نوروز از راه میرسد…اما نه چون سالیانِ آسوده،که اینبار،بر شانههای زخمیِ وطن.
این سرزمین—با تمام شکوهِ دیرینهاش،با تمام رنجهای ناگفتهاش،ایستاده است…میانِ طوفان،میانِ بغضهای فروخورده،میانِ امیدی که هنوز، خاموش نشده است.
بهار میآید،حتی اگر شاخهها از زمستانی سخت گذشته باشند؛چرا که رسمِ این خاک،سقوط نیست…برخاستن است.
نوروز رابه وطنی تبریک میگویمکه دلش پر از زخم است،اما هنوز،در رگهایش غیرت و زندگی جاریست.
به مردمی کهخستهاند، اما نشکستهاند؛دلگیرند، اما دل از این خاک نبریدهاند.
آرزو میکنم:وطنم،از درد به در آید،از غبار رها شود،و دوباره،آغوشی امن باشدبرای تمام فرزندانش.
آرزو میکنم:سلامتی،نه یک آرزو—که حقیقتِ هر خانه باشد؛و لبخند،دوباره، حقِ سادهی مردم این سرزمین.
باشد که این نوروز،نه فقط آغاز سالی نو،که سرآغازِ نفسی تازهبرای ایران باشد…
با دلی سرشار از مهر به این خاکو با آرزوی نابودی دشمنان سرزمینم
سال نو را به همه دوستان صمیمانه تبریک عرض میکنم.
