چرا از اسرائیل نمی آموزیم؟ قوای امنیتی نظامی اسرائیل از بدو تشکلیش بر روی کشتن و ترور دشمنان صهیونیسیم بنا شده است. در تاریخ داریم که اولین سازمان مسلح صهونیسیتی که در فلسطین تشکیل شد "بارگیورا" نام داشت و در سال 1907 تاسیس شد. هدف این سازمان دفاع از مراکز جمعیتی یهودی مهاجرت کرده از اروپا در برابر ماموران دولتی عثمانی و اعراب بود. اولین ترور ها از اعراب و ماموران خرده پای عثمانی ذیل این عنوان انجام شد. بعدها نام این سازمان به هاشومر و بعدش هاگانا تغییر کرد.به دلیل محدودیت هایی که انگلیسی ها از نیمه ی دوم دهه ی 30 میلادی بر مهاجرت یهودی ها اعمال کردند در هاگانا انشعاباتی پدید آمد و گروه هایی مانند ایرگون_ به مرکزیت مناخیم بگین_ و گروه لحی_ به مرکزیت اسحاق شامیر_ پدید آمدند که دست به ترور مقامات حکومت قیمومیت و پلیس انگلیس زدند. دو ترور معروف این گروه ها یعنی انفجار هتل شاه داود در اورشلیم و ترور وزیر مستعمرات خاورمیانه ای انگلیس در مصر_ لرد موین_ از جمله بزرگ ترین تلاش هایشان در راستای پایان بخشیدن به قیمومیت انگلیس بر فلسطین بود. از طرف دیگر سازمان هاگانا در جریان جنگ جهانی دوم در استعداد یک تیپ در ارتش انگلیس نیرو داشت و فرآیند ترور و تله گذاری برای نازی ها را به طور مخفیانه و دور از چشم انگلیس در خاک اروپا دنبال می کرد. علاوه بر اینها این سازمان ها از قبل از تشکیل اسرائیل به دنبال ترور حاج امین الحسینی و حسن سلامه و دیگر رهبران اعراب بودند. در کنار این موارد، این گروه ها به طور نقطه ای و ترور گونه مبارزان خردپای عرب را که دنبال خرید اسلحه برای مقابله ی با یهودی ها بودند می کشتند. این اعمال که همه قبل از تشکیل اسرائیل و توسط سازمان هایی انجام شده اند که بعدها بدنه ی ارتش، موساد و شاباک از دل آنها درآمدند یک چیز را نشان میدهند؛ توانمندی امروزی اسرائیل در ترور حاصل یک تلاش تاریخی است. مسئله صرفا این نیست که بین اسرائیل و دشمنانش شکاف عمیقی در فناوری وجود دارد مشکل اینجاست اساسا دشمنان اسرائیل هیچ گاه چنین متمرکز بر کشتن نقطه به نقطه ی دشمنانشان_ خصوصا سران آنها_ نبودند. شاید در این روزگار نفوذ به مرز های اسرائیل بسیار مشکل باشد اما زمان هایی بودند که فدائیان فلسطینی بارها به مرزهای اسرائیل نفوذ می کرده و اشغالگران صهیونیست را می کشتند. اگر چنین نفوذ هایی ممکن بوده_ که بوده_ چرا صرف ترورهای ارزشمند تری نمی شده است؟ و امروز چرا تلاشی برای ترور مقامات اسرائیلی دیده نمی شود؟ چرا همان طور که در جنگ های متمادی با اسرائیل تکنیک های جنگ با آن توسعه پیدا کردند و بسیار از گذشته کارامدتر شدند روی توسعه ی توانمندی ترور متمرکز نشدیم؟ آیا ما حق انتقام نداریم؟ آیا هنوز تردیدی است که بهترین پدافند برای کشور در هر امری توان آفند در آن حوزه است؟
۲۸
۱۵:۴۶
آشوب در اروپا و مقایسه های غلط در ایران
از جمله امراض سیاست در ایران مقایسه های غلط و قیاس های مع الفارق بین پدیده سیاسی مختلف است. اینکه افراد و جناح های مختلف برای معتبر کردن استدلال های خودشان دست به این قیاس های غلط می زنند و عملا به جای آگاهی بخشی گمراهی عمومی را تعمیق می کنند. این طور است که میبینیم یک روز از لبنان درس رواداری اجتماعی و دموکراسی گرفته می شود و فردایش امارات را الگویی برای توسعه ایران میبینند و حالا در آخرین ایستگاه این قطار قطار قیاس مع الفارق از آشوب های تا کنون بدون کشته ی فرانسه درس مسالمت با معترضین می گیرند و آن را مقابل برخورد های نیروی های امنیتی ایران با آشوب های دی ماه می گذارند. براستی چرا این قیاس قیاسی مع الفارق است؟
از جمله امراض سیاست در ایران مقایسه های غلط و قیاس های مع الفارق بین پدیده سیاسی مختلف است. اینکه افراد و جناح های مختلف برای معتبر کردن استدلال های خودشان دست به این قیاس های غلط می زنند و عملا به جای آگاهی بخشی گمراهی عمومی را تعمیق می کنند. این طور است که میبینیم یک روز از لبنان درس رواداری اجتماعی و دموکراسی گرفته می شود و فردایش امارات را الگویی برای توسعه ایران میبینند و حالا در آخرین ایستگاه این قطار قطار قیاس مع الفارق از آشوب های تا کنون بدون کشته ی فرانسه درس مسالمت با معترضین می گیرند و آن را مقابل برخورد های نیروی های امنیتی ایران با آشوب های دی ماه می گذارند. براستی چرا این قیاس قیاسی مع الفارق است؟
۱۹
۸:۲۴
1-فقر و نرخ فزاینده ی آن یکی از عوامل خشونت ها در ایران اند. کشته شدگان موج های اعتراضی در ایران را از سال 96_ که عددی دو رقمی بود_ تا کنون که به عددی چهار رقمی رسیده است را که کنار هم می گذاریم یک رشد تصاعدی دیده می شود که دقیقا همسو با رشد تصاعدی تحریم ها و فشارهای اقتصادی به ایران است چیزی که اساسا در فرانسه وجود ندارد. البته این بسیار تامل برانگیز است که کشوری به ثروتمندی فرانسه با سالها سابقه ی استعمار و غارت در آسیا و آفریقا و آمریکا کمبود معلم یا امکانات آموزشی داشته باشد و مانند ایران در ابتدائیات مدارس لنگ بزند اما روشن است این مشکل اساسا قابل مقایسه با شوک های تورمی پیاپی در ایران نیست. در نتیجه میزان خشم و خشونتی هم که تولید می کند هر چند نسبت به ثروت و امکانات فرانسه کاملا قابل توجه است اما به مراتب کمتر از ایران است. این را نمی شود ندید.
۱۹
۸:۲۵
2-حمایت از براندازی و سایه ی جنگ خارجی دومین علت تفاوت در میزان کشته ها است. هیچ کشوری خارجی ای مخصوصا کشوری که از فرانسه قدرتمند تر باشد قصد براندازی نظام سیاسی فرانسه را ندارد. به همین دلیل نه با تاسیس رسانه به دروغ ها و جعلیات_ که خودش محرک خشونت ها است_ دامن میزنند و نه از گروه های معارض نظام سیاسی حمایت می کنند و نه اینکه با تحریم فرانسه یک نارضایتی اجتماعی مصنوعی و خارجی ساخته در آن پدید می آورند گذشته از اینها فرانسه را به بمباران در صورت برخورد با آشوب ها تهدید نمی کنند، هیچ کشوری به گروه های جدایی طلب سلاح نمی دهد و آن ها علیه حکومت مستقر تجهیز نمی کند. چیزی که در مورد ایران کاملا برعکس است. نظام ایران را کشورهایی به مراتب قدرتمند تر و ثروتمند تر قصد دارند سرنگون کنند. علیه آن تحریم های سنگین را وضع کرده و به مردمش گرسنگی می دهند تا علیه حکومت بشورند، یک کمپین رسانه ای اگر نگویم بی سابقه ولی کم سابقه در جهت پخش دروغ و جعلیات رسانه ای علیه آن برپا کرده اند. گروه های اپوزیسیون را در کشورهایشان جا داده و با آنها دیدار می کنند و به دیده شدنشان کمک می نمایند، به جدایی طلبان بلوچ و کرد و دیگر گروه های جدایی طلب کمک های مسلحانه می کنند به طوریکه خبر کشته شدن مرزبان ها یا نیروهای امنیتی در این مناطق خبری عادی است. و در آخر این کشورها و در راس آنها آمریکا و اسرائیل علیه ایران یک سایه ی حقیقی جنگ ایجاد کرده اند. این خیلی مهم است. حکومت ها تحت خطر جنگ ابدا رواداری ندارند آنهم در جنگ هایی که از طرف دشمنانی به مراتب قدرتمند تر و ثروتمند تر و بهشان تحمیل می شود. بگذریم که معارضین نظام هم کاملا خائنانه حمله ی نظامی به ایران برای براندازی حکومت را تمنا می کردند روشن است که چنین وضعیتی خشونت دستگاه های امنیتی ایران نمی تواند با فرانسه یکی باشد. برای فهم بهتر اثر دخالت خارجی بگذارید مثالی بزنیم؛ در سال 2025 بقایای ارتش اسد در استان های ساحلی سوریه دست به شورش مسلحانه زدند شورشی که بسیار جنایتکارانه و با یک قتل عام فرقه ای علیه علویان_ یعنی قتل به صرف علوی بودن نه قیام کردن_ و با کشتن حدود 1700 نفر سرکوب شد. چقدر در مورد این شورش در رسانه ها شنیده اید؟ آیا کشوری سوریه را برای این سرکوب تهدید به حمله کرد؟ آیا تحریمش کردند؟ آیا کوچک ترین حمایتی از کشته شدگان علوی انجام دادند؟ یا اینکه با سکوتشان سرکوب را همراهی کردند؟ این سرکوب را بگذارید کنار جنس برخورد خارجی ها با سرکوب دی ماه_ که البته ابدا از نظر ماهیت عمل با سرکوب سوریه که یک قتلعام فرقه ای بود یکی نیست_ آن وقت تفاوت کاملا هویدا می شود. البته اپوزیسیون نظام به نفعش است این شرایط و مسایئل را سانسور کند تا همچنان علیه نظام ایران روی دور تک باشد اما یک بیننده ی منصف نباید این عوامل را حذف کند.
۱۷
۸:۲۵
3-عدم تثبیت یک ایدئولوژی در ایران و کلا جوامع خاورمیانه ای سومین عامل خشونت است. هر کس تاریخ خاورمیانه را از انقلاب مشروطه ی ایران به بعد بخواند از ظهور و بروز ایدئولوژی های متفاوت و متضاد متعجب خواهد شد؛ خاورمیانه به خودش ناصریسم، انواع اسلامگرایی اخوانی، انواع اسلام گرایی سلفی، بعثیسیم، کمالیسم، ناسیونالیسیم باستانگرای ایرانی، مصدقیسم، اسلامگرایی شیعی ایران، کمونیسم با همه گرایش های مختلفش یعنی کمونیسم روسی، چینی و کمونیسم آمریکای لاتین، انواع و اقسام جنبش های تجزیه طلب کردی و ترک و عرب و بلوچ، پان ترکیسم، صهیونیسم، فالانژیسم لبنانی و... را به خودش دیده است. این آمدن و رفتن ایدئولوژی ها نشان از یک منطقه ی بی ثبات می دهد. منطقه ای که هنوز تصمیم نگرفته است که تحت چه نظمی می خواهد زندگی کند. بیش از یک قرن است که اهل خاورمیانه چه در سیاست داخلی شان چه در سیاست خارجی شان از خودشان می کشند و کشته می شوند اما هنوز نظم مطلوبشان را نیافته اند. اگر به طور متقابل نگاهی به اروپا بیاندازیم ابدا چنین تضادی را نمی بینیم. اروپایی ها تحت دموکراسی های لیبرال زندگی میکنند ایدئولوژی ای که هیچ معارض مهمی در اروپا ندارد و به چالش کشیده نمی شود. کشورهای اروپایی در جنگ با یک دیگر برای تثبیت نظم مطلوبشان نیستند و همه تحت یک ساختار سیاسی به نام اتحادیه ی اروپا و یک ساختار نظامی یعنی ناتو زندگی میکنند. این زندگی آرام حاصل از یکدستی ایدئولوژیک و سیاسی در اروپا کجا قابل مقایسه با خاورمیانه ای است که از نظر ایدئولوژیک و سیاسی و از متکثر ترین و پرتنش ترین نقاط جهان است؟ بگذارید کمی با هم اروپا را برهم بریزیم؛ فرض کنید به سبب رشد جمعیت مسلمانان در فرانسه یک سوم جمعیت آن را مسلمانان تشکیل دهند. بعد فرض کنید که بین این مسلمان علاقه به اجرای شریعت و برپایی حکومت اسلامی هم رواج پیدا کند به طوریکه به دنیال تاثیرگذاری سیاسی در فرانسه بروند. آیا دموکراسی لائیک فرانسه می تواند چنین چیزی را_ که عملا به معنای استحاله ی هویتی اش است_ بپذیرد؟ یا اینکه تصمیم به سرکوبشان میگیرد تا جمهوری لائیک را حفظ کند؟ مشخصا در مورد ایران آیا اسلامگرایی شیعی می تواند با باستانگرایی ضد دین ایرانی_ که جدیدا صهیونیست هم شده است_ کنار بیاید؟ وجود ایدئولوژی هایی که همدیگر را از اساس باطل و خطا میدانند_ و متاسفانه واقعیت خاورمیانه اند و راه فراری ازشان نیست_ خودش از اساس مصدر خشونت و سرکوب نیست؟
۲۵
۸:۲۵
ساده ترین روش نقد این است که طرح فرانسوی را با طرح ایرانی مقایسه کنید بدون اینکه شرایط طراح ایرانی را با شرایط طراح فرانسوی مقایسه کنید. این روش هر چند در اجتماعاتِ جوانانهِ دانشگاهیِ همیشه به همه چیز معترض و یا گروه های واتساپی فامیلی و یا بحث های سیاسی عمومی کارامد و قانع کننده باشد اما اساسا درب هرگونه فکر کردن جدی و دور از هیاهو و همچنین راه کار دادن جدی را می بندد. روشن است که برای حل یک مسئله نباید از شرایط آن مسئله فرار کرد...
۳۶
۸:۲۵
قضاوت تاریخی در مورد اعمال و دستاورد های نتانیاهو در پسا هفت اکتبر کاری سخت و دشوار و بسیار شبیه به انداختن تیری است در تاریکی. در جنگ ها خون ریختن و ویران کردن همواره معطوف به هدفی سیاسی و راهبردی اند از این رو قضاوت در مورد مفید بودن آنها هم معطوف به دستیابی به اهداف مذکور است. از آن گذشته عامل استهلاک هم تعیین کننده است. هیچ نیروی نظامی ای با هیچ سطحی از منابع نمی تواند همواره روی دور تک باشد و نیازمند آرامش و بازسازی است. از قضا فرار بزرگرین ارتش های تاریخ(یعنی شوروی و آمریکا) درافغانستان، ویتنام یا عراق هم معلول همین بود؛ استهلاک در طول زمان. نتانیاهو در سه سال اخیر خون ها بسیار ریخته، سرزمین های بسیاری را تصرف کرده و ویرانی های انبوهی را به جا گذشته است. خودش و طرفدارانش برای نشان دادن برتریشان نسبت به رقبایشان به اینها بسیار استناد می کنند اما در این تصویر غرق در پیروزی تردید های بسیاری است. المانهایی در این تصویر پیروزی حذف شده اند که هم اکنون جاری اند، همچنین سوال های بی پاسخی هم در مورد امکان حفظ دستاوردها در مدت زمان وجود دارد؛ اینها را می شود اینگونه فهرست کرد:
1-نتانیاهو نه اولین فاتح تاریخ اسرائیل است و نه موفق ترین آنها. غزه را اسحاق رابین و موشه دایان در 1967 فتح کردند(به همراه کلی سرزمین دیگر) و لبنان را آریل شارون در 1982. چه کسی می تواند بگوید که اراده ی اینها_ که از نوابغ نظامی اسرائیل بودند_ برای حفظ آورده هایشان کمتر از نتانیاهو بوده است؟ احتمالا هیچ کس اما گذر زمان اسرائیل را از هر دو منطقه بیرون راند. در زمان های کوتاه می شود ضربات رق آسا و کاری زد اما اگر دشمن نابود نشود و اراده اش را به جنگ در بلند مدت از دست ندهد تغییر موازنه در منطقه فقط مسئله زمان است. این چیزی است که نظامی ها به خوبی درک میکنند. کما اینکه اسرائیل در زمان حضور ایهود باراک و آریل شارون_ دو نظامی کار کشته و با تجربه و بی نهایت کینه توز_ در مسند نخست وزیری از لبنان و غزه عقب نشینی کرد. اصلا به طور کلی اسرائیل تلاش داشت تمام درگیری هایش را به طرف صلح پایدار ببرد_ مانند کمپ دیوید با مصر یا برقراری رابطه ی رسمی با اردن و یا صلح اسو با ساف_و با آن ها در جنگی ابدی باقی نماند. سوال اینجاست که گذشتگان اسرائیل چه میفهمیدند که نتانیاهو ظاهرا درک نمی کند؟ نباید به این موضوع فکر کرد؟
2-ترور سران ایران و صدمات به زیرساخت های نظامی و غیر نظامی ایران ضرباتی سنگین و حیثیتی به ایران بودند بدون هیچ بحثی اما نتیجه ی نهایی این حملات چه شد؟ یک ایران مطیع اسرائیل یا یک ایران کم ملاحظه تر در برابر اسرائیل؟ الان چه شخصی تضمین می کند در آینده و پس از عبور از جنگ فعلی ترور یک دانشمند یا نظامی عالی رتبه ی ایران به حمله ی نظامی مستقیم ایران به اسرائیل ختم نشود؟ این کار ها از ایران قبل از جنگ رمضان سر نمی زد اما آیا الان هم اینگونه است؟ ایرانی که تنگه ی هرمز را می بندد، مانند نقل و نبات به پایگاه های آمریکا در خاورمیانه-که ستون های حمایت از اسرائیل اند_ موشک میزند و یا ایرانی که خودش راسا برای دفاع از لبنان به اسرائیل حمله می کند نتایجی بودند که نتانیاهو قصد داشت از جنگ و ترور هایش بگیرد؟ نتانیاهو حتی باعث شد ترس از جنگ با آمریکا هم در ایران از بین برود و واکنش نظامی به آمریکا به یک مطالبه ی سیاسی جدی در ایران که ابدا پدیده ای عادی در جهان نیست تبدیل شود. گذشته از اینها آیا این ایران کم ملاحظه در سازماندهی و تسلیح بیشتر و موثرتر گروه های ضد اسرائیلی و بر باد دادن دستاورد های جنگ های اخیر اسرائیل توانمند تر نخواهد بود؟ نمی شود گفت در اینجا از قضا سرکنگبین صفرا فزود؟
1-نتانیاهو نه اولین فاتح تاریخ اسرائیل است و نه موفق ترین آنها. غزه را اسحاق رابین و موشه دایان در 1967 فتح کردند(به همراه کلی سرزمین دیگر) و لبنان را آریل شارون در 1982. چه کسی می تواند بگوید که اراده ی اینها_ که از نوابغ نظامی اسرائیل بودند_ برای حفظ آورده هایشان کمتر از نتانیاهو بوده است؟ احتمالا هیچ کس اما گذر زمان اسرائیل را از هر دو منطقه بیرون راند. در زمان های کوتاه می شود ضربات رق آسا و کاری زد اما اگر دشمن نابود نشود و اراده اش را به جنگ در بلند مدت از دست ندهد تغییر موازنه در منطقه فقط مسئله زمان است. این چیزی است که نظامی ها به خوبی درک میکنند. کما اینکه اسرائیل در زمان حضور ایهود باراک و آریل شارون_ دو نظامی کار کشته و با تجربه و بی نهایت کینه توز_ در مسند نخست وزیری از لبنان و غزه عقب نشینی کرد. اصلا به طور کلی اسرائیل تلاش داشت تمام درگیری هایش را به طرف صلح پایدار ببرد_ مانند کمپ دیوید با مصر یا برقراری رابطه ی رسمی با اردن و یا صلح اسو با ساف_و با آن ها در جنگی ابدی باقی نماند. سوال اینجاست که گذشتگان اسرائیل چه میفهمیدند که نتانیاهو ظاهرا درک نمی کند؟ نباید به این موضوع فکر کرد؟
2-ترور سران ایران و صدمات به زیرساخت های نظامی و غیر نظامی ایران ضرباتی سنگین و حیثیتی به ایران بودند بدون هیچ بحثی اما نتیجه ی نهایی این حملات چه شد؟ یک ایران مطیع اسرائیل یا یک ایران کم ملاحظه تر در برابر اسرائیل؟ الان چه شخصی تضمین می کند در آینده و پس از عبور از جنگ فعلی ترور یک دانشمند یا نظامی عالی رتبه ی ایران به حمله ی نظامی مستقیم ایران به اسرائیل ختم نشود؟ این کار ها از ایران قبل از جنگ رمضان سر نمی زد اما آیا الان هم اینگونه است؟ ایرانی که تنگه ی هرمز را می بندد، مانند نقل و نبات به پایگاه های آمریکا در خاورمیانه-که ستون های حمایت از اسرائیل اند_ موشک میزند و یا ایرانی که خودش راسا برای دفاع از لبنان به اسرائیل حمله می کند نتایجی بودند که نتانیاهو قصد داشت از جنگ و ترور هایش بگیرد؟ نتانیاهو حتی باعث شد ترس از جنگ با آمریکا هم در ایران از بین برود و واکنش نظامی به آمریکا به یک مطالبه ی سیاسی جدی در ایران که ابدا پدیده ای عادی در جهان نیست تبدیل شود. گذشته از اینها آیا این ایران کم ملاحظه در سازماندهی و تسلیح بیشتر و موثرتر گروه های ضد اسرائیلی و بر باد دادن دستاورد های جنگ های اخیر اسرائیل توانمند تر نخواهد بود؟ نمی شود گفت در اینجا از قضا سرکنگبین صفرا فزود؟
۱۷
۱۳:۵۴
3-نتانیاهو به دنبال براندازی نظام در ایران است اما آیا با اقدام به جنگ با ایران اقشار وسیعی از ایرانیان را ذیل پرچم حکومت متحد نکرد؟ قطعا ایرانیان بسیاری همچنان تجاوز به کشورشان را می طلبند اما گروهی بسیار بزرگی ایرانیان هم خلاف این مسئله فکر میکنند. شط خون دی ماه 1404 برای ایرانیان میهن دوست فضای غبار آلود و تردید آور ایجاد کرد و این دستاورد بزرگی برای اسرائیل بود دستاوری که جنگ و وحشیگری های متجاوزین آنرا بر باد داد. از طرف دیگر نتانیاهو ناخواسته با ترور رهبر بحران جانشینی را در ایران حل کرد. پیش از ترور رهبر فضای سیاسی ایران غرق در خشم و انشقاق و شکاف بود و وفات طبیعی رهبر این آتش را شعله ور تر می کرد اما پس از واقعه ی ترور این فضا از میان رفت. اگر کسی در شبهای اول جنگ به تجمعات خیابانی می رفت از لابلای حرف ها حس می کرد که جامعه جز به آقای مجتبی خامنه ای به کس دیگری نظر ندارد. زمانی هم که این خبر اعلام شد به جای دامن زدن به اختلاف و انشقاق شور شوق عجیبی را در مردم مدافع کشور برانگیخت. آیا این عمل نتانیاهو نظام ایران را از براندازی یا حتی استحاله دورتر نکرد؟تصویر پیروزی ای که نتانیاهو می سازد این عوامل را در خودش ندارد و نسبت به آنها ساکت است.
البته باید گفت که صاحب این قلم بی طرف نیست و دوستدار شکست اسرائیل است و این مسئله حتما در این تحلیل خطا ایجاد خواهد کرد. آینده نشان میدهد که میزان این خطا چقدر بوده است...
البته باید گفت که صاحب این قلم بی طرف نیست و دوستدار شکست اسرائیل است و این مسئله حتما در این تحلیل خطا ایجاد خواهد کرد. آینده نشان میدهد که میزان این خطا چقدر بوده است...
۲۴
۱۳:۵۵
اینکه تصور بشود عده ای نمی دانستند که با اهرم تنگه ی هرمز میشود بر سیاست داخلی آمریکا اثر گذاشت و برای همین آن را بی ارزش تلقی میکردند ساده انگاری است. اینها تاثیر هرمز را میدانستند آنهم بسیار بهتر از انقلابیون. دردشان اینست که کشور وحشی و عقب مانده ی ایران توان فشار و تاثیر گذاری روی سفید پوست های متمدن_ که در نظر اینها الگوی بشریت اند_ را پیدا کرده و تسلط اینها را بر جهان کاهش داده است؛ آیا یک مسلمان میتواند از شکست ابتدایی جبهه اسلام در جنگ احد خوشحال باشد؟ قطعا نه. به دلیلی مشابه بخشی از جامعه نمیتواند از تحقیر و شکست آمریکا خوشحال باشد یا به آن رضا دهد اصلا هم مهم نیست که موضوع چیست؛ ایران نباید صنعت هسته ای یا صنعت موشکی داشته باشد چون میبایست ارباب سفید پوست بتواند هر لحظه که صلاح دانست اقدامات تنبیهی را علیه ایران آغاز کرده و هرگونه یاغی گری و تروریسم ایرانی را سرکوب کند، ایران نباید اختیار هرمز را داشته باشد چون یک کشور وحشی و عقب افتاده نباید بر یکی شریان های اصلي انرژی جهان که بر اقتصاد و زندگی مردمان متمدن جهان تاثیر زیادی دارد مسلط باشد. ایران حق ندارد نفت بفروشد چون بنا به تشخیص سفید پوست متمدن ایران درآمدهایش را در مکان های بدی سرمایه گذاری می کند که نه به خیر صلاح جهان است و نه به خیر و صلاح ایران کوچک ترین تخلفی هم از این تحریم قانون شکنی است و مصداقی برای قاچاق نفت! چون وقتی ارباب میگوید نه یعنی نه!این استدلال ها و حرف ها_البته نه دقیقا به صورتی که من نوشته ام_ زیر پوست جامعه زیاد شنیده میشوند تشکیل یک ایدئولوژی سیاسی با یک ایده ی محوری را میدهد؛ اینکه سفید پوست اروپایی و آمریکایی باید در امور جهان مبسوطالید باشد. هر تصمیم سیاسی ای یا هر موجودیت سیاسی هم که این را به رسمیت نشناسد یاغی، تروریست، انزوا طلب، دیکتاتور، الیگارشیک، غیر نرمال و به دنبال جنگ با دنیا است.برای همین است که بسیار دیده میشود یک سفید پوست غربی_ که لزوما باوری هم به لزوم مبسوطالید بودنش در جهان ندارد_ میتواند برای غزه دل بسوزاند و یا اشغال عراق را محکوم کند اما پیروان آن ایدئولوژی ای که گفتیم_که از قضا انسانی غیر غربی است_ کوچک ترین همدلی ای با این امور ندارند چون فکر میکنند این امور برای دفاع از سلطهی دخالت غرب متمدن انجام شده و لازم بوده اند. مضحک تر اینکه پیروان غیر غربی ایدئولوژی "لزوم مبسوطالید بودن سفید پوست غربی" که بسیاری شان در غرب متمدن مهاجر اند در سیاست داخله ی غرب به جناح هایی گرایش دارند که بیشتر ضدیت را با اصلیت شرقی اینها_ که زادگاه انواع یاغی گری علیه غرب اند_ نشان میدهند و اسلام هراسی مهاجر ستیزی نقل محافلشان است. بطوریکه برای این جناح ها فرقی نمیکند که آن انسان غیر غربی مبسوط الید بودن انسان غربی را قبول دارد یا نه، او موجود پست و مزاحمی است که باید از کشور غربی برود و به جهنمی که غرب در جهان غیر غربی ساخته است راضی باشد.این چنین است که پیروان ایدئولوژی "لزوم مبسوط الید بودن انسان غربی" حتی ضدیت فکری و عملی با خودشان را ندید میگیرند تا سلطه ی تمدن بر توحش به زعمشان صدمه ای نبیند.
"اینها" میدانند چه میکنند و چه میخواهند مسئله اینجاست که آیا "ما" هم میدانیم؟
"اینها" میدانند چه میکنند و چه میخواهند مسئله اینجاست که آیا "ما" هم میدانیم؟
۲۲
۱۹:۱۲
بزرگ ترین مشکل سرود مشهور "ای ایران ای مرز پرگهر" این است که از رضا پهلوی و هوادارانش تا سید علی خامنه ای و پیروانش میتوانند آن را دوست داشته داشته باشند. اما چرا این مشکل است؟اول اینکه چنین این سرود هیچ چهارچوب و مرام سیاسی را برای پیگری آرمان های وطنی پیشنهاد نمیکند روشن است که بدون چهارچوب ها اصلا نمی شود هیچ آرمانی را محقق کرد. وقتی ندانیم دشمن کیست؟ راه نجات دقیقا چیست؟ رهبر کیست؟ و مرام ما مشخصا چیست؟ دم زدن از آرمان های ملی به صورت کلی جز حرفهایی بدون پشتوانه و صرفا مسکن روح و روان تحقیر شده خواهد بود؟ از خودتان بپرسید آیا بخار بدون سیلندر و پیستون میتواند کار انجام دهد؟ قطعا نه. چهارچوب های سیاسی همان سیلندر و پیستونی اند که انرژی ملی را هدایت میکنند و به ثمر میرسانند بدون آنها انرژی ملی مانند بخار آزاد است؛ رها، بدون هدف و بسیار سرکوب پذیر.دوم اینکه این سرود زمانمند و مکانمند نیست و میتواند در هر دوره ی تاریخی خوانده شود در حالی که حال و هوای کشورها و مشکلات کلان تاریخی شان در دوره های تاریخی گوناگون تفاوت میکند. مثلا زمانی ما استقلال و آزادی نداریم یا در آنها لنگ میزنیم اما ممکن است زمانی دیگر لازم بدانیم مسائل دیگری را الویت خودمان بدانیم لذا لازم است مطابق با آنها سرود ملی تغییر کند. بگذریم که در دوره های تاریخی برخی وقایع بسیار بزرگ اند و جهت گیری کلی را یک مملکت را تغییر میدهند مانند انقلاب اسلامی این وقایع باید در سرود ملی بیایند وگرنه سرود ارتباطش را با جهان حال از دست میدهد.گذشته از این دو دلیل باید گفت که این سرود حتی به درد مقاومت در برابر اشغال هم خارجی نمی خورد چون چندان اثری از مبارزه جویی و شهادت ندارد یا بهتر بگویم این ایده ها در آن مرکزیت ندارند.
این سرود یک سرود طولانی_ والبته زیبا_ است که در آن یک ریز قربان صدقه ی ایران میروند در واقع نوعی مرثیه دلنشین برای مملکتی است که به تحقیرآمیزترین شکل ممکن توسط سه قدرت خارجی اشغال شده و شاهش هم توسط آنها از قدرت خلع و تبعید گشته و جانشین آن شاه هم باید برای ماندنش در قدرت، تخت و تاج سلطنتش را از سفارت انگلیس گدایی کند. در آن شرایط تلخ این سرود راهی بود برای گریستن و تخلیه ی روانی.در نامناسب بودن این سرود همین بس که فارسی زبانانی که دلشان برای تجاوز خارجی به ایران، گرفتن منابع نفتشان توسط ترامپ، تغییر احتمالی نقشه ایران، اشغال جزایر ایرانی و تنگه ی هرمز توسط آمریکا، نابودی کردن قوا و امکانات نظامی ایران، نابودی زیرساخت های ایران غنج میرود میتوانند آنرا بخوانند و از آن لذت ببرند. مشکل کلی گویی و بدون زمان و مکان بودن خودش را دقیقا در اینجا نشان میدهد.خدا دکتر حسین گل گلاب و خالقی آهنگ ساز و بنان خواننده را بیامرزد. سرود زیبایی تولید کرده اند که میتواند به عنوان مکملی برای سرود ملی کشور در نظر گرفته شده و بعد از آن خوانده شود اما به دلایلی که نوشته شد کار زیبا و ماندگار آنها نمیتواند جای سرود ملی را بگیرد.
این سرود یک سرود طولانی_ والبته زیبا_ است که در آن یک ریز قربان صدقه ی ایران میروند در واقع نوعی مرثیه دلنشین برای مملکتی است که به تحقیرآمیزترین شکل ممکن توسط سه قدرت خارجی اشغال شده و شاهش هم توسط آنها از قدرت خلع و تبعید گشته و جانشین آن شاه هم باید برای ماندنش در قدرت، تخت و تاج سلطنتش را از سفارت انگلیس گدایی کند. در آن شرایط تلخ این سرود راهی بود برای گریستن و تخلیه ی روانی.در نامناسب بودن این سرود همین بس که فارسی زبانانی که دلشان برای تجاوز خارجی به ایران، گرفتن منابع نفتشان توسط ترامپ، تغییر احتمالی نقشه ایران، اشغال جزایر ایرانی و تنگه ی هرمز توسط آمریکا، نابودی کردن قوا و امکانات نظامی ایران، نابودی زیرساخت های ایران غنج میرود میتوانند آنرا بخوانند و از آن لذت ببرند. مشکل کلی گویی و بدون زمان و مکان بودن خودش را دقیقا در اینجا نشان میدهد.خدا دکتر حسین گل گلاب و خالقی آهنگ ساز و بنان خواننده را بیامرزد. سرود زیبایی تولید کرده اند که میتواند به عنوان مکملی برای سرود ملی کشور در نظر گرفته شده و بعد از آن خوانده شود اما به دلایلی که نوشته شد کار زیبا و ماندگار آنها نمیتواند جای سرود ملی را بگیرد.
۱۱
۱۳:۴۰