تابآوری در روابط انسانی؛ هنر پیدا کردن فاصله میانه میان صمیمیت و استقلال
تابآوری در روابط انسانی یعنی توانایی حفظ تعادل میان نیاز به ارتباط و ضرورت حفظ مرزهای فردی. انسان برای سلامت روانی، احساس تعلق، حمایت و امنیت عاطفی به دیگران نیاز دارد؛ با این حال، نزدیکی بیش از اندازه میتواند به وابستگی، کنترل، تعارض و فرسودگی عاطفی منجر شود. از سوی دیگر، فاصله گرفتن افراطی نیز ممکن است به تنهایی، انزوا و کاهش حمایت اجتماعی بینجامد.
تمثیل جوجهتیغیهای شوپنهاور تصویری روشن از این تعادل ارائه میدهد. جوجهتیغیها در سرمای زندگی به یکدیگر نزدیک میشوند تا گرم شوند، اما اگر بیش از اندازه نزدیک شوند، تیغهایشان یکدیگر را زخمی میکند. بنابراین فاصلهای را پیدا میکنند که در آن هم گرمای رابطه وجود دارد و هم امنیت.
تابآوری رابطهای نیز بر همین اساس شکل میگیرد. فرد تابآور میتواند محبت دریافت کند و محبت بدهد، بدون اینکه استقلال خود را از دست بدهد. او میتواند کمک بخواهد، مرز تعیین کند، اختلاف نظر داشته باشد و پس از تعارض دوباره رابطه را ترمیم کند. در این نگاه، فاصله سالم نشانه سردی نیست؛ بخشی از مراقبت از رابطه است.
تابآوری در روابط یعنی یاد بگیریم چگونه نزدیک باشیم، بدون اینکه یکدیگر را زخمی کنیم؛ و چگونه فاصله داشته باشیم، بدون اینکه در سرمای تنهایی بمانیم.
تابآوری در روابط انسانی یعنی توانایی حفظ تعادل میان نیاز به ارتباط و ضرورت حفظ مرزهای فردی. انسان برای سلامت روانی، احساس تعلق، حمایت و امنیت عاطفی به دیگران نیاز دارد؛ با این حال، نزدیکی بیش از اندازه میتواند به وابستگی، کنترل، تعارض و فرسودگی عاطفی منجر شود. از سوی دیگر، فاصله گرفتن افراطی نیز ممکن است به تنهایی، انزوا و کاهش حمایت اجتماعی بینجامد.
تمثیل جوجهتیغیهای شوپنهاور تصویری روشن از این تعادل ارائه میدهد. جوجهتیغیها در سرمای زندگی به یکدیگر نزدیک میشوند تا گرم شوند، اما اگر بیش از اندازه نزدیک شوند، تیغهایشان یکدیگر را زخمی میکند. بنابراین فاصلهای را پیدا میکنند که در آن هم گرمای رابطه وجود دارد و هم امنیت.
تابآوری رابطهای نیز بر همین اساس شکل میگیرد. فرد تابآور میتواند محبت دریافت کند و محبت بدهد، بدون اینکه استقلال خود را از دست بدهد. او میتواند کمک بخواهد، مرز تعیین کند، اختلاف نظر داشته باشد و پس از تعارض دوباره رابطه را ترمیم کند. در این نگاه، فاصله سالم نشانه سردی نیست؛ بخشی از مراقبت از رابطه است.
تابآوری در روابط یعنی یاد بگیریم چگونه نزدیک باشیم، بدون اینکه یکدیگر را زخمی کنیم؛ و چگونه فاصله داشته باشیم، بدون اینکه در سرمای تنهایی بمانیم.
۱۱۳
نقش استرس در روابط عاطفی
استرس یکی از عوامل مهمی است که میتواند کیفیت روابط عاطفی را تحت تأثیر قرار دهد. استرس همیشه به معنای آسیب به رابطه نیست؛ مسئله اصلی، شدت، مدت و شیوه مدیریت آن است. فشارهای شغلی، مالی، خانوادگی یا تغییرات مهم زندگی ممکن است باعث کاهش صبر، افزایش تحریکپذیری و دشواری در گفتوگو میان زوجین شود. در چنین شرایطی، فرد ممکن است احساس کند شنیده نمیشود یا شریک عاطفی او به اندازه کافی حمایتگر نیست.
استرس مزمن میتواند توجه و انرژی روانی را از رابطه دور کند و فرصت صمیمیت، گفتوگو و تجربههای مشترک را کاهش دهد. همچنین ممکن است تعارضهای کوچک را به اختلافهای جدی تبدیل کند. با این حال، مواجهه مشترک با فشارها میتواند به رابطه عمق بیشتری ببخشد. زمانی که زوجین مشکلات را به عنوان یک مسئله مشترک ببینند، احساس همراهی، اعتماد و تعلق تقویت میشود.
ارتباط مؤثر، همدلی، تقسیم مسئولیتها، توجه به نیازهای عاطفی و ایجاد فرصت برای استراحت و گفتوگوی آرام، از مهمترین عوامل محافظتکننده در برابر آثار منفی استرس هستند. رابطه سالم قرار نیست زندگی بدون استرس ایجاد کند؛ بلکه باید به فضایی تبدیل شود که افراد در آن بتوانند فشارهای زندگی را بهتر تحمل کنند و با حمایت متقابل، ظرفیت سازگاری خود را افزایش دهند.www.resiliency.ir
استرس یکی از عوامل مهمی است که میتواند کیفیت روابط عاطفی را تحت تأثیر قرار دهد. استرس همیشه به معنای آسیب به رابطه نیست؛ مسئله اصلی، شدت، مدت و شیوه مدیریت آن است. فشارهای شغلی، مالی، خانوادگی یا تغییرات مهم زندگی ممکن است باعث کاهش صبر، افزایش تحریکپذیری و دشواری در گفتوگو میان زوجین شود. در چنین شرایطی، فرد ممکن است احساس کند شنیده نمیشود یا شریک عاطفی او به اندازه کافی حمایتگر نیست.
استرس مزمن میتواند توجه و انرژی روانی را از رابطه دور کند و فرصت صمیمیت، گفتوگو و تجربههای مشترک را کاهش دهد. همچنین ممکن است تعارضهای کوچک را به اختلافهای جدی تبدیل کند. با این حال، مواجهه مشترک با فشارها میتواند به رابطه عمق بیشتری ببخشد. زمانی که زوجین مشکلات را به عنوان یک مسئله مشترک ببینند، احساس همراهی، اعتماد و تعلق تقویت میشود.
ارتباط مؤثر، همدلی، تقسیم مسئولیتها، توجه به نیازهای عاطفی و ایجاد فرصت برای استراحت و گفتوگوی آرام، از مهمترین عوامل محافظتکننده در برابر آثار منفی استرس هستند. رابطه سالم قرار نیست زندگی بدون استرس ایجاد کند؛ بلکه باید به فضایی تبدیل شود که افراد در آن بتوانند فشارهای زندگی را بهتر تحمل کنند و با حمایت متقابل، ظرفیت سازگاری خود را افزایش دهند.www.resiliency.ir
۱۱
جمعیت همیاران سلامت روان ایران؛تاریخچه، نقش اجتماعی و الگوی توسعه فعالیتهای داوطلبانه
سلامت اجتماعی بدون مشارکت مردم پایدار نمیماند.
جمعیت همیاران سلامت روان اجتماعی ایران یکی از تجربههای قابل توجه در حوزه مشارکت اجتماعی، پیشگیری از آسیبهای اجتماعی و ارتقای سلامت روان در ایران است. این مجموعه در مسیر شکلگیری خود تلاش کرده است میان دانش تخصصی، ظرفیتهای محلی، مشارکت داوطلبانه مردم و برنامههای پیشگیرانه پیوند ایجاد کند. بررسی تاریخچه و شیوه فعالیت این جمعیت نشان میدهد که تجربه همیاران سلامت روان را میتوان یکی از نمونههای مهم حرکت از رویکرد مداخله پس از وقوع آسیب به سوی پیشگیری اجتماعمحور دانست؛ رویکردی که در آن مردم محله و جامعه محلی بخشی از ظرفیت حل مسئله محسوب میشوند.
به بیان دکتر محمدرضا مقدسی بنیانگذار تاب آوری ایران و معاونت علمی پژوهشی جمعیت همیاران سلامت روان ایران تاریخ همیاران، تاریخ همدلی به اقدام است.تاریخ همیاران، تاریخ تبدیل داوطلبی به کنش اجتماعی است.همیاران سلامت روان را میتوان بخشی از تاریخ مشارکت اجتماعی نوین ایران دانست؛ تجربهای که از محلات آغاز شد و به شبکهای اجتماعی و داوطلبانه گسترش یافت.از تجربیات محلی دهه ۱۳۷۰ تا شکلگیری شبکهای گسترده از داوطلبان، تاریخ همیاران با آموزش، مشارکت و مسئولیت اجتماعی پیوند خورده است.
ریشههای برنامه همیاران سلامت روان به میانه دهه ۱۳۷۰ بازمیگردد. بر اساس اسناد و مطالب منتشرشده درباره تاریخچه این برنامه، در سال ۱۳۷۵ همزمان با اجرای پروژه «شهر سالم» سازمان جهانی بهداشت در کوی سیزده آبان شهر ری، زمینه برای مشارکت مردم در برنامههای سالمسازی اجتماعی فراهم شد. دفتر پیشگیری از آسیبهای اجتماعی سازمان بهزیستی کشور در جریان این تجربه با ظرفیت و علاقه مردم برای مشارکت در حل مسائل محله مواجه شد و بر اساس همین تجربه، برنامه همیاران سلامت روان را طراحی و توسعه داد.
در این مرحله یک ایده مهم شکل گرفت: برای پیشگیری از آسیبهای اجتماعی، جامعه محلی باید از حالت دریافتکننده خدمات خارج شود و به یکی از عناصر فعال فرایند پیشگیری تبدیل شود. همین نگاه، زمینه گسترش برنامه به مناطق مختلف کشور را فراهم کرد. منابع منتشرشده درباره تاریخچه این برنامه، سال ۱۳۷۷ را سال آغاز فعالیت رسمی همیاران سلامت روان در سطح گستردهتر معرفی میکنند. تجربه اولیه در کوی سیزده آبان و استان هرمزگان، زمینه توسعه برنامه به دیگر استانها را فراهم کرد تا تفاوتهای فرهنگی و اجتماعی مناطق مختلف نیز در اجرای آن مورد توجه قرار گیرد.
مرحله مهم بعدی در تاریخ این مجموعه، بهمن سال ۱۳۸۱ است. در این مقطع، همیاران سلامت روان با دریافت مجوزهای قانونی، در قالب یک تشکل غیردولتی فراگیر با عنوان «همیاران سلامت روان اجتماعی ایران» فعالیت خود را توسعه دادند. این مرحله را میتوان نقطه گذار از یک برنامه اجتماعمحور به یک شبکه سازمانیافته غیردولتی دانست. منبع منتشرشده از سوی دفتر انتشارات و فناوری آموزشی نیز تأیید میکند که فعالیت رسمی جمعیت از سال ۱۳۷۷ آغاز شد و در سال ۱۳۸۱ به عنوان یک سازمان غیردولتی فراگیر ثبت شد.
اهمیت این تاریخچه در آن است که جمعیت همیاران سلامت روان از ابتدا بر یک اصل اساسی بنا شد: سلامت اجتماعی بدون مشارکت مردم پایدار نمیماند.
https://www.hamyaraniran.ir/article/?o=1992
سلامت اجتماعی بدون مشارکت مردم پایدار نمیماند.
جمعیت همیاران سلامت روان اجتماعی ایران یکی از تجربههای قابل توجه در حوزه مشارکت اجتماعی، پیشگیری از آسیبهای اجتماعی و ارتقای سلامت روان در ایران است. این مجموعه در مسیر شکلگیری خود تلاش کرده است میان دانش تخصصی، ظرفیتهای محلی، مشارکت داوطلبانه مردم و برنامههای پیشگیرانه پیوند ایجاد کند. بررسی تاریخچه و شیوه فعالیت این جمعیت نشان میدهد که تجربه همیاران سلامت روان را میتوان یکی از نمونههای مهم حرکت از رویکرد مداخله پس از وقوع آسیب به سوی پیشگیری اجتماعمحور دانست؛ رویکردی که در آن مردم محله و جامعه محلی بخشی از ظرفیت حل مسئله محسوب میشوند.
به بیان دکتر محمدرضا مقدسی بنیانگذار تاب آوری ایران و معاونت علمی پژوهشی جمعیت همیاران سلامت روان ایران تاریخ همیاران، تاریخ همدلی به اقدام است.تاریخ همیاران، تاریخ تبدیل داوطلبی به کنش اجتماعی است.همیاران سلامت روان را میتوان بخشی از تاریخ مشارکت اجتماعی نوین ایران دانست؛ تجربهای که از محلات آغاز شد و به شبکهای اجتماعی و داوطلبانه گسترش یافت.از تجربیات محلی دهه ۱۳۷۰ تا شکلگیری شبکهای گسترده از داوطلبان، تاریخ همیاران با آموزش، مشارکت و مسئولیت اجتماعی پیوند خورده است.
ریشههای برنامه همیاران سلامت روان به میانه دهه ۱۳۷۰ بازمیگردد. بر اساس اسناد و مطالب منتشرشده درباره تاریخچه این برنامه، در سال ۱۳۷۵ همزمان با اجرای پروژه «شهر سالم» سازمان جهانی بهداشت در کوی سیزده آبان شهر ری، زمینه برای مشارکت مردم در برنامههای سالمسازی اجتماعی فراهم شد. دفتر پیشگیری از آسیبهای اجتماعی سازمان بهزیستی کشور در جریان این تجربه با ظرفیت و علاقه مردم برای مشارکت در حل مسائل محله مواجه شد و بر اساس همین تجربه، برنامه همیاران سلامت روان را طراحی و توسعه داد.
در این مرحله یک ایده مهم شکل گرفت: برای پیشگیری از آسیبهای اجتماعی، جامعه محلی باید از حالت دریافتکننده خدمات خارج شود و به یکی از عناصر فعال فرایند پیشگیری تبدیل شود. همین نگاه، زمینه گسترش برنامه به مناطق مختلف کشور را فراهم کرد. منابع منتشرشده درباره تاریخچه این برنامه، سال ۱۳۷۷ را سال آغاز فعالیت رسمی همیاران سلامت روان در سطح گستردهتر معرفی میکنند. تجربه اولیه در کوی سیزده آبان و استان هرمزگان، زمینه توسعه برنامه به دیگر استانها را فراهم کرد تا تفاوتهای فرهنگی و اجتماعی مناطق مختلف نیز در اجرای آن مورد توجه قرار گیرد.
مرحله مهم بعدی در تاریخ این مجموعه، بهمن سال ۱۳۸۱ است. در این مقطع، همیاران سلامت روان با دریافت مجوزهای قانونی، در قالب یک تشکل غیردولتی فراگیر با عنوان «همیاران سلامت روان اجتماعی ایران» فعالیت خود را توسعه دادند. این مرحله را میتوان نقطه گذار از یک برنامه اجتماعمحور به یک شبکه سازمانیافته غیردولتی دانست. منبع منتشرشده از سوی دفتر انتشارات و فناوری آموزشی نیز تأیید میکند که فعالیت رسمی جمعیت از سال ۱۳۷۷ آغاز شد و در سال ۱۳۸۱ به عنوان یک سازمان غیردولتی فراگیر ثبت شد.
اهمیت این تاریخچه در آن است که جمعیت همیاران سلامت روان از ابتدا بر یک اصل اساسی بنا شد: سلامت اجتماعی بدون مشارکت مردم پایدار نمیماند.
https://www.hamyaraniran.ir/article/?o=1992
۵۱
نقش خبرنگاران در تابآوری اجتماعی
خبرنگاران با آگاهیبخشی، بازتاب واقعیتها، امیدآفرینی و مطالبهگری دقیق، پیوند میان مردم و مسئولان را تقویت کرده، با شناسایی ظرفیتهای پنهان جامعه، به عبور از بحران و ارتقای تابآوری اجتماعی یاری میرسانند.
در جهان پرشتاب و پرمخاطره امروز، جوامع انسانی پیوسته با بحرانهایی روبهرو هستند که از بلایای طبیعی مانند زلزله و سیل تا نوسانهای اقتصادی، همهگیری بیماریها و تنشهای سیاسی را در بر میگیرد. در چنین شرایطی، آنچه یک جامعه را از فروپاشی بازمیدارد و امکان بازسازی، سازگاری و حرکت رو به جلو را برای آن فراهم میسازد، تابآوری اجتماعی است. تابآوری اجتماعی به ظرفیت یک نظام اجتماعی برای جذب شوکها، انطباق با تغییرات، حفظ انسجام و بازآفرینی ساختارهای خود در مسیر توسعه گفته میشود. در این میان، رسانه و بهویژه خبرنگاران میدانی و تحلیلگران حرفهای نقشی اساسی در تقویت تابآوری اجتماعی دارند. نقش آنان به انتقال خبر محدود نمیشود؛ آنان سازندگان آگاهی عمومی، تقویتکنندگان اعتماد اجتماعی و یکی از ستونهای اصلی پایداری جامعه هستند.
به بیان دکتر محمدرضا مقدسی بنیانگذار رسانه تاب آوری و مشاور عالی ماموریت ملی تاب آوری فرهنگی هویت محور نخستین نقش خبرنگاران در تقویت تابآوری اجتماعی، تولید و توزیع اطلاعات دقیق، بهموقع و قابل اعتماد در پیش از بحران، حین بحران و پس از آن است. در شرایط عادی، جریان شفاف اطلاعات به جامعه کمک میکند تا وضعیت خود را بهتر بشناسد و تصمیمهای آگاهانه بگیرد. در زمان بحران، همین جریان اطلاعات به نیاز حیاتی جامعه تبدیل میشود. هنگامی که مردم از ماهیت تهدید، گستره خسارت، عملکرد نهادهای امدادی و مسیرهای دسترسی به خدمات ضروری آگاه باشند، سطح اضطراب و هراس عمومی کاهش مییابد. خبرنگاری که با رعایت اصول حرفهای و با پرهیز از اغراق یا کوچکنمایی، واقعیت را بازتاب میدهد، زمینه را برای واکنش منطقی و مسئولانه شهروندان فراهم میکند. این شفافیت اطلاعاتی، یکی از پایههای اصلی تابآوری اجتماعی به شمار میرود، زیرا جامعهای که در فضای ابهام و سردرگمی قرار دارد، توان تصمیمگیری درست برای بقا و بازسازی را از دست میدهد.
در عصر دیجیتال و گسترش شبکههای اجتماعی و ابزارهای مبتنی بر هوش مصنوعی، حجم عظیمی از دادهها، شایعات و اخبار جعلی فضای عمومی را فرا گرفته است. در چنین فضایی، خبرنگار نقش یک فیلتر انسانی و حرفهای را ایفا میکند که توان تشخیص حقیقت از خطا را دارد. هوش مصنوعی، هرچند در پردازش دادهها و تولید محتوا توانمند است، درک عمیق از زمینههای فرهنگی، حساسیتهای انسانی و پیامدهای اجتماعی یک خبر نادرست در زمان بحران ندارد. اینجاست که خبرنگار متعهد با تکیه بر اخلاق روزنامهنگاری، راستیآزمایی میدانی، استفاده از منابع معتبر و تحلیل مبتنی بر شواهد، جامعه را در برابر سیل اخبار جعلی محافظت میکند. اخبار نادرست میتوانند اعتماد عمومی را تضعیف کنند، همبستگی اجتماعی را کاهش دهند و تابآوری اجتماعی را با آسیب جدی مواجه سازند. از این رو، خبرنگاران با روشن کردن مرز میان واقعیت و شایعه، به حفظ سرمایه اجتماعی و اعتماد عمومی کمک میکنند.
فراتر از کارکرد اطلاعاتی، خبرنگاران در شکلدهی به روایتهای جمعی و تقویت همدلی اجتماعی نیز نقش دارند. تابآوری اجتماعی تنها به معنای مدیریت بحران نیست؛ این مفهوم به احساس تعلق، همیاری و آمادگی برای ایستادگی جمعی نیز وابسته است. خبرنگاران با روایت داستانهای انسانی، بازنمایی رنجهای مشترک و برجستهسازی همکاریها و ایثارهای مردمی، حس همدلی را در جامعه زنده نگه میدارند. زمانی که رسانهها از امید، همیاری، فداکاری و بازسازی روایت میسازند، مخاطب خود را در جایگاه یک ناظر منفعل نمیبیند و احساس میکند میتواند در فرآیند بهبود و بازسازی نقش داشته باشد. این حس مشارکت، یکی از عناصر مهم تابآوری اجتماعی است، زیرا جامعهای که خود را توانمند و اثرگذار بداند، سریعتر از بحران عبور میکند و با قدرت بیشتری به بازسازی میپردازد.
https://ahvalkermanshah.ir/?p=15103
خبرنگاران با آگاهیبخشی، بازتاب واقعیتها، امیدآفرینی و مطالبهگری دقیق، پیوند میان مردم و مسئولان را تقویت کرده، با شناسایی ظرفیتهای پنهان جامعه، به عبور از بحران و ارتقای تابآوری اجتماعی یاری میرسانند.
در جهان پرشتاب و پرمخاطره امروز، جوامع انسانی پیوسته با بحرانهایی روبهرو هستند که از بلایای طبیعی مانند زلزله و سیل تا نوسانهای اقتصادی، همهگیری بیماریها و تنشهای سیاسی را در بر میگیرد. در چنین شرایطی، آنچه یک جامعه را از فروپاشی بازمیدارد و امکان بازسازی، سازگاری و حرکت رو به جلو را برای آن فراهم میسازد، تابآوری اجتماعی است. تابآوری اجتماعی به ظرفیت یک نظام اجتماعی برای جذب شوکها، انطباق با تغییرات، حفظ انسجام و بازآفرینی ساختارهای خود در مسیر توسعه گفته میشود. در این میان، رسانه و بهویژه خبرنگاران میدانی و تحلیلگران حرفهای نقشی اساسی در تقویت تابآوری اجتماعی دارند. نقش آنان به انتقال خبر محدود نمیشود؛ آنان سازندگان آگاهی عمومی، تقویتکنندگان اعتماد اجتماعی و یکی از ستونهای اصلی پایداری جامعه هستند.
به بیان دکتر محمدرضا مقدسی بنیانگذار رسانه تاب آوری و مشاور عالی ماموریت ملی تاب آوری فرهنگی هویت محور نخستین نقش خبرنگاران در تقویت تابآوری اجتماعی، تولید و توزیع اطلاعات دقیق، بهموقع و قابل اعتماد در پیش از بحران، حین بحران و پس از آن است. در شرایط عادی، جریان شفاف اطلاعات به جامعه کمک میکند تا وضعیت خود را بهتر بشناسد و تصمیمهای آگاهانه بگیرد. در زمان بحران، همین جریان اطلاعات به نیاز حیاتی جامعه تبدیل میشود. هنگامی که مردم از ماهیت تهدید، گستره خسارت، عملکرد نهادهای امدادی و مسیرهای دسترسی به خدمات ضروری آگاه باشند، سطح اضطراب و هراس عمومی کاهش مییابد. خبرنگاری که با رعایت اصول حرفهای و با پرهیز از اغراق یا کوچکنمایی، واقعیت را بازتاب میدهد، زمینه را برای واکنش منطقی و مسئولانه شهروندان فراهم میکند. این شفافیت اطلاعاتی، یکی از پایههای اصلی تابآوری اجتماعی به شمار میرود، زیرا جامعهای که در فضای ابهام و سردرگمی قرار دارد، توان تصمیمگیری درست برای بقا و بازسازی را از دست میدهد.
در عصر دیجیتال و گسترش شبکههای اجتماعی و ابزارهای مبتنی بر هوش مصنوعی، حجم عظیمی از دادهها، شایعات و اخبار جعلی فضای عمومی را فرا گرفته است. در چنین فضایی، خبرنگار نقش یک فیلتر انسانی و حرفهای را ایفا میکند که توان تشخیص حقیقت از خطا را دارد. هوش مصنوعی، هرچند در پردازش دادهها و تولید محتوا توانمند است، درک عمیق از زمینههای فرهنگی، حساسیتهای انسانی و پیامدهای اجتماعی یک خبر نادرست در زمان بحران ندارد. اینجاست که خبرنگار متعهد با تکیه بر اخلاق روزنامهنگاری، راستیآزمایی میدانی، استفاده از منابع معتبر و تحلیل مبتنی بر شواهد، جامعه را در برابر سیل اخبار جعلی محافظت میکند. اخبار نادرست میتوانند اعتماد عمومی را تضعیف کنند، همبستگی اجتماعی را کاهش دهند و تابآوری اجتماعی را با آسیب جدی مواجه سازند. از این رو، خبرنگاران با روشن کردن مرز میان واقعیت و شایعه، به حفظ سرمایه اجتماعی و اعتماد عمومی کمک میکنند.
فراتر از کارکرد اطلاعاتی، خبرنگاران در شکلدهی به روایتهای جمعی و تقویت همدلی اجتماعی نیز نقش دارند. تابآوری اجتماعی تنها به معنای مدیریت بحران نیست؛ این مفهوم به احساس تعلق، همیاری و آمادگی برای ایستادگی جمعی نیز وابسته است. خبرنگاران با روایت داستانهای انسانی، بازنمایی رنجهای مشترک و برجستهسازی همکاریها و ایثارهای مردمی، حس همدلی را در جامعه زنده نگه میدارند. زمانی که رسانهها از امید، همیاری، فداکاری و بازسازی روایت میسازند، مخاطب خود را در جایگاه یک ناظر منفعل نمیبیند و احساس میکند میتواند در فرآیند بهبود و بازسازی نقش داشته باشد. این حس مشارکت، یکی از عناصر مهم تابآوری اجتماعی است، زیرا جامعهای که خود را توانمند و اثرگذار بداند، سریعتر از بحران عبور میکند و با قدرت بیشتری به بازسازی میپردازد.
https://ahvalkermanshah.ir/?p=15103۳
خودفرمانی (Self-Governance) چیست؟خودفرمانی یا Self-Governance به زبان ساده یعنی توانایی انسان برای اداره کردن زندگی و رفتار خودش. فردی که خودفرمان است، میتواند درباره زندگی خود تصمیم بگیرد، هدف تعیین کند، رفتار و هیجانهایش را مدیریت کند، مسئولیت انتخابهایش را بپذیرد و در صورت نیاز مسیر خود را تغییر دهد. خودفرمانی یعنی انسان بتواند هدایت زندگی خود را تا حد امکان در دست داشته باشد و برای تصمیمهای مهم زندگی منتظر تصمیم دیگران نماند.به بیان دکتر محمدرضا مقدسی، معاونت علمی و پژوهشی جمعیت همیاران سلامت روان ایران و بنیانگذار تابآوری ایران، خودفرمانی یعنی توانایی هدایت خویشتن با آزادی آگاهانه، مسئولیتپذیری و تنظیم مستمر رفتار در مسیر ارزشها و اهداف معنادار که انسان را به سوی انتخاب آگاهانه و زندگی مسئولانه هدایت میکند.
خودفرمانی با استقلال تفاوت دارد.استقلال بیشتر به نداشتن وابستگی گفته میشود، اما خودفرمانی به توانایی هدایت و مدیریت خویشتن مربوط است.ممکن است فردی از نظر مالی یا اجتماعی مستقل باشد، اما در تصمیمگیری، کنترل هیجان یا مدیریت رفتار خود توانایی کافی نداشته باشد.در مقابل، فردی ممکن است در خانواده، جامعه یا یک سازمان زندگی کند و در عین حال از خودفرمانی بالایی برخوردار باشد.
خودفرمانی به این معنا نیست که انسان هر کاری را که دوست دارد انجام دهد. چنین رفتاری بیشتر به خودسری نزدیک است.در خودفرمانی، آزادی با آگاهی و مسئولیت همراه است. فرد میتواند انتخاب کند، اما در برابر انتخاب خود و پیامدهای آن نیز مسئول است.
خودفرمانی در روانشناسی با مفاهیمی مانند خودمختاری، خودتنظیمی، خودمدیریتی، خودکارآمدی و عاملیت ارتباط نزدیکی دارد.
https://www.hamyaraniran.ir/article/?o=1996
خودفرمانی با استقلال تفاوت دارد.استقلال بیشتر به نداشتن وابستگی گفته میشود، اما خودفرمانی به توانایی هدایت و مدیریت خویشتن مربوط است.ممکن است فردی از نظر مالی یا اجتماعی مستقل باشد، اما در تصمیمگیری، کنترل هیجان یا مدیریت رفتار خود توانایی کافی نداشته باشد.در مقابل، فردی ممکن است در خانواده، جامعه یا یک سازمان زندگی کند و در عین حال از خودفرمانی بالایی برخوردار باشد.
خودفرمانی به این معنا نیست که انسان هر کاری را که دوست دارد انجام دهد. چنین رفتاری بیشتر به خودسری نزدیک است.در خودفرمانی، آزادی با آگاهی و مسئولیت همراه است. فرد میتواند انتخاب کند، اما در برابر انتخاب خود و پیامدهای آن نیز مسئول است.
خودفرمانی در روانشناسی با مفاهیمی مانند خودمختاری، خودتنظیمی، خودمدیریتی، خودکارآمدی و عاملیت ارتباط نزدیکی دارد.
https://www.hamyaraniran.ir/article/?o=1996
۹
کرمانشاه، پیشگام گفتمان تابآوری گردشگری در کشور
کارگاه تخصصی تابآوری گردشگری در کرمانشاه؛ گامی مهم در تدوین الگوی ایرانی تابآوری گردشگری
کارگاه تخصصی تابآوری گردشگری صبح امروز در کرمانشاه با تدریس دکتر محمدرضا مقدسی، بنیانگذار خانه تابآوری ایران و مشاور عالی مأموریت ملی تابآوری فرهنگی، برگزار شد. این کارگاه با هدف تبیین جایگاه تابآوری در صنعت گردشگری، بررسی تهدیدها و فرصتهای پیشروی مقاصد گردشگری و آشنایی شرکتکنندگان با رویکردهای علمی و کاربردی مدیریت بحران و سازگاری با تغییرات محیطی و اقتصادی برگزار شد.
این برنامه تاکید برارتقای تابآوری تاسیسات گردشگری کرمانشاه به همت ادارهکل میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی استان کرمانشاه و توسط موسسه آموزشی توسعه صنعت گردشگری و صنایع دستی بین الملل میراث داران میلکان در محل آمفی تئاتر جهاد دانشگاهی استان برگزار شد.
دراین نشست تخصصی جمعی از فعالان گردشگری، مدیران مقصد، کارشناسان، پژوهشگران، متخصصان توسعه محلی و علاقهمندان حوزه تابآوری در آن حضور داشتند.
این رویداد و بطور کلی چنین رویدادهایی را میتوان گامی در مسیر شکلگیری گفتوگویی جدی درباره آینده گردشگری ایران، مدیریت بحران در مقاصد گردشگری و ضرورت تدوین الگوی ایرانی تابآوری گردشگری دانست.
کارگاه تخصصی تابآوری گردشگری در کرمانشاه؛ گامی مهم در تدوین الگوی ایرانی تابآوری گردشگری
کارگاه تخصصی تابآوری گردشگری صبح امروز در کرمانشاه با تدریس دکتر محمدرضا مقدسی، بنیانگذار خانه تابآوری ایران و مشاور عالی مأموریت ملی تابآوری فرهنگی، برگزار شد. این کارگاه با هدف تبیین جایگاه تابآوری در صنعت گردشگری، بررسی تهدیدها و فرصتهای پیشروی مقاصد گردشگری و آشنایی شرکتکنندگان با رویکردهای علمی و کاربردی مدیریت بحران و سازگاری با تغییرات محیطی و اقتصادی برگزار شد.
این برنامه تاکید برارتقای تابآوری تاسیسات گردشگری کرمانشاه به همت ادارهکل میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی استان کرمانشاه و توسط موسسه آموزشی توسعه صنعت گردشگری و صنایع دستی بین الملل میراث داران میلکان در محل آمفی تئاتر جهاد دانشگاهی استان برگزار شد.
دراین نشست تخصصی جمعی از فعالان گردشگری، مدیران مقصد، کارشناسان، پژوهشگران، متخصصان توسعه محلی و علاقهمندان حوزه تابآوری در آن حضور داشتند.
این رویداد و بطور کلی چنین رویدادهایی را میتوان گامی در مسیر شکلگیری گفتوگویی جدی درباره آینده گردشگری ایران، مدیریت بحران در مقاصد گردشگری و ضرورت تدوین الگوی ایرانی تابآوری گردشگری دانست.
۷۱
این اثر در ۱۰۲ صفحه و در ۱۲ فصل تدوین شده و تلاش دارد مفهوم تابآوری را با زبانی آموزشی و کاربردی در اختیار خانوادهها و نظام آموزشی قرار دهد.
موضوع اصلی کتاب، چگونگی شکلگیری و تقویت تاب آوری کودکان و نقش خانواده و مدرسه در فراهم کردن زمینههای لازم برای رشد این ظرفیت است. آموزش تابآوری نباید به یک برنامه کوتاه یا یک جلسه آموزشی محدود شود.
تابآوری میتواند در فعالیتهای روزمره خانواده و مدرسه تمرین شود. نحوه برخورد با شکست، چگونگی مدیریت تعارض، فرصت دادن برای تصمیمگیری و تشویق کودک به تلاش دوباره، همگی میتوانند بخشی از فرآیند آموزش تابآوری باشند.
یکی از ویژگیهای کتاب «تابآوری کودکان؛ راهنمای والدین و مربیان»، توجه به کاربردی بودن مطالب است. نویسنده در فصل دوازدهم مجموعهای از تمرینهای ساده و کاربردی برای والدین و مربیان ارائه کرده است. این تمرینها با هدف کمک به خانوادهها و مربیان برای انتقال مفاهیم تابآوری به زندگی روزمره کودکان طراحی شدهاند.
تمرینهای عملی کتاب میتوانند در زمینه شناخت احساسات، گفتوگو با کودک، تقویت خودآگاهی، حل مسئله، شناخت نقاط قوت، افزایش مسئولیتپذیری و تقویت ارتباطات حمایتی مورد استفاده قرار گیرند. به این ترتیب، کتاب تلاش میکند مخاطب را از شناخت نظری تابآوری به سمت تجربه و تمرین عملی آن هدایت کند.
انتشار این کتاب توسط خانه تاب آوری در ادامه فعالیتهای این مجموعه در زمینه تولید، ترجمه و انتشار آثار مرتبط با تابآوری انجام شده است. خانه تابآوری طی سالهای فعالیت خود تلاش کرده است ادبیات علمی تابآوری را در قالب کتاب، آموزش و محتوای تخصصی در اختیار گروههای مختلف قرار دهد و موضوع تابآوری را به حوزههای خانواده، کودک، مدرسه، سازمان و جامعه پیوند بزند.
دکتر محمدرضا مقدسی، نویسنده کتاب «تابآوری کودکان؛ راهنمای والدین و مربیان»، سالها در زمینه آموزش و پژوهش تابآوری فعالیت داشته و در کنار تأسیس خانه تابآوری، در زمینه ترجمه و انتشار آثار تخصصی این حوزه نیز فعال بوده است.
«تابآوری زنان»، «تابآوری در مدارس»، «مسیر تابآوری سازمان» و «درسنامه تابآوری» از جمله عناوین مرتبط با فعالیتهای علمی و انتشاراتی او در این حوزه هستند.
دکتر محمدرضا مقدسی زاده کرمانشاه است و فعالیت علمی و حرفهای خود را در زمینه آموزش، پژوهش و توسعه گفتمان تابآوری دنبال کرده است. او هماکنون به عنوان مشاور عالی مأموریت علمی و دانشگاهی تابآوری فرهنگی با دانشگاه حکیم سبزواری همکاری دارد و مسئولیت معاونت علمی و پژوهشی جمعیت همیاران سلامت روان ایران را نیز بر عهده دارد.
لینک متن کامل در ایرنا را ازدست ندهید :https://irna.ir/xjY3Hx
#تابآوری #تاب_آوری#دکترمحمدرضامقدسی
موضوع اصلی کتاب، چگونگی شکلگیری و تقویت تاب آوری کودکان و نقش خانواده و مدرسه در فراهم کردن زمینههای لازم برای رشد این ظرفیت است. آموزش تابآوری نباید به یک برنامه کوتاه یا یک جلسه آموزشی محدود شود.
تابآوری میتواند در فعالیتهای روزمره خانواده و مدرسه تمرین شود. نحوه برخورد با شکست، چگونگی مدیریت تعارض، فرصت دادن برای تصمیمگیری و تشویق کودک به تلاش دوباره، همگی میتوانند بخشی از فرآیند آموزش تابآوری باشند.
یکی از ویژگیهای کتاب «تابآوری کودکان؛ راهنمای والدین و مربیان»، توجه به کاربردی بودن مطالب است. نویسنده در فصل دوازدهم مجموعهای از تمرینهای ساده و کاربردی برای والدین و مربیان ارائه کرده است. این تمرینها با هدف کمک به خانوادهها و مربیان برای انتقال مفاهیم تابآوری به زندگی روزمره کودکان طراحی شدهاند.
تمرینهای عملی کتاب میتوانند در زمینه شناخت احساسات، گفتوگو با کودک، تقویت خودآگاهی، حل مسئله، شناخت نقاط قوت، افزایش مسئولیتپذیری و تقویت ارتباطات حمایتی مورد استفاده قرار گیرند. به این ترتیب، کتاب تلاش میکند مخاطب را از شناخت نظری تابآوری به سمت تجربه و تمرین عملی آن هدایت کند.
انتشار این کتاب توسط خانه تاب آوری در ادامه فعالیتهای این مجموعه در زمینه تولید، ترجمه و انتشار آثار مرتبط با تابآوری انجام شده است. خانه تابآوری طی سالهای فعالیت خود تلاش کرده است ادبیات علمی تابآوری را در قالب کتاب، آموزش و محتوای تخصصی در اختیار گروههای مختلف قرار دهد و موضوع تابآوری را به حوزههای خانواده، کودک، مدرسه، سازمان و جامعه پیوند بزند.
دکتر محمدرضا مقدسی، نویسنده کتاب «تابآوری کودکان؛ راهنمای والدین و مربیان»، سالها در زمینه آموزش و پژوهش تابآوری فعالیت داشته و در کنار تأسیس خانه تابآوری، در زمینه ترجمه و انتشار آثار تخصصی این حوزه نیز فعال بوده است.
«تابآوری زنان»، «تابآوری در مدارس»، «مسیر تابآوری سازمان» و «درسنامه تابآوری» از جمله عناوین مرتبط با فعالیتهای علمی و انتشاراتی او در این حوزه هستند.
دکتر محمدرضا مقدسی زاده کرمانشاه است و فعالیت علمی و حرفهای خود را در زمینه آموزش، پژوهش و توسعه گفتمان تابآوری دنبال کرده است. او هماکنون به عنوان مشاور عالی مأموریت علمی و دانشگاهی تابآوری فرهنگی با دانشگاه حکیم سبزواری همکاری دارد و مسئولیت معاونت علمی و پژوهشی جمعیت همیاران سلامت روان ایران را نیز بر عهده دارد.
لینک متن کامل در ایرنا را ازدست ندهید :
https://irna.ir/xjY3Hx#تابآوری #تاب_آوری#دکترمحمدرضامقدسی
۵۱
از آن روز که شعار «تابآوری از فرد تا فرهنگ» را بر تارک مأموریت ملی تابآوری فرهنگی هویتمحور نشاندیم و بر آن مهر تصویب زدیم، باوری در جان ما ریشه دوانده است که هیچ طوفانی آن را نلرزانده و هیچ گردشی آن را از یاد نبرده است: تابآوری، واژهای نیست که در حاشیهی هیچ دانشنامهای خلاصه شود؛ حقیقتی است زنده، فراگیر و چندچهره که از جانِ فرد سر برمیآورد و تا سرنوشت خانواده، جامعه، فرهنگ، اقتصاد و فردای یک ملت امتداد مییابد.
نه در دفتر روانشناسی محبوس میماند و نه در قفس جامعهشناسی زندانی؛ تابآوری، نامِ گشودهی پیوند انسان با جهان است.
ما هرگز تابآوری را در یک رشته، یک نهاد یا یک قلمرو زندانی نکردهایم. باور قلبی ما این بوده و هست که فهم این حقیقت، جز از راه مشارکت و پیمایش در فضاهای بینرشتهای میسر نیست؛ آنجا که روانشناسی با اقتصاد دست میدهد، جامعهشناسی با ادبیات همسخن میشود، معماری با آیین پیوند میخورد، رسانه با دانشگاه همنوا میگردد و هویت با معیشت در یک آینه رخ مینماید. هیچیک از اینها بهتنهایی تابآوری را نمیسازد؛ اما همه با هم، بافت زندهای میبافند که ملتی را در برابر گردش روزگار استوار نگاه میدارد.
از فرد تا فرهنگ؛ از جان تا تمدنتابآوری، اگرچه از فرد آغاز میشود، اما در فرد متوقف نمیماند؛ زیرا فرد، حلقهی زنجیرهای است بزرگ. فرد تابآور، خانواده را استوار میپرورد؛ خانوادهی تابآور، محله و اجتماع را پابرجا میدارد؛ اجتماع تابآور، فرهنگ را از گسست و فراموشی نگاه میدارد؛ و فرهنگ تابآور، به اقتصاد جهت میدهد، به سیاست معنا میبخشد و چراغ آیندهی یک ایران را روشن نگاه میدارد.
پس «از فرد تا فرهنگ» نه یک عبارت آراسته و نه عنوانی تبلیغاتی، که نقشهی راهی است برای فهم پیوستگی انسان، از فرد تا فرهنگ همچنان ترانه تاب آوری ماست که از دبیرخانه ماموریت ملی دانشگاه حکیم سبزواری ، از خانه تاب آوری و این روزها از عصر اقتصاد شنیده میشود.
«از فرد تا فرهنگ» جامعه و سرزمین؛ نقشهای که بر آن نوشتهایم: «هیچ عرصهای از زندگی ایرانی را نمیتوان جدا از عرصههای دیگر فهمید.»
امروز، به مهر پروردگار، با همراهی و همافزایی رسانهی وزین عصر اقتصاد ، گامی دیگر در همین راه برداشتهایم؛ گامی که خود بهترین گواه بر درهمتنیدگی و چندوجهیبودن تابآوری است. چه گواهی روشنتر از اینکه اقتصاد میتواند فرهنگی باشد و فرهنگ نیز میتواند سیمایی اقتصادی به خود بگیرد؟ این همان حقیقتی است که سالها بر آن پای فشردهایم: هیچ رودی از رودِ دیگر جدا نیست؛ فرهنگ، آبشخور اقتصاد است و اقتصاد، جویبارِ روانِ فرهنگ.
https://asre-eghtesad.com/?p=251512
نه در دفتر روانشناسی محبوس میماند و نه در قفس جامعهشناسی زندانی؛ تابآوری، نامِ گشودهی پیوند انسان با جهان است.
ما هرگز تابآوری را در یک رشته، یک نهاد یا یک قلمرو زندانی نکردهایم. باور قلبی ما این بوده و هست که فهم این حقیقت، جز از راه مشارکت و پیمایش در فضاهای بینرشتهای میسر نیست؛ آنجا که روانشناسی با اقتصاد دست میدهد، جامعهشناسی با ادبیات همسخن میشود، معماری با آیین پیوند میخورد، رسانه با دانشگاه همنوا میگردد و هویت با معیشت در یک آینه رخ مینماید. هیچیک از اینها بهتنهایی تابآوری را نمیسازد؛ اما همه با هم، بافت زندهای میبافند که ملتی را در برابر گردش روزگار استوار نگاه میدارد.
از فرد تا فرهنگ؛ از جان تا تمدنتابآوری، اگرچه از فرد آغاز میشود، اما در فرد متوقف نمیماند؛ زیرا فرد، حلقهی زنجیرهای است بزرگ. فرد تابآور، خانواده را استوار میپرورد؛ خانوادهی تابآور، محله و اجتماع را پابرجا میدارد؛ اجتماع تابآور، فرهنگ را از گسست و فراموشی نگاه میدارد؛ و فرهنگ تابآور، به اقتصاد جهت میدهد، به سیاست معنا میبخشد و چراغ آیندهی یک ایران را روشن نگاه میدارد.
پس «از فرد تا فرهنگ» نه یک عبارت آراسته و نه عنوانی تبلیغاتی، که نقشهی راهی است برای فهم پیوستگی انسان، از فرد تا فرهنگ همچنان ترانه تاب آوری ماست که از دبیرخانه ماموریت ملی دانشگاه حکیم سبزواری ، از خانه تاب آوری و این روزها از عصر اقتصاد شنیده میشود.
«از فرد تا فرهنگ» جامعه و سرزمین؛ نقشهای که بر آن نوشتهایم: «هیچ عرصهای از زندگی ایرانی را نمیتوان جدا از عرصههای دیگر فهمید.»
امروز، به مهر پروردگار، با همراهی و همافزایی رسانهی وزین عصر اقتصاد ، گامی دیگر در همین راه برداشتهایم؛ گامی که خود بهترین گواه بر درهمتنیدگی و چندوجهیبودن تابآوری است. چه گواهی روشنتر از اینکه اقتصاد میتواند فرهنگی باشد و فرهنگ نیز میتواند سیمایی اقتصادی به خود بگیرد؟ این همان حقیقتی است که سالها بر آن پای فشردهایم: هیچ رودی از رودِ دیگر جدا نیست؛ فرهنگ، آبشخور اقتصاد است و اقتصاد، جویبارِ روانِ فرهنگ.
https://asre-eghtesad.com/?p=251512۱