۲۶بازارسال شده از محتوی رازققنوس
دیدن کودکی که از تاریکی می‌ترسد ناراحت‌کننده است؛ اما وقتی بزرگسالی را می‌بینی که از روشنایی و روشن‌شدگی می‌ترسد، بسیار غم‌انگیز است.
۱۶۲بازارسال شده از محتوی رازققنوس
من ذره ای از نورنخستین.mp3
۰۲:۱۲-۲.۸۹ مگابایت
بازگشت به خویشتن
در عمق سکوت، صدایم کناز خواب غبار، رهایم کن
من ذره‌ای از نور نخستینمدر آینهٔ خویش، ببینم
ای راه پنهان درون منای شعلهٔ بیدار خون من
از آتش خویش عبورم دهتا سوی حقیقت، حضورم ده
نه دورم از آن نور جاویداننه گم شده‌ام در شب هجران
هر بار که با خویش آشنا گشتمیک گام به مرکز، نزدیک‌تر گشتمشعر موزیک تنظیم - گروه رازققنوس — راویسانا | گروه توسعه فردی رازققنوس
در عمق سکوت، صدایم کناز خواب غبار، رهایم کن
من ذره‌ای از نور نخستینمدر آینهٔ خویش، ببینم
ای راه پنهان درون منای شعلهٔ بیدار خون من
از آتش خویش عبورم دهتا سوی حقیقت، حضورم ده
نه دورم از آن نور جاویداننه گم شده‌ام در شب هجران
هر بار که با خویش آشنا گشتمیک گام به مرکز، نزدیک‌تر گشتمشعر موزیک تنظیم - گروه رازققنوس — راویسانا | گروه توسعه فردی رازققنوس
۱۲بازارسال شده از محتوی رازققنوس
*فراخوان پویش معرفی مجموعه «چهار گام تا آزادی»سلام و درود به شما همراهان گرامی و پویندگان آگاهی
آیا همراه ما در مسیر تحول فردی و مطالعه مجموعه چهارجلدی «چهار گام تا آزادی» بوده‌اید؟
کتاب‌های تسلیم، بخشش، کیمیاگر قلب و شکرگزاری*اگر این کتاب‌ها را خوانده‌اید و دوست دارید برداشت، خلاصه یا اثرگذاری آن را با دیگران سهیم شوید، شما را به این پویش دعوت می‌کنیم:
*شرایط ویدیو:• مدت زمان: بین ۱ تا ۳ دقیقه
• محتوا: معرفی خلاصه کتاب و پیام یا احساس شخصی شما از آن
• کیفیت: صدا و تصویر واضح و رسا
جوایز:به ۳ ویدیوی برتر که بر اساس رای مخاطبان بیشترین جذابیت و اثرگذاری را داشته باشند، به رسم یادبود و قدردانی، جوایز ویژه‌ای تقدیم می‌شود.
نحوه ارسال آثار:ویدیو خود را از طریق تلگرام یا پیام‌رسان «بله» به شماره زیر ارسال کنید:
۰۹۳۰۴۱۷۷۷۰۹ مهلت ارسال آثار:حداکثر تا یک هفته* پس از انتشار این فراخوان.
منتظر روایت‌های زیبای شما هستیم
.۸الهــی امروزتون"متبرك به نگاه خدا"دلتون گرم از آفتاب امیدذهنتون پر از افکار نابقلبتون مملواز مهربانیدست تون سرشار ازبخشندگیآرزوهاتون مستجاب
۱۲گاهی انسان آن‌قدر در برابر زندگی مقاومت می‌کند که فراموش می‌کند برای زندگی کردن آمده است، نه برای جنگیدن با آن.
ما می‌خواهیم گذشته را تغییر دهیم، آدم‌ها را مطابق خواسته‌های خودمان بسازیم، آینده را پیش‌بینی کنیم و از اتفاقاتی که هنوز نیفتاده‌اند، بترسیم. غافل از اینکه در تمام این تلاش‌ها، تنها چیزی که از دست می‌دهیم، آرامشِ همین لحظه است.
اما روزی فرا می‌رسد که روحِ خستهٔ انسان، دیگر توانِ ادامه دادنِ این جنگ را ندارد. روزی که می‌ایستد، سکوت می‌کند و برای نخستین بار، به‌جای مقاومت، به زندگی گوش می‌سپارد.
شاید همان‌جا، در دلِ همین سکوت، حقیقتی بزرگ آشکار شود:
*تَسلیم، پایانِ قدرتِ تو نیست؛ آغازِ آگاهیِ توست.
تسلیم شدن، یعنی بپذیری آنچه اتفاق افتاده، بخشی از واقعیتِ امروز توست؛ اما قرار نیست تمام آیندهٔ تو را تعریف کند.
یعنی گذشته را انکار نکنی، اما در آن زندگی هم نکنی.
یعنی از رنج‌هایت درس بگیری، بی‌آنکه اجازه بدهی تمام هویتت را بسازند.
یعنی بپذیری که نمی‌توانی همه‌چیز را کنترل کنی، اما هنوز می‌توانی انتخاب کنی که چگونه پاسخ بدهی، چگونه ادامه بدهی و چگونه دوباره برخیزی.
درخت، با باد نمی‌جنگد؛ ریشه‌هایش را عمیق‌تر می‌کند. رودخانه، برای عبور از سنگ‌ها متوقف نمی‌شود؛ راه خود را پیدا می‌کند. و ققنوس، از دلِ آتش، معنای تازه‌ای از برخاستن را به نمایش می‌گذارد.
شاید تو هم برای تولدی دوباره، به جنگی تازه نیاز نداشته باشی؛ شاید تنها لازم باشد از جنگی که سال‌ها در درونت ادامه داشته، دست برداری.
کتاب «تَسلیم»، نخستین گام از مجموعهٔ «چهار گام تا آزادی درونی»، دعوتی است برای رها کردنِ مقاومت‌های فرساینده، آشتی با واقعیت و بازگشت به آرامشی که در هیاهوی ذهن فراموشش کرده‌ای.
به یاد داشته باش...
گاهی درست در لحظه‌ای که دست از جنگیدن برمی‌داری، زندگی آغاز می‌شود.*
تَسلیم؛ راهی برای آشتی با خویشتن، پذیرش زندگی و قدم گذاشتن در مسیر آزادی درونی.
راویسانا گروه توسعه فردی رازققنوس
ما می‌خواهیم گذشته را تغییر دهیم، آدم‌ها را مطابق خواسته‌های خودمان بسازیم، آینده را پیش‌بینی کنیم و از اتفاقاتی که هنوز نیفتاده‌اند، بترسیم. غافل از اینکه در تمام این تلاش‌ها، تنها چیزی که از دست می‌دهیم، آرامشِ همین لحظه است.
اما روزی فرا می‌رسد که روحِ خستهٔ انسان، دیگر توانِ ادامه دادنِ این جنگ را ندارد. روزی که می‌ایستد، سکوت می‌کند و برای نخستین بار، به‌جای مقاومت، به زندگی گوش می‌سپارد.
شاید همان‌جا، در دلِ همین سکوت، حقیقتی بزرگ آشکار شود:
*تَسلیم، پایانِ قدرتِ تو نیست؛ آغازِ آگاهیِ توست.
تسلیم شدن، یعنی بپذیری آنچه اتفاق افتاده، بخشی از واقعیتِ امروز توست؛ اما قرار نیست تمام آیندهٔ تو را تعریف کند.
یعنی گذشته را انکار نکنی، اما در آن زندگی هم نکنی.
یعنی از رنج‌هایت درس بگیری، بی‌آنکه اجازه بدهی تمام هویتت را بسازند.
یعنی بپذیری که نمی‌توانی همه‌چیز را کنترل کنی، اما هنوز می‌توانی انتخاب کنی که چگونه پاسخ بدهی، چگونه ادامه بدهی و چگونه دوباره برخیزی.
درخت، با باد نمی‌جنگد؛ ریشه‌هایش را عمیق‌تر می‌کند. رودخانه، برای عبور از سنگ‌ها متوقف نمی‌شود؛ راه خود را پیدا می‌کند. و ققنوس، از دلِ آتش، معنای تازه‌ای از برخاستن را به نمایش می‌گذارد.
شاید تو هم برای تولدی دوباره، به جنگی تازه نیاز نداشته باشی؛ شاید تنها لازم باشد از جنگی که سال‌ها در درونت ادامه داشته، دست برداری.
کتاب «تَسلیم»، نخستین گام از مجموعهٔ «چهار گام تا آزادی درونی»، دعوتی است برای رها کردنِ مقاومت‌های فرساینده، آشتی با واقعیت و بازگشت به آرامشی که در هیاهوی ذهن فراموشش کرده‌ای.
به یاد داشته باش...
گاهی درست در لحظه‌ای که دست از جنگیدن برمی‌داری، زندگی آغاز می‌شود.*
تَسلیم؛ راهی برای آشتی با خویشتن، پذیرش زندگی و قدم گذاشتن در مسیر آزادی درونی.
راویسانا گروه توسعه فردی رازققنوس
۲۰گاهی در رابطه‌ای هستی، آدم‌های زیادی هم اطرافت هستن، اما باز احساس تنهایی می‌کنی.
وقتی ناراحتی، کسی متوجه نمی‌شه.وقتی به حمایت نیاز داری، نمی‌دونی از چه کسی کمک بخوای.و وقتی از احساساتت حرف می‌زنی، انگار چیزی که نیاز داری بهت نمی‌رسه.
در طرحواره محرومیت هیجانی، فرد انتظار داره نیازهای عاطفی‌اش مثل درک شدن، محبت، حمایت و توجه به‌اندازه کافی برآورده نشن.
گاهی به همین دلیل به آدم‌هایی جذب می‌شیم که از نظر عاطفی در دسترس نیستن؛ یا نیازهای خودمون رو آن‌قدر کوچک می‌کنیم که حتی نزدیک‌ترین آدم‌ها هم متوجهشون نمی‌شن.
یک سؤال مهم:
آیا واقعاً هیچ‌کس نمی‌تونه به نیازهای عاطفی تو پاسخ بده، یا یاد نگرفتی نیازت رو بشناسی، بیان کنی و از دیگران بخوای که کنارت باشن؟
گاهی اولین قدم برای کمتر احساس تنهایی کردن، اینه که نیازهای عاطفی خودمون رو جدی بگیریم.
وقتی ناراحتی، کسی متوجه نمی‌شه.وقتی به حمایت نیاز داری، نمی‌دونی از چه کسی کمک بخوای.و وقتی از احساساتت حرف می‌زنی، انگار چیزی که نیاز داری بهت نمی‌رسه.
در طرحواره محرومیت هیجانی، فرد انتظار داره نیازهای عاطفی‌اش مثل درک شدن، محبت، حمایت و توجه به‌اندازه کافی برآورده نشن.
گاهی به همین دلیل به آدم‌هایی جذب می‌شیم که از نظر عاطفی در دسترس نیستن؛ یا نیازهای خودمون رو آن‌قدر کوچک می‌کنیم که حتی نزدیک‌ترین آدم‌ها هم متوجهشون نمی‌شن.
یک سؤال مهم:
آیا واقعاً هیچ‌کس نمی‌تونه به نیازهای عاطفی تو پاسخ بده، یا یاد نگرفتی نیازت رو بشناسی، بیان کنی و از دیگران بخوای که کنارت باشن؟
گاهی اولین قدم برای کمتر احساس تنهایی کردن، اینه که نیازهای عاطفی خودمون رو جدی بگیریم.
۱۱یکی از فرساینده‌ترین شکل‌های اضطراب اینه که هنوز هیچ اتفاقی نیفتاده، اما تو از قبل داری عذابش رو می‌کشی.
ذهنت مدام می‌پرسه:اگه اوضاع بدتر بشه چی؟اگه اتفاقی بیفته که نتونم مدیریتش کنم چی؟اگه آینده‌ای که ازش می‌ترسم، واقعاً اتفاق بیفته چی؟
به این حالت می‌گن اضطراب انتظاری؛اضطرابی که قبل از وقوع یک اتفاق احتمالی تجربه می‌کنی.
وقتی آینده مبهمه، ذهن سعی می‌کنه با پیش‌بینی خطرها ازت محافظت کنه.
اما گاهی این محافظت تبدیل می‌شه به شکنجه؛چون ذهنت به‌جای پیدا کردن راه‌حل، مدام بدترین احتمالات رو جلوی چشم‌هات میاره.
این روزها ممکنه بارها اخبار رو چک کنی، منتظر یه اتفاق تازه باشی و حتی وقتی مشغول زندگی روزمره‌ای، بخشی از ذهنت همچنان درگیر این باشه که «بعدش چی می‌شه؟»
واقعیت اینه که قرار نیست نگرانی‌هات رو غیرمنطقی بدونیم.بعضی از نگرانی‌ها واقعاً ریشه در شرایط بیرونی دارن.
اما واقعی بودن خطر، به این معنی نیست که باید تمام رنج احتمالی آینده رو از همین امروز تحمل کنی.
تو با فکر کردن مداوم به اتفاقات احتمالی، لزوماً برای اون‌ها آماده‌تر نمی‌شی.
گاهی فقط داری یک اتفاق رو بارها در ذهنت زندگی می‌کنی؛بدون اینکه بتونی چیزی رو تغییر بدی.
شاید نتونی بلاتکلیفی آینده رو از بین ببری.
اما می‌تونی حواست باشه که ترس از اتفاقات احتمالی، تمام سهمت از زندگی امروز رو نگیره.توسعه فردی رازققنوس راویسانا .
ذهنت مدام می‌پرسه:اگه اوضاع بدتر بشه چی؟اگه اتفاقی بیفته که نتونم مدیریتش کنم چی؟اگه آینده‌ای که ازش می‌ترسم، واقعاً اتفاق بیفته چی؟
به این حالت می‌گن اضطراب انتظاری؛اضطرابی که قبل از وقوع یک اتفاق احتمالی تجربه می‌کنی.
وقتی آینده مبهمه، ذهن سعی می‌کنه با پیش‌بینی خطرها ازت محافظت کنه.
اما گاهی این محافظت تبدیل می‌شه به شکنجه؛چون ذهنت به‌جای پیدا کردن راه‌حل، مدام بدترین احتمالات رو جلوی چشم‌هات میاره.
این روزها ممکنه بارها اخبار رو چک کنی، منتظر یه اتفاق تازه باشی و حتی وقتی مشغول زندگی روزمره‌ای، بخشی از ذهنت همچنان درگیر این باشه که «بعدش چی می‌شه؟»
واقعیت اینه که قرار نیست نگرانی‌هات رو غیرمنطقی بدونیم.بعضی از نگرانی‌ها واقعاً ریشه در شرایط بیرونی دارن.
اما واقعی بودن خطر، به این معنی نیست که باید تمام رنج احتمالی آینده رو از همین امروز تحمل کنی.
تو با فکر کردن مداوم به اتفاقات احتمالی، لزوماً برای اون‌ها آماده‌تر نمی‌شی.
گاهی فقط داری یک اتفاق رو بارها در ذهنت زندگی می‌کنی؛بدون اینکه بتونی چیزی رو تغییر بدی.
شاید نتونی بلاتکلیفی آینده رو از بین ببری.
اما می‌تونی حواست باشه که ترس از اتفاقات احتمالی، تمام سهمت از زندگی امروز رو نگیره.توسعه فردی رازققنوس راویسانا .
۱۹02-Homayoun_Shajarian_Sohrab_Pournazeri_Tasnife_Gholab.mp3
۰۷:۳۲-۱۷.۴۱ مگابایت
ایران من-همایون شجریان -سهراب پور ناظری
۱۱«پروردگارا…
امروز، در سکوتِ درون و آوایِ جاریِ هستی، سر بر آستانِ بی‌کرانِ تو می‌سایم.
سپاس تو را ای روشنیِ بی‌منتها، برای تمامِ نفس‌هایی که عطا کردی تا بودنم را تجربه کنم؛ برای تمامِ گام‌هایی که راه را شناختند و حتی برای درنگ‌هایی که مرا به درونِ خویش خواندند.
شکر، نه فقط برای نعمت‌های پیدا، که برای حکمت‌های پنهانِ مسیرت؛ برای زخم‌هایی که بهانه شدند تا نور از آن‌ها بتابد، و برای آزمون‌هایی که وزنِ درونمان را سبکتر و روحمان را عمیق‌تر ساختند.
امروز چشمانم را می‌گشایم تا زیباییِ جاری در ساده‌ترین آفریده‌هایت را ببینم و دست‌هایم را می‌گشایم تا هر چه را از سوی تو می‌رسد، با قلبی آگاه و آرام در آغوش بکشم.
مرا قلبی سپاسگزار عطا کن تا در هر لحظه، حضورِ مقدست را لمس کنم و یادم نرود که در آغوشِ امنِ تو، هیچ راهی گم نمی‌شود و هیچ رنجی بی‌حکمت نیست.
آمین.» گروه توسعه فردی رازققنوس - راویسانا
امروز، در سکوتِ درون و آوایِ جاریِ هستی، سر بر آستانِ بی‌کرانِ تو می‌سایم.
سپاس تو را ای روشنیِ بی‌منتها، برای تمامِ نفس‌هایی که عطا کردی تا بودنم را تجربه کنم؛ برای تمامِ گام‌هایی که راه را شناختند و حتی برای درنگ‌هایی که مرا به درونِ خویش خواندند.
شکر، نه فقط برای نعمت‌های پیدا، که برای حکمت‌های پنهانِ مسیرت؛ برای زخم‌هایی که بهانه شدند تا نور از آن‌ها بتابد، و برای آزمون‌هایی که وزنِ درونمان را سبکتر و روحمان را عمیق‌تر ساختند.
امروز چشمانم را می‌گشایم تا زیباییِ جاری در ساده‌ترین آفریده‌هایت را ببینم و دست‌هایم را می‌گشایم تا هر چه را از سوی تو می‌رسد، با قلبی آگاه و آرام در آغوش بکشم.
مرا قلبی سپاسگزار عطا کن تا در هر لحظه، حضورِ مقدست را لمس کنم و یادم نرود که در آغوشِ امنِ تو، هیچ راهی گم نمی‌شود و هیچ رنجی بی‌حکمت نیست.
آمین.» گروه توسعه فردی رازققنوس - راویسانا
۱۰