چرا با اینکه میدونم نباید، باز هم تکرار میکنم؟خودت را میبینی.
میدانی چه رفتاری به تو و اطرافیانت آسیب میزند.
با خودت عهد کردهای این بار فرق کنی.
ولی باز هم همان کار را میکنی.
بعدش میگویی: «آخه چرا من اینطوریم؟».
چرا؟
چون مغزت به آن عادت کرده.
نه چون دوستش داری، نه چون انتخابش میکنی.
هر بار که داری تکرار میکنی، در واقع مغزت در حال اجرای یک طرحواره قدیمی است.
یک الگوی تکراری که سالها پیش، در کودکی، برایت ساخته شده.
.
مثلاً:
اگر در کودکی فقط با فریاد زدن شنیده میشدی → حالا در رابطه فریاد میزنی اگر فقط با اطاعت کردن دوست داشته میشدی → حالا به همه «بله» میگویی و تهش خستهای اگر اشتباههایت با تنبیه همراه بود → حالا هر اشتباهی را انکار میکنی یا از آن میترسی.
آگاهی این است:
این تو نیستی.
این الگوست که تکرار میشود.
.
قدم عملی (کاری که از امروز میتوانی بکنی):دفعه بعد که کاری را کردی که با خودت گفتی «نمیخواستم این کار رو بکنم»...
خودت را سرزنش نکن. به خودت نگو «من همیشه همینم».به جایش، این جمله را به خودت بگو:
«این الگوی قدیمی من بود. اشکال ندارد. دفعه بعد میتوانم متفاوت عمل کنم.»
.
پایان:تکرار، یعنی هنوز در حال اجرای برنامهای هستی که برایت نوشتهاند.
آگاهی، یعنی دکمه «توقف» را پیدا کردهای.
و قدم عملی، یعنی داری برنامه را خودت بازنویسی میکنی.
.
⸻
نظر تو چیست؟ کدام رفتار را داری تکرار میکنی که از دستش خستهای؟(میتوانی زیر همین پست بنویس؛ خواندن تجربههای تو به دیگران هم کمک میکند)
⸻@ravan_roman_psy#روان_رومان #طرحواره_درمانی #مادر_آگاه #تکرار_رفتار #آگاهی_و_تغییر #روانشناسی_کاربردی
۱
مادری که ناخواسته زخمهای خودش را به فرزندش منتقل میکندنگاهت که به فرزندت میافتد، دوستش داری.از ته دل.
اما گاهی...
با واکنشی که نشان میدهی، او را میترسانی. با سکوتی که میکنی، او را سردرگم میکنی. با کلماتی که میگویی، به او میآموزی که چطور باید از تو بترسد.و بعد از آن لحظه، مینشینی و با خودت میگویی:
«نمیخواستم اینطوری بشه...»
این تقصیر تو نیست.این زخمهای خودت هستند که سرریز میشوند.
مادر بودن، آینهای است که ناخواسته نشان میدهد خودت کجا هنوز التیام نیافتهای.
مثال ملموس:
اگر در کودکی وقتی گریه میکردی، به تو میگفتند «بسه دیگه!»...
حالا وقتی فرزندت گریه میکند، ناخودآگاه همان واکنش را نشان میدهی.
نه به این دلیل که فرزندت را دوست نداری.
بلکه چون تحمل گریه برای تو سخت است.
چون خودت یاد نگرفتی کسی آرامت کند.
قدم عملی (کاری که از امروز میتوانی بکنی):دفعه بعد که فرزندت رفتاری کرد که تحریکت کرد:
1. مکث کن. یک نفس عمیق بکش.2. به خودت بگو: «واکنش من ربطی به بچهام ندارد. این زخم من است.»3. اگر نشد کنترل کنی، بگو: «مامان الان خیلی ناراحت است. میروم یک دقیقه آرام میشوم، برمیگردم.»
این یک دقیقه، به فرزندت یاد میدهد که احساسات قابل مدیریت هستند. نه ترسناک.
پایان:مادری که زخمهایش را میبیند، دیگر ناخواسته منتقل نمیکند.
مادری که التیام مییابد، به فرزندش امنیت هدیه میدهد.
و این، بزرگترین ارثی است که یک مادر میتواند بگذارد.
تو کدام واکنش را داری در خودت میبینی که دوست داری تغییرش بدهی؟(تجربهات را بنویس؛ خواندنش به مادرهای دیگر هم آرامش میدهد)@ravan_roman_psy#روان_رومان #مادر_آگاه #زخم_های_کودکی #تربیت_آگاهانه #طرحواره_درمانی #والدگری_هوشمندانه
۱
احساس گناه مادرانه از کجا میآید؟فرزندت خوابیده.
تو نشستهای و داری مرور میکنی امروز را.
«کاش سرش داد نمیزدم.» «کاش بیشتر بغلش میکردم.» «کاش بهتر از این بودم.».
این صدا را میشناسی؟
صدای احساس گناه مادرانه.
.
از کجا میآید؟نه از اینکه مادر بدی هستی.
از سه جا میآید:
.
۱. انتظارات غیرواقعی از خودت
به خودت گفتهای «مادر خوب همیشه صبور است». اما هیچ مادری همیشه صبور نیست.
.
۲. زخمهای خودت
هر جا که خودت در کودکی نداشته ای، حالا فکر میکنی باید به فرزندت بدهی. و وقتی کم میآوری، احساس گناه میگیری.
.
۳. قضاوت دیگران (یا ترس از آن)
نگاهها، نظرها، توقعات. انگار همیشه یک قاضی بالای سرت هست.
.
قدم عملی (کاری که از امروز میتوانی بکنی):دفعه بعد که احساس گناه به سراغت آمد:
1. برایش اسم بگذار. بگو: «این احساس گناه است. دارد میآید.»2. از خودت بپرس: «آیا واقعاً کار بدی کردم؟ یا فقط انتظار داشتم کامل باشم؟»3. یک کار کوچک جبرانی کن (نه از روی گناه، از روی عشق): · یک بوسه موقع بیدار شدن · یک بغل ساده · یک جمله: «دلم برات تنگ شده بود»
.
پایان:گناه مادرانه، اگر بماند، تبدیل میشود به:
· خستگی مزمن· عصبانیت پنهان· و حتی سختگیری بیشتر
اما اگر ببینیاش، برایش اسم بگذاری، و قدم کوچکی برداری...
تبدیل میشود به آگاهی.
و مادر آگاه، مادری است که هم به خودش مهربانی میکند، هم به فرزندش.
@ravan_roman_psy
#روان_رومان #احساس_گناه #مادر_آگاه #تربیت_آگاهانه #سلامت_روان_مادر #طرحواره_درمانی
۳۱
رشد از یهجایی شروع میشه که میفهمی خیلی از زخما کارِ امروزت نیست، کارِ طرحوارههاته… همون الگوهای قدیمی که از بچگی تو ذهنت نشستن و هی تو موقعیتهای مختلف تکرار میشن.
تو طرحوارهدرمانی میگن ما معمولاً یا فرار میکنیم، یا تسلیم میشیم، یا جبران افراطی میکنیم… اما رشد یعنی وایستی، الگو رو بشناسی، بفهمی الان «کودک آسیبپذیرت» فعاله یا «منتقد درونت» داره داد میزنه… بعد با «بزرگسال سالمت» تصمیم بگیری.
شفا یه اتفاق یهشبه نیست، یه انتخاب آگاهانهست که هر روز تکرارش میکنی. نه انکار، نه سرزنش… فقط دیدن، پذیرفتن و مسئولیتِ تغییر رو گرفتن.
️ روان رومان؛ جرأتِ دیدن، قدرتِ تغییر.@ravan_roman_psy
#روانشناسی#خودشناسی#رشد_فردی#طرحواره_درمانی#سلامت_روان#کودک_درون#شفای_درون#خودآگاهی#تغییر#آرامش#زندگی_آگاهانه
تو طرحوارهدرمانی میگن ما معمولاً یا فرار میکنیم، یا تسلیم میشیم، یا جبران افراطی میکنیم… اما رشد یعنی وایستی، الگو رو بشناسی، بفهمی الان «کودک آسیبپذیرت» فعاله یا «منتقد درونت» داره داد میزنه… بعد با «بزرگسال سالمت» تصمیم بگیری.
شفا یه اتفاق یهشبه نیست، یه انتخاب آگاهانهست که هر روز تکرارش میکنی. نه انکار، نه سرزنش… فقط دیدن، پذیرفتن و مسئولیتِ تغییر رو گرفتن.
️ روان رومان؛ جرأتِ دیدن، قدرتِ تغییر.@ravan_roman_psy#روانشناسی#خودشناسی#رشد_فردی#طرحواره_درمانی#سلامت_روان#کودک_درون#شفای_درون#خودآگاهی#تغییر#آرامش#زندگی_آگاهانه
۳