بیش از زمانِ پس از روی کار آمدن آنهاست؛ البته در این بازه کوتاه نیز ماجراجوییهای نظامی به دلیل بحرانهای اجتماعی-اقتصادی داخلی آمریکا و به ویژه پیشرو بودنِ انتخابات سرنوشتساز ریاستجمهوری ۲۰۲۸، در مقایسه با گذشته در شرایط بسیار دشوارتر و پرهزینهتری قرار دارد. نتیجه مقاومت ایران، تحمیل هزینه بیشتر بر موتور جنگی آمریکاست. این شکست زنجیرهای، تنها به خاک آمریکا محدود نماند؛ نتایج و تحولات سیاسی مرتبط در اسرائیل نیز پیروزی دیگری برای ایران در آن جبهه رقم زد و تصمیمگیری برای ادامه یا گسترش جنگ در آنجا را نیز به شدت دشوار، پرهزینه و زمینگیر ساخته است. @radarkhabar_ir
۲
۲۱:۰۶
دو جنگ، دو حزب، یک راهبرد آمریکایی؛ از اوکراین تا ایران
پیروزی دموکراتها در انتخابات میاندورهای نوامبر ۲۰۲۶ آمریکا و کسب اکثریت در هر دو مجلس نمایندگان و سنا را صرفاً نباید یک جابهجایی در موازنه قدرت داخلی آمریکا محسوب کرد. این تحول میتواند بر نحوه مدیریت دو پرونده مهم سیاست خارجی واشنگتن، یعنی ایران و اوکراین، تأثیرگذار باشد.
با این وجود، برای فهم پیامدهای آن، باید از یک تصور رایج فاصله گرفت: اینکه دموکراتها حزب صلحطلب و جمهوریخواهان حزب جنگطلب آمریکا هستند.
مرور تاریخ سیاست خارجی ایالات متحده چنین دوگانهای را تأیید نمیکند. دولت دموکرات «لیندون جانسون» جنگ ویتنام را بهشدت گسترش داد، «بیل کلینتون» فرمان حملات هوایی ناتو به یوگسلاوی را صادر کرد و «باراک اوباما» در لیبی مداخله نظامی کرد و دامنه عملیات آمریکا در افغانستان را افزایش داد.
بنابراین، ادبیات دیپلماتیکتر دموکراتها را نمیتوان معادل مخالفت با جنگ دانست. در پرونده اوکراین نیز دولت «بایدن» از ماهها پیش از حمله روسیه، نسبت به وقوع جنگ هشدار میداد. هرچند مسئولیت مستقیم آغاز تهاجم در فوریه ۲۰۲۲ با تصمیم مسکو بود، اما سیاستهای ناتو، تداوم حمایت نظامی و سیاسی واشنگتن از کییف و نادیده گرفتن بخشی از نگرانیهای امنیتی روسیه، از موضوعات جدی مناقشه درباره زمینههای شکلگیری این بحران است.
در سوی دیگر، دولت جمهوریخواه «ترامپ» در فوریه ۲۰۲۶ مستقیماً وارد جنگ با ایران شد. این واقعیت نشان میدهد که تغییر حزب حاکم لزوماً به معنای تغییر رویکرد جنگ و صلح نیست؛ گاهی فقط ابزارها، اولویتها و شیوه اعمال قدرت تغییر میکنند.
از این منظر، پیروزی دموکراتها در انتخابات اخیر را باید بیش از آنکه نشانه تغییر راهبرد خارجی آمریکا بدانیم، عاملی برای محدودتر شدن آزادی عمل دولت «ترامپ» تلقی کنیم.
کنترل کنگره به دموکراتها امکان نظارت بیشتر بر عملکرد دولت، اثرگذاری بر بودجههای نظامی و خارجی و اعمال فشار سیاسی بر کاخ سفید را میدهد؛ هرچند اختیار هدایت سیاست خارجی همچنان در دست رئیسجمهور باقی میماند.
نکته راهبردیتر ارتباط دو پرونده ایران و اوکراین است. آمریکا برای مدیریت همزمان تقابل با ایران، روسیه و چین با محدودیت منابع و ظرفیت سیاسی مواجه است.
افزایش هزینههای جنگ در خاورمیانه میتواند واشنگتن را به سمت کاهش تعهدات پرهزینه در جبهه اروپا و انعطاف بیشتر در مذاکره با مسکو سوق دهد. از سوی دیگر، دموکراتهای پیروز ممکن است با رویکردی متفاوت، بر نحوه مدیریت این دو پرونده فشار وارد کنند.
از این رو، نباید انتخابات اخیر کنگره آمریکا را به معنای چرخش قطعی آمریکا به سمت عقبنشینی آنان از قدرتیابی و سلطه تفسیر کرد. مسئله اصلی این است که آیا واشنگتن همچنان میتواند با ابزار نظامی، اقتصادی و ائتلافی، موقعیت برتر خود را حفظ کند یا ناگزیر خواهد شد بخشی از اهداف و مطالباتش را با واقعیتهای جدید قدرت در جهان تطبیق دهد؟
شاید مهمترین پیام این انتخابات همین باشد که در سیاست خارجی آمریکا تغییر حزب حاکم الزاماً به معنای تغییر اهداف راهبردی نیست؛ گاهی تنها شیوه پیشبرد آن اهداف تغییر میکند.
دکتر مهدی شکیبایی، رئیس فرهنگسرای رسانه
@radarkhabar_ir
@radarkhabar_ir
۴
۲۱:۰۶
@radarkhabar_ir
۴
۲۱:۰۷
@radarkhabar_ir
۴
۲۲:۰۲
ترامپ در دیدار با رئیسجمهور چین: شما کشوری دارید که قدرتمند بوده و به اعتقاد من، قدرتمند باقی خواهد ماند.
@radarkhabar_ir
@radarkhabar_ir
۱
۷:۳۱