بله | کانال رهیافت

۲۰ مهر

آماری که پلیس راهور از نیمه‌ی نخست سال ۱۴۰۵ منتشر کرده، نیازمندِ نگاهی دقیق‌تر است. اینکه ۸۴ درصد از تلفاتِ ترافیکیِ پایتخت به دو گروه «موتورسواران» (۴۸٪) و «عابران پیاده» (۳۶٪) اختصاص دارد، یک واقعیتِ تلخ را فریاد می‌زند: شهرِ ما برای آسیب‌پذیرترین کاربرانِ خود طراحی نشده است.

روایت‌هایِ سطحی معمولاً تقصیر را به گردنِ «بی‌احتیاطیِ فردی» می‌اندازند. اما از نگاهِ مهندسیِ ترافیک، وقتی این حجم از تلفات در یک گروهِ خاص متمرکز است، یعنی نقصِ اصلی در سیستمِ حمل‌ونقل است:
۱. نبودِ سیستم حمل و‌نقل عمومی کافی که افراد را به سمت استفاده از موتور در جابجایی‌های شهری برده است.
۲. عدمِ جداسازیِ حرکتی در تقاطع‌ها و معابرِ پرتردد که عابرِ پیاده را مستقیماً در مسیرِ ترافیکِ سواره قرار می‌دهد.
۳. طراحیِ غیرِبخشودنی (Unforgiving Road Design) که کوچکترین خطایِ انسانی را با مرگِ کاربر پاسخ می‌دهد.

️ اگر می‌خواهیم آمارِ مرگ‌ومیر کاهش یابد، باید «ایمنیِ سیستماتیک» را جایگزینِ «جریمه و پلیس» کنیم. اولویتِ اولِ مهندسیِ شهری، باید حفاظت از این ۸۴ درصدِ آسیب‌پذیر باشد.

لطفا این محتوا را با هدف ترویج آگاهی‌های حمل‌ونقلی برای سایرین ارسال نمایید.

لینک کانال بله رهیافت