تمرینِ هنرِ آهسته زیستن
جریان افراط در شتاب را به چالش بکشید. آگاهانه بکوشید در همهٔ کارهای روزمره، اندکی از شتاب خود بکاهید.
کندشدن، تنبلی نیست؛ راهی است برای باز پس گرفتنِ سکانِ زندگی از دستِ «وضعیتِ ناخودآگاه».
چگونه تمرین کنیم؟
اصلِ «بیست درصد آهستهتر» را در این بخشها به کار بگیرید:
گامهایتان را آهستهتر و سبکتر بردارید. احساس کنید که چگونه پا به نرمی از پاشنه تا سرِ انگشتان پیش میرود.
به آنچه معمولاً از کنارِ دیدتان میگریزد توجه کنید: بازیِ نور در برگها، معماریِ ساختمانها و حالتِ چهرهٔ رهگذران...
پیش از پاسخدادن، مکث کنید. این توقفِ کوتاه نهتنها دستگاه عصبی را آرام میکند، بلکه به کلمات شما وزن و عمق بیشتری میبخشد.
غذا بخورید بیآنکه گوشی همراهتان باشد. بافت و طعمِ واقعیِ غذا را لمس کنید. هر جرعهٔ آب را با حضورِ کامل بنوشید.
✓ هرگاه میلِ فوری به چککردنِ پیامها یا پاسخدادن به ایمیلی پدیدار شد، نَفَسی عمیق بکشید و تا پنج بشمارید.
چرا این کار مؤثر است؟
از نگاه زیستشناسی، شتابِ مداوم ما را در وضعیتِ استرسِ خفیف نگه میدارد
(فعالشدنِ دستگاه عصبیِ سمپاتیک).
کند شدن، بدن را به قلمروِ پاراسمپاتیک میبرد— جایی که زمانِ ترمیم فرا میرسد، فهم ژرفتر میشود و مغز با کیفیتی بالاتر کار میکند.
بهتدریج درمییابید که این «سرعتِ آهسته»، در حقیقت همان ریتمِ طبیعیِ وجودِ شماست؛ آهنگی که از آغاز، در جانتان جریان داشته است.
شتابِ زندگیِ مدرن، هیاهویی تحمیلی است که اغلب فقط وانمود میکند مؤثر است، اما ما را از حضورِ واقعی در لحظه محروم میسازد.
لازم نیست منتظرِ تعطیلات بمانید تا نفسی تازه کنید.حتی یک «روزِ آهسته» در هفته یا چند «ساعتِ آهسته» در روز میتواند توانِ شناختیِ شما را از نو تنظیم کند و سطحِ کورتیزول را فرو بنشاند.
@shahnazkheyrabadi
جریان افراط در شتاب را به چالش بکشید. آگاهانه بکوشید در همهٔ کارهای روزمره، اندکی از شتاب خود بکاهید.
کندشدن، تنبلی نیست؛ راهی است برای باز پس گرفتنِ سکانِ زندگی از دستِ «وضعیتِ ناخودآگاه».
چگونه تمرین کنیم؟
اصلِ «بیست درصد آهستهتر» را در این بخشها به کار بگیرید:
گامهایتان را آهستهتر و سبکتر بردارید. احساس کنید که چگونه پا به نرمی از پاشنه تا سرِ انگشتان پیش میرود.
به آنچه معمولاً از کنارِ دیدتان میگریزد توجه کنید: بازیِ نور در برگها، معماریِ ساختمانها و حالتِ چهرهٔ رهگذران...
پیش از پاسخدادن، مکث کنید. این توقفِ کوتاه نهتنها دستگاه عصبی را آرام میکند، بلکه به کلمات شما وزن و عمق بیشتری میبخشد.
غذا بخورید بیآنکه گوشی همراهتان باشد. بافت و طعمِ واقعیِ غذا را لمس کنید. هر جرعهٔ آب را با حضورِ کامل بنوشید.
✓ هرگاه میلِ فوری به چککردنِ پیامها یا پاسخدادن به ایمیلی پدیدار شد، نَفَسی عمیق بکشید و تا پنج بشمارید.
چرا این کار مؤثر است؟
از نگاه زیستشناسی، شتابِ مداوم ما را در وضعیتِ استرسِ خفیف نگه میدارد
(فعالشدنِ دستگاه عصبیِ سمپاتیک).
کند شدن، بدن را به قلمروِ پاراسمپاتیک میبرد— جایی که زمانِ ترمیم فرا میرسد، فهم ژرفتر میشود و مغز با کیفیتی بالاتر کار میکند.
بهتدریج درمییابید که این «سرعتِ آهسته»، در حقیقت همان ریتمِ طبیعیِ وجودِ شماست؛ آهنگی که از آغاز، در جانتان جریان داشته است.
شتابِ زندگیِ مدرن، هیاهویی تحمیلی است که اغلب فقط وانمود میکند مؤثر است، اما ما را از حضورِ واقعی در لحظه محروم میسازد.
لازم نیست منتظرِ تعطیلات بمانید تا نفسی تازه کنید.حتی یک «روزِ آهسته» در هفته یا چند «ساعتِ آهسته» در روز میتواند توانِ شناختیِ شما را از نو تنظیم کند و سطحِ کورتیزول را فرو بنشاند.
@shahnazkheyrabadi
۷
۱شناخت سایه در بهبود رابطه.m4a
۰۲:۱۶-۵.۱۷ مگابایت
۹
شاید شما هم این جمله رو شنیدید یا تجربه اش کردید
رفتم… نه چون نمیخواستمش؛رفتم چون خودم را لازم داشتم،
در روانشناسی به این حالت «تعارض دلبستگی» میگویند؛وقتی هنوز میل به نزدیک بودن وجود دارداما مرزهای شخصی، نیازهای هیجانی یا آسیبهای رابطهتو را مجبور به فاصله گرفتن میکند.جدا شدن در حین خواستن،نوعی بازگشت به خود است… نه بیعلاقگی.
#روانشناسی #خودآگاهی
@shahnazkheyrabadi
رفتم… نه چون نمیخواستمش؛رفتم چون خودم را لازم داشتم،
در روانشناسی به این حالت «تعارض دلبستگی» میگویند؛وقتی هنوز میل به نزدیک بودن وجود دارداما مرزهای شخصی، نیازهای هیجانی یا آسیبهای رابطهتو را مجبور به فاصله گرفتن میکند.جدا شدن در حین خواستن،نوعی بازگشت به خود است… نه بیعلاقگی.
#روانشناسی #خودآگاهی
@shahnazkheyrabadi
۳۳«آیا رفتارهایی که فکر میکنی عیب توست، فقط سبک شخصیت توست؟»
بعضی از ما بعد از مهمانی ۲ ساعت باید تنها باشیم تا شارژ شویم.بعضی از ما وسط حرف زدن، از ایدههای جدید حرف میزند و بقیه فکر میکنند حواست پرت است.بعضی از ما برای تصمیمگیری میگوییم «چه حسی دارم» و بعضی میگوییم «چه منطقیتر است».
هیچکدام از اینها عیب نیست.فقط ترجیح است.
@ravanshenasiart
بعضی از ما بعد از مهمانی ۲ ساعت باید تنها باشیم تا شارژ شویم.بعضی از ما وسط حرف زدن، از ایدههای جدید حرف میزند و بقیه فکر میکنند حواست پرت است.بعضی از ما برای تصمیمگیری میگوییم «چه حسی دارم» و بعضی میگوییم «چه منطقیتر است».
هیچکدام از اینها عیب نیست.فقط ترجیح است.
@ravanshenasiart
۳۲در ادامه پست قبلی...
بعضی از ما بعد از مهمانی ۲ ساعت باید تنها باشیم تا شارژ شویم...»این فقط کمحرفی یا دوست داشتن تنهایی نیست.در روانشناسی تحلیلی یونگ به این میگن:سوگیری درونگرا (Introverted attitude)یعنی: انرژیات از درون خودت میآید، نه از تحریکات بیرونیحرف زدنِ طولانی برایت تخلیهکننده است، نه شارژکنندهعمق را به تعداداد ترجیح میدهیو مهمتر از همه:نیازی نیست خودت را عوض کنی.فقط باید بدانی برای بازگشت به تعادل، به «تنهاییِ باکیفیت» نیاز داری.
@ravanshenasiart
بعضی از ما بعد از مهمانی ۲ ساعت باید تنها باشیم تا شارژ شویم...»این فقط کمحرفی یا دوست داشتن تنهایی نیست.در روانشناسی تحلیلی یونگ به این میگن:سوگیری درونگرا (Introverted attitude)یعنی: انرژیات از درون خودت میآید، نه از تحریکات بیرونیحرف زدنِ طولانی برایت تخلیهکننده است، نه شارژکنندهعمق را به تعداداد ترجیح میدهیو مهمتر از همه:نیازی نیست خودت را عوض کنی.فقط باید بدانی برای بازگشت به تعادل، به «تنهاییِ باکیفیت» نیاز داری.
@ravanshenasiart
۳۲بعضی از ما وسط حرف زدن، از ایدههای جدید حرف میزنیم و بقیه فکر میکنند حواست پرت است...این بیادبی یا حواسپرتی نیست.در روانشناسی تحلیلی یونگ به این میگویند:جهتگیری شهودی (Intuition)یعنی: ذهنات مدام دنبال «چه میشود اگر...» است جزئیات لحظه برایت کماهمیتتر از الگوهای آینده استایده جدید برایت مثل نفس کشیدن استو مهمتر از همه:نیازی نیست ساکت بمانی و ایده را خفه کنیفقط باید بدانی برای شنیده شدن، گاهی بگویی:«یک ایده دیگر هم دارم و...@ravanshenasiart
۳۱بعضی از ما برای تصمیمگیری میگوییم "چه حسی دارم" و بعضی میگوییم "چه منطقیتر است"...هیچکدام بهتر از دیگری نیست.در روانشناسی تحلیلی یونگ به این میگویند:جهتگیری تفکری (Thinking) یا جهتگیری احساسی (Feeling)یعنی:جهتگیری تفکری:اول منطق، بعد احساسعدالت را به آرامش ترجیح میدهد حقیقت مهمتر از خوشایند بودن استجهتگیری احساسی:اول احساس، بعد منطقآرامش جمع را به حق خشک ترجیح میدهدهماهنگی مهمتر از برنده شدن استو مهمتر از همه:هیچکدام عیب نیست. فقط سبک تصمیمگیری توست.مشکل وقتی است که یک تفکری از یک احساسی توقع منطق خشک داشته باشد، یا برعکس.در پست بعدی میگیمچطور این دو جهتگیری کنار هم کار کنند بدون جنگیدن
@ravanshenasiart
۵قبلاً گفتیم بعضی از ما با منطق تصمیم میگیریم، بعضی با احساس.حالا ببینیم چطور کنار هم کار کنند بدون جنگیدن.اگر تفکری (منطقی) هستی:
به خاطر داشته باش آدمهای احساسی اول به «حال خوب» نیاز دارند، نه به «راه درست»قبل از گفتن «این منطقی نیست»، بگو «میفهمم چه حسی داری»
اگر احساسی (دلی) هستی:
به خاطر داشته باش آدمهای تفکری اول به «چرایی منطقی» نیاز دارند، نه به «همدلی زودرس»قبل از گفتن «تو احساس نداری»، بگو «اجازه بده منطقش را هم ببینم»هیچکدام بیاحساس یا بیمنطق نیست.فقط ترتیب اولویتها فرق دارد.
@ravanshenasiart
۷
فیلم «من سم هستم» فقط دربارهی یک پدر متفاوت نیست؛ دربارهی نیاز عمیق هر کودک به عشق، امنیت و دیدهشدن است.
سم شاید از نظر ذهنی شبیه بقیهی بزرگسالها نباشد، اما رابطهاش با دخترش چیزی را یادآوری میکند که روانشناسی سالهاست میگوید:
«کودک، قبل از هر چیز، به دلبستگی امن نیاز دارد.»
گاهی جامعه، بیشتر از خودِ تفاوت، به آدمها آسیب میزند.
#من_سم_هستم #IAmSam@ravanshenasiart
سم شاید از نظر ذهنی شبیه بقیهی بزرگسالها نباشد، اما رابطهاش با دخترش چیزی را یادآوری میکند که روانشناسی سالهاست میگوید:
«کودک، قبل از هر چیز، به دلبستگی امن نیاز دارد.»
گاهی جامعه، بیشتر از خودِ تفاوت، به آدمها آسیب میزند.
#من_سم_هستم #IAmSam@ravanshenasiart
۶