۴۱ بخش اول: شناخت و ریشه‌یابی اهمالکاریسلام به همراهان عزیز راهی نو
تا حالا شده بدانید باید کاری را انجام دهید، اما هر چقدر تلاش می کنید، باز هم نمی توانید، و آن را به «فردا» موکول می کنید...؟این وضعیت *«اهمال‌کاری» (Procrastination) نام دارد.
اما یک نکته‌ی بسیار مهم: اهمال‌کاری به معنای تنبلی نیست!
اهمال‌کاری واقعاً چیست؟*از نظر روان‌شناسی، اهمال‌کاری یک مشکل «مدیریت زمان» نیست، بلکه یک مشکل «مدیریت احساسات» است. ما زمانی کاری را عقب می‌اندازیم که آن کار در ما احساساتی مثل:
ترس از شکست اضطراب از سخت بودن کار یا کمال‌گرایی (ترس از اینکه عالی نشود)ایجاد کند. در واقع ذهن، برای محافظت از ما در برابر این احساسات ناخوشایند، ما را به سمت کارهای لذت‌بخش‌تر (مثل چک کردن گوشی یا استراحت) سوق می‌دهد تا برای لحظاتی آرامش پیدا کند؛ آرامشی که موقتی است و در درازمدت اضطراب را بیشتر می‌کند.
نظرات و تجربیات شما را می‌خوانم بگویید، معمولاً در چه کارهایی بیشتر اهمال‌کار هستید؟ چه حسی است که باعث می‌شود بگویید «از فردا شروع می‌کنم»؟خوشحال می‌شوم تجربه‌هایتان را در کامنت‌ها با من در میان بگذارید.
(*فردا در پست بعدی، ۵ راهکار عملی و گام‌به‌گام برای غلبه بر این تله را با هم بررسی می‌کنیم. منتظر باشید!
)*منابع علمی:- نظریه تنظیم هیجانی (Emotion Regulation Theory)- تحقیقات دکتر تیم لا هیت (Dr. Tim Pychyl) در زمینه اهمال‌کاری
L. Nazemzadeh | @RahiNo_psy ۶۲۱۱ بخش دوم از ریشه‌یابی تا راهکارهای غلبه بر اهمال‌کاری
سلام به همراهان عزیز راهی نو
دیشب با هم درباره «اهمال‌کاری» صحبت کردیم. یاد گرفتیم که اهمال‌کاری یک مشکل مدیریت زمان نیست، بلکه یک مشکل «مدیریت احساسات» است.
خلاصه بحث دیشب با یک مثال: ما زمانی کاری را به تعویق می‌اندازیم که آن کار در ما احساسات ناخوشایندی مثل اضطراب یا ترس ایجاد کند. مثلاً: وقتی می‌خواهید یک پروژه مهم را شروع کنید، اما چون می‌ترسید عالی نشود (کمال‌گرایی)، ناگهان ذهنتان برای فرار از این اضطراب، شما را به سمت کارهای بی‌اهمیت مثل مرتب کردن میز یا چک کردن گوشی سوق می‌دهد تا برای لحظاتی احساس آرامش کنید.
حالا سوال اصلی اینجاست: چطور از این تله خارج شویم و کنترل زندگی‌مان را به دست بگیریم؟
در ادامه، ۵ راهکار عملی و گام‌به‌گام را همراه با مثال برایتان می آورم:
۱. قانون ۵ ثانیه
به محض اینکه فکر انجام کاری به ذهنتان رسید، از ۵ تا ۱ معکوس بشمارید (۵-۴-۳-۲-۱) و بلافاصله بلند شوید. مثال: وقتی می‌دانید باید الان مطالعه کنید، اما ذهنتان می‌خواهد از فشارِ این کار فرار کند و به سمت کارهای لذت‌بخش‌تر برود، سریع بشمارید ۵-۴-۳-۲-۱ و بدون فکر کردن، فقط بلند شوید و پشت میز بنشینید.۲. خرد کردن کارهای غول‌نما (Chunking) کار بزرگ را به تکه‌های بسیار کوچک تقسیم کنید تا ذهن شما دیگر از حجم کار نترسد.
مثال: به جای اینکه بگویید «باید کل این کتاب را بخوانم»، هدف را بگذارید: «فقط ۳ صفحه را می‌خوانم». شروع کردن با یک هدف کوچک، بسیار راحت‌تر است.۳. تکنیک پومودورو (Pomodoro) به خودتان بگویید: «فقط ۲۵ دقیقه روی این کار تمرکز می‌کنم و بعد ۵ دقیقه استراحت می‌کنم».
مثال: وقتی نوشتن یک گزارش برایتان سخت است، فقط ۲۵ دقیقه وقت بگذارید. دانستن اینکه زمان پایان کار نزدیک است، مقاومت ذهن شما می‌شکند.۴. پذیرش نقص (خداحافظی با کمال‌گرایی)
به جای اینکه بگویید «کارم باید عالی باشد»، بگویید «می‌خواهم فقط شروع کنم، حتی اگر کارم، در ابتدا ناقص باشد». مثال: اگر می‌خواهید یک متن بنویسید، به خودتان اجازه دهید که یک «پیش‌نویسِ ضعیف » بنویسید. یادتان باشد، انجام دادنِ ناقص یک کار، هزار بار بهتر از انجام ندادن کامل آن است.۵. شفقت با خود (Self-Compassion) اگر امروز شکست خوردی و کاری را عقب انداختی، خودت را سرزنش نکن. سرزنش باعث اضطراب بیشتر و اهمال‌کاریِ شدیدتر می‌شود.
مثال: اگر امروز برنامه‌ات را انجام ندادی، به جای اینکه بگویی «من چرا این‌طورم»، بگو «اشکالی ندارد، امروز سخت بود، از همین لحظه دوباره شروع می‌کنم».--- اما یک سوال مهم... احتمالاً الان بسیاری از شما، این سوال را دارید که: «خب، پس فرق بین تنبلی و اهمال‌کاری چیست؟»
خیلی‌ها این دو را یکی می‌دانند، در حالی که از نظر روان‌شناسی زمینه‌ی کاملاً متفاوتی دارند.
تنبلی (Laziness): یک نوع «بی‌میلی» یا «نداشتن انگیزه» است. فرد تنبل، کاری را انجام نمی‌دهد چون اصلاً میل به انجامش ندارد و معمولاً وقتی استراحت می‌کند، احساس اضطراب یا عذاب وجدان شدیدی نمی‌کند. در واقع، تنبلی بیشتر شبیه به یک انتخاب برای صرف انرژی کمتر است. اهمال‌کاری (Procrastination): یک «مبارزه درونی» است. فرد اهمال‌کار می‌داند باید کار را انجام دهد و حتی به انجام آن رغبت دارد، اما به دلیل اضطراب، ترس یا فشار روانی، «نمی‌تواند» شروع کند. او برخلاف فرد تنبل، در تمام مدتی که کار را عقب می‌اندازد، دچار استرس، فشار روانی و عذاب وجدان است.به زبان ساده: تنبلی یعنی «نمی‌خواهم»، اما اهمال‌کاری یعنی «می‌خواهم اما نمی‌توانم!»
امیدوارم با این شناخت و راهکارها، بتوانید گام‌های اول را برای تغییری مثبت بردارید.
منابع علمی:- نظریه تنظیم هیجانی (Emotion Regulation Theory)- تحقیقات دکتر تیم لا هیت (Dr. Tim Pychyl)- تکنیک‌های مدیریت زمان و تمرکز
L. Nazemzadeh | @RahiNo_psy۴۱۱
۴۱
پادشاه حسن
ای سلطان جهان و ای پادشاه حسنای که نام های نیکویت ارکان آفرینش را پر کرده استای معروف ترین معروف هاای کسی که تمام ذرّات جهان تو را می شناسندو صبح و شام تسبیح تو می گویندکس را به من اعتنایی نیستو شأن و مرتبه ای در جهان هستی ندارماما اگر خود را به تو اضافه کنمو بندۀ تو خوانم، و تو نیز این بندگی را بپذیریو مرا بندۀ خود خوانی و نام خود را بر من نهی،ناگاه از منتهای گمنامی، به کمال شهرت می رسمو از فرش تا عرش و از ماهی تا ماه،مرا عزیز و گرامی خواهند داشتو فلک و ملک مرا سلام خواهند گفتبا فلک از راه شگرفی درآیتات شگرفانه درافتد به پاینظامي
زیرا از آن پس هر کجا روم همه گویند این بندۀ اوست،این عاشق اوست، این مست و مخمور اوست:عَلَمی به دست مستی دو هزار مست با ویبه میان شهر گردان که خمار شهریارممولانا
برگرفته از کتاب " کیمیا ۹ "به قلم حسین الهی قمشه ای
ای سلطان جهان و ای پادشاه حسنای که نام های نیکویت ارکان آفرینش را پر کرده استای معروف ترین معروف هاای کسی که تمام ذرّات جهان تو را می شناسندو صبح و شام تسبیح تو می گویندکس را به من اعتنایی نیستو شأن و مرتبه ای در جهان هستی ندارماما اگر خود را به تو اضافه کنمو بندۀ تو خوانم، و تو نیز این بندگی را بپذیریو مرا بندۀ خود خوانی و نام خود را بر من نهی،ناگاه از منتهای گمنامی، به کمال شهرت می رسمو از فرش تا عرش و از ماهی تا ماه،مرا عزیز و گرامی خواهند داشتو فلک و ملک مرا سلام خواهند گفتبا فلک از راه شگرفی درآیتات شگرفانه درافتد به پاینظامي
زیرا از آن پس هر کجا روم همه گویند این بندۀ اوست،این عاشق اوست، این مست و مخمور اوست:عَلَمی به دست مستی دو هزار مست با ویبه میان شهر گردان که خمار شهریارممولانا
برگرفته از کتاب " کیمیا ۹ "به قلم حسین الهی قمشه ای
۹۱
۲۲۲ کمال‌گرایی کمال‌گرایی: تیغِ دو لبه‌ای که می‌تواند حرکت یا توقف شما را رقم بزند!
سلام همراهان عزیز راهی نو
آیا تا به حال فکر کرده‌اید که کمال‌گرایی چیست؟
آیا کمال‌گرایی ویژگی‌ای مثبت است یا مخرب؟ در واقع کمال‌گرایی مانند یک تیغ دو لبه است؛ اگر درست از آن استفاده کنید، شما را به سمت تعالی و کیفیت می‌برد و اگر تسلیم آن شوید، شما را در جای خود خشک می‌کند و از حرکت باز می‌دارد.
بسیاری از ما، اهمال‌کارانِ واقعی، در واقع «کمال‌گراهای پنهان» هستیم. ما فکر می‌کنیم تنبلی می‌کنیم، اما حقیقت این است که از «نقص داشتن» می‌ترسیم.
مثالِ ساده‌ای که باید در ذهن داشته باشید:تصور کنید کودکی را می‌بینید که تازه می‌خواهد راه برود. او چند بار زمین می‌خورد و می‌افتد. اگر این کودک از «زمین خوردن» و «بد بودنِ حالت راه رفتنش» بترسد، از ترسِ دوباره زمین خوردن، دیگر بلند نمی‌شود و هیچ‌وقت راه رفتن را یاد نمی‌گیرد! اهمال‌کاریِ ما هم دقیقاً همین است؛ ما از ترسِ اینکه «نقص داشته باشیم»، اصلاً بلند نمی‌شویم که قدم اول را برداریم.
تفاوت میان «موتور پیشران» و «سدِ راه»در روان‌شناسی، ما با دو چهره‌ی متفاوت از کمال‌گرایی روبرو هستیم که درک آن‌ها برای تغییر مسیر زندگی حیاتی است:
۱. کمال‌گرایی سازنده (عالی‌گرایی):هدف: دستیابی به تعالی و بهبود کیفیت.نگاه به خطا: پله‌ای برای یادگیری و رشد.انگیزه: عشق به کیفیت و فرآیند کار.نتیجه: رضایت از تلاش و رشد مستمر. ۲. کمال‌گرایی فلج‌کننده (ناسازنده):هدف: اجتناب از اشتباه، قضاوت و شرم.نگاه به خطا: نشانه ضعف، شکست و بی‌کفایتی.• انگیزه: ترس از نقص و نگاه دیگران.نتیجه: اضطراب، تحلیل بیش از حد و اهمال‌کاری.چرا کمال‌گرایی باعث اهمال‌کاری می‌شود؟ وقتی استانداردهای شما غیرواقع‌بینانه شود، ذهن شما سه واکنش دفاعی نشان می‌دهد که منجر به توقف می‌شود:
۱. ترس از شکست:«اگر نمی‌توانم بی‌نقص باشم، اصلاً شروع نکنم تا با نقص‌هایم روبرو نشوم.»
۲ . تحلیل بیش از حد: ساعت‌ها وقت صرف پیدا کردن «بهترین روش» یا «بهترین ابزار» می‌شود (مثل کسی که هفته‌ها برای پیدا کردن بهترین کفش ورزشی وقت تلف می‌کند اما هرگز به باشگاه نمی‌رود!).
۳. گره خوردن ارزش فردی با نتیجه: چنانچه فکر کنید: «اگر کارم عالی نباشد، پس من آدم بی‌عرضه‌ای هستم»، ذهن برای محافظت از عزت‌نفس، شما را از انجام کار دور می‌کند.
چگونه از چرخه کمال‌گرایی خارج شویم؟
(۳ راهکار عملی)
برای اینکه از حالت «فلج‌کننده» به حالت «سازنده» حرکت کنیم، این استراتژی‌ها را امتحان کنید:
۱. قانون «نسخه اولیهِ بد یا ناقص»
به خودتان اجازه دهید در مرحله اول، اصلاً خوب نباشید! به جای اینکه بگویید: «باید یک مقاله عالی بنویسم»، بگویید: «هدف من امروز فقط نوشتن یک متنِ ناقص است تا بعداً اصلاحش کنم». این کار فشار اضطراب را از روی مغز شما برمی‌دارد.۲ . تقسیم به «واحدهای میکروسکوپی» پروژه را به قدری کوچک کنید که انجام دادنش «خنده‌دار» باشد. به جای «تمیز کردن کل خانه»، مثلاً بگویید: «فقط یک خودکار را سر جایش بگذار». این کار باعث ترشح دوپامین و ایجاد سوخت برای قدم بعدی می‌شود.
۳ . تمرکز بر «فرآیند» به جای «نتیجه» لذت و ارزش خود را در نتیجه نهایی (که تحت کنترل شما نیست) جستجو نکنید؛ بلکه در تلاش و تداوم (که کاملاً در اختیار شماست) پیدا کنید. اجازه دهید هویت شما از نتیجه کار جدا شود.
یادمان باشد:*انجام دادنِ یک کار به صورت ناقص، هزار بار ارزشمندتر از رویایِ انجام دادنِ بی‌نقصِ آن است که هرگز اتفاق نمی‌افتد. آیا شما هم از ترسِ اینکه «بی‌نقص نباشید»، کارهای مهمتان را عقب می‌اندازید؟ با اشتیاق منتظر نظراتتان هستم.
منابع علمی:- Adaptive vs Maladaptive Perfectionism (Psychology Today)
- Procrastination & Fear of Failure (CBT Theory)
- Analysis Paralysis & Decision Making Models
L. Nazemzadeh | @RahiNo_psy *۳۱۱
🦚 حاج اسماعيل دولابی (ره):
قبل از بارش باران، تندبادی برمی‌خیزد و گردوغبار زیادی بر پا می‌کند و همه خس و خاشاک‌ها و آشغال‌ها را از روی زمین جارو می‌کند. اما اگر کمی صبر کنیم، باد آرام می‌گیرد و باران می‌بارد و سپس ابرها کنار می‌روند و هوا لطیف و آفتابی می‌شود. آشوب‌ها و نابسامانی‌هایی که در روزگار ما در سراسر جهان پدیدار شده است، نزدیک‌تر شدن هوای لطیف و آسمان صاف و آفتابی عصر ظهور را بشارت می‌دهد.
مصباح‌الهدی ص ۳۲۳#امام_زمان_عجل‌الله‌تعالی‌فرجه
قبل از بارش باران، تندبادی برمی‌خیزد و گردوغبار زیادی بر پا می‌کند و همه خس و خاشاک‌ها و آشغال‌ها را از روی زمین جارو می‌کند. اما اگر کمی صبر کنیم، باد آرام می‌گیرد و باران می‌بارد و سپس ابرها کنار می‌روند و هوا لطیف و آفتابی می‌شود. آشوب‌ها و نابسامانی‌هایی که در روزگار ما در سراسر جهان پدیدار شده است، نزدیک‌تر شدن هوای لطیف و آسمان صاف و آفتابی عصر ظهور را بشارت می‌دهد.
مصباح‌الهدی ص ۳۲۳#امام_زمان_عجل‌الله‌تعالی‌فرجه۳
سلام به همراهان عزیز راهی نو
«چرا گاهی احساس می‌کنیم از بقیه عقب مانده‌ایم؟»
تا به حال شده بعد از مدتی گشت‌وگذار در فضای مجازی، ناگهان مضطرب و بی‌قرار شده، یا با این فکر روبرو شوید که: «همه در حالِ پیشرفت هستند، همه موفق‌اند... اما من کجای این ماجرا هستم؟»
این احساسِ عقب‌ماندگی، ریشه در یک فرآیندِ روان‌شناختی به نام «مقایسه اجتماعی» دارد. ما در واقع دچار این خطای ادراکی می‌شویم که «پشت‌پرده‌یِ چالش‌برانگیزِ» زندگی خودمان را با «ویترینِ انتخاب‌شده‌یِ» دیگران مقایسه می‌کنیم؛ گویی می‌خواهیم «لحظه‌ی پیروزیِ» دیگران را با «فصلِ تلاش و سختیِ» خودمان بسنجیم.
برای درک بهتر، این دو مثال را تصور کنید:
- مثال اول: در حال تماشای یک مسابقه دو هستید. شما فقط لحظه‌ای را می‌بینید که دوندگان با لبخند از خطِ پایان می‌گذرند و جمعیت تشویقشان می‌کنند. اما هیچ‌کس لحظاتِ خستگی، پاهای زخمی و نفس‌نفس زدن‌های طاقت‌فرسا را نمی‌بیند.
- مثال دوم: در میان جستجو کردن در شبکه‌های اجتماعی، با ویدیویی مواجه می‌شوید که در آن، پدر خانواده در جشن تولد پسرش، کلید یک خودروی لوکس را به او هدیه می‌دهد؛ نمایی از یک خانواده متمول، صمیمی و بی‌نقص.
چه حسی در شما ایجاد می‌شود؟
باید بدانیم که نیاز به دیده شدن و تأیید، یک نیازِ طبیعی در هر انسانی است. نمایش این «ویترین‌ها» می‌تواند دو انگیزه متفاوت داشته باشد:۱. تقویتِ مسیر: بسیاری از افراد با به اشتراک گذاشتن شادی‌ها، به دنبال دریافت بازخورد مثبت برای تقویت انگیزه خود هستند.۲. مکانیسمِ جبرانی: بسیاری دیگر، با نمایشِ داشته‌های مادی و زندگیِ بی‌نقص، سعی می‌کنند آن نیازِ درونی به امنیت و دیده شدن را پُر کنند.
اما خطرِ اصلی از اینجا شروع می‌شود:وقتی ما این تصاویر را می‌بینیم، دچار یک «تحریفِ شناختی» می‌شویم. مغزِ ما به اشتباه این‌گونه نتیجه می‌گیرد: «اگر من هم آن امکانات، آن سفر یا آن جایگاه را داشتم، حتماً همان خوشبختی و آرامشی را تجربه می‌کردم که آن‌ها نشان می‌دهند.»
در حالی که حقیقت این است: خوشبختی در «مالکیتِ کالا» نیست، بلکه در «کیفیتِ تجربه و معنایی» است که از زندگی می‌گیرید.
چطور این چرخه را بشکنیم؟
برای اینکه در تله‌ی مقایسه نیفتیم، باید یاد بگیریم که این نیاز به دیده شدن را، از طریقِ «رشدِ واقعی و درونی» پاسخ دهیم.
به جای اینکه انرژی خود را صرفِ ساختنِ «ظاهری مطابق با استانداردهای دیگران» کنیم، باید روی تقویتِ «خودِ واقعی» تمرکز کنیم. وقتی از طریقِ یادگیری و تجربه به بلوغ می‌رسیم، آن نیاز به تأیید، از یک «نیازِ بیرونی و لرزان» به یک «احساسِ امنیت و خودباوریِ پایدار» تبدیل می‌شود.
تمرینِ امروز برای شما:امروز به جای اینکه به دنبالِ «دیدنِ دیگران» باشید، بر «ارزش‌های درونی» خود تمرکز کنید. کاری انجام دهید که صرفاً برای *«رضایتِ درونی» خودتان باشد، نه برای کسبِ تأیید از دیگران.
برای دیدن خلاصه و راهکارهای عملیِ این موضوع، به اینفوگرافیک یا تصویر بالا نگاه کنید.
گفتگو با شما:* به نظر شما، مرزِ بین «نیاز به دیده شدن برای انگیزه گرفتن» و «تلاش برای نمایشِ صرف جهت پنهان کردنِ خلأها» کجاست؟ *مشتاقم تحلیل و نگاهِ دقیق شما را در کامنت‌ها بخوانم.
منابع علمی:*مفاهیم روان‌شناسی اجتماعی و تئوری‌های مربوط به مقایسه اجتماعی (Social Comparison Theory).
* L. Nazemzadeh | @RahiNo_psy *
«چرا گاهی احساس می‌کنیم از بقیه عقب مانده‌ایم؟»
تا به حال شده بعد از مدتی گشت‌وگذار در فضای مجازی، ناگهان مضطرب و بی‌قرار شده، یا با این فکر روبرو شوید که: «همه در حالِ پیشرفت هستند، همه موفق‌اند... اما من کجای این ماجرا هستم؟»
این احساسِ عقب‌ماندگی، ریشه در یک فرآیندِ روان‌شناختی به نام «مقایسه اجتماعی» دارد. ما در واقع دچار این خطای ادراکی می‌شویم که «پشت‌پرده‌یِ چالش‌برانگیزِ» زندگی خودمان را با «ویترینِ انتخاب‌شده‌یِ» دیگران مقایسه می‌کنیم؛ گویی می‌خواهیم «لحظه‌ی پیروزیِ» دیگران را با «فصلِ تلاش و سختیِ» خودمان بسنجیم.
برای درک بهتر، این دو مثال را تصور کنید:- مثال اول: در حال تماشای یک مسابقه دو هستید. شما فقط لحظه‌ای را می‌بینید که دوندگان با لبخند از خطِ پایان می‌گذرند و جمعیت تشویقشان می‌کنند. اما هیچ‌کس لحظاتِ خستگی، پاهای زخمی و نفس‌نفس زدن‌های طاقت‌فرسا را نمی‌بیند.
- مثال دوم: در میان جستجو کردن در شبکه‌های اجتماعی، با ویدیویی مواجه می‌شوید که در آن، پدر خانواده در جشن تولد پسرش، کلید یک خودروی لوکس را به او هدیه می‌دهد؛ نمایی از یک خانواده متمول، صمیمی و بی‌نقص.
چه حسی در شما ایجاد می‌شود؟
باید بدانیم که نیاز به دیده شدن و تأیید، یک نیازِ طبیعی در هر انسانی است. نمایش این «ویترین‌ها» می‌تواند دو انگیزه متفاوت داشته باشد:۱. تقویتِ مسیر: بسیاری از افراد با به اشتراک گذاشتن شادی‌ها، به دنبال دریافت بازخورد مثبت برای تقویت انگیزه خود هستند.۲. مکانیسمِ جبرانی: بسیاری دیگر، با نمایشِ داشته‌های مادی و زندگیِ بی‌نقص، سعی می‌کنند آن نیازِ درونی به امنیت و دیده شدن را پُر کنند.
اما خطرِ اصلی از اینجا شروع می‌شود:وقتی ما این تصاویر را می‌بینیم، دچار یک «تحریفِ شناختی» می‌شویم. مغزِ ما به اشتباه این‌گونه نتیجه می‌گیرد: «اگر من هم آن امکانات، آن سفر یا آن جایگاه را داشتم، حتماً همان خوشبختی و آرامشی را تجربه می‌کردم که آن‌ها نشان می‌دهند.»در حالی که حقیقت این است: خوشبختی در «مالکیتِ کالا» نیست، بلکه در «کیفیتِ تجربه و معنایی» است که از زندگی می‌گیرید.
چطور این چرخه را بشکنیم؟برای اینکه در تله‌ی مقایسه نیفتیم، باید یاد بگیریم که این نیاز به دیده شدن را، از طریقِ «رشدِ واقعی و درونی» پاسخ دهیم.
به جای اینکه انرژی خود را صرفِ ساختنِ «ظاهری مطابق با استانداردهای دیگران» کنیم، باید روی تقویتِ «خودِ واقعی» تمرکز کنیم. وقتی از طریقِ یادگیری و تجربه به بلوغ می‌رسیم، آن نیاز به تأیید، از یک «نیازِ بیرونی و لرزان» به یک «احساسِ امنیت و خودباوریِ پایدار» تبدیل می‌شود.
تمرینِ امروز برای شما:امروز به جای اینکه به دنبالِ «دیدنِ دیگران» باشید، بر «ارزش‌های درونی» خود تمرکز کنید. کاری انجام دهید که صرفاً برای *«رضایتِ درونی» خودتان باشد، نه برای کسبِ تأیید از دیگران.
برای دیدن خلاصه و راهکارهای عملیِ این موضوع، به اینفوگرافیک یا تصویر بالا نگاه کنید.
گفتگو با شما:* به نظر شما، مرزِ بین «نیاز به دیده شدن برای انگیزه گرفتن» و «تلاش برای نمایشِ صرف جهت پنهان کردنِ خلأها» کجاست؟ *مشتاقم تحلیل و نگاهِ دقیق شما را در کامنت‌ها بخوانم. منابع علمی:*مفاهیم روان‌شناسی اجتماعی و تئوری‌های مربوط به مقایسه اجتماعی (Social Comparison Theory).*
L. Nazemzadeh | @RahiNo_psy *۶
روزی چارلی چاپلینجوکی برای تماشاگران تعریف کرد و همه خندیدند؛ سپس دوباره برای بار دوم آن جوک را تعریف کرد، این بار فقط تعدادی خندیدند!وقتی برای بار سوم آن جوک را تعریف کرد هیچ کس نخندید...!
روبه مردم گفت:اگر یک جوک نمی‌تواند شما را چند بار بخنداند، چرا یک غم باید تورا بارها بگریاند؟!
#چارلی_چاپلیننابغه‌ی هنر هفتم و اسطوره‌ی سینمای صامت
روبه مردم گفت:اگر یک جوک نمی‌تواند شما را چند بار بخنداند، چرا یک غم باید تورا بارها بگریاند؟!
#چارلی_چاپلیننابغه‌ی هنر هفتم و اسطوره‌ی سینمای صامت
۷۱