گاهی مشکل این نیست که به اندازه کافی موفق نیستی…مشکل اینه که ذهنت یاد گرفته ارزش تو رو با موفقیتهات اندازه بگیره.برای همین هر بار که به یک هدف میرسی، بهجای اینکه مکث کنی و بگی:«آفرین به خودم… من تونستم!»ذهنت سریع میپرسه:«خب… حالا بعدی چیه؟» 
۱ تمرین «من فقط وقتی کافیام که...»یک کاغذ بردار و جمله را کامل کن:«من فقط وقتی احساس میکنم کافیام که...»مثلاً:وقتی موفق باشم.وقتی دیگران دوستم داشته باشند.وقتی پدرم به من افتخار کند.وقتی اشتباه نکنم.وقتی همه را راضی نگه دارم.حالا از خودت بپرس:«اگر هیچکدام از اینها نباشد، آیا باز هم ارزشمندم؟»بعد دستت را روی قلبت بگذار و بگو:«ارزش من چیزی نیست که باید هر روز به دستش بیاورم؛ارزش من چیزی است که از ابتدا داشتهام.»این تمرین بهخصوص برای افرادی که در کودکی احساس دیدهنشدن، تأیید نشدن یا دسترسناپذیری عاطفی والد را تجربه کردهاند، میتواند شروعی برای شناخت این باور عمیق باشد که:«برای دوستداشتنی بودن باید بیشتر تلاش کنم.»و این دقیقاً همان جایی است که میتوان روی ترمیم رابطه با خود و ساختن احساس ارزشمندی درونی کار کرد.لطفا به من بگو بعد از تمرین چه حسی پیدا کردی??
۱
