۹۱
اینجا #مشهد است...این عکس یک بیانیه است!مناجاتهای پیش از اذان با ترکیبی از کلام وحی، عشق به وطن و سایه ملکوتی حرم...
راز نود روز ایستادگی مردم همین است؛ مردمی که از دلِ معنویت، قدرتِ ایستادگی میگیرند هیچوقت شکست برایشان معنا ندارد...
#اختصاصی_روایت_میدان: عکاس و راوی : مرضیه محمدویردی__
@Revayete_Meydan۳۹۲
اینجا #سمنان است...نماد غدیر در میدان امام علی چشمنوازتر از همیشه شده؛ با این تجمع شبانه، نورهای منور و پرچم همیشه سه رنگ «ایران» بیش از همیشه بوی غدیر و «ولایت» را زنده کردهاست...
#اختصاصی_روایت_میدان: عکاس: سیما خلیلی __
@Revayete_Meydan۹
۹
اینجا #تهران است...در آداب به خدا سپردن
در حاشیه رژه ماشینی شبهای پرهیاهوی تهران، پسرک با نردبان کوچک و قرآنش، پلی از زمین به آسمان زده و به تماشای معنایی ایستاده که از پس عبور هر ماشین، متولد میشود.
#اختصاصی_روایت_میدان: عکاس: مهدی عاشوری__
@Revayete_Meydan۶
اینجا #تهران است...ابزار دشمن در جنگ ترکیبی:تردید، یأس، ترس، بدگمانی و اختلاف
رهبر انقلاب ۱۴ خرداد ۱۴۰۵#هر_پلاکارد_یک_رسانه
#اختصاصی_روایت_میدان: عکاس: راحله یاوری __
@Revayete_Meydan۱۱
اینجا #تهران است...به مسئولین اعتماد داریممراقب باشیم؛ به اسم حزباللهی بودن، خلاف رسم آن عمل نکنیم
#هر_پلاکارد_یک_رسانه
#اختصاصی_روایت_میدان: عکاس: حسین سروستانی__
@Revayete_Meydan۶️تبیین جامعهشناختیِ «حضور خیابانی» به مثابهی یک سبک زندگیِ سیاسی و عاملِ قوامِ ملی در ایرانکنشگری خیابانی همواره به عنوان یکی از شاخصهای پویاییِ یک جامعه مورد توجه بوده است. در بستر خاص ایران، پدیدهی تجمعات و راهپیماییهای مستمر (اعم از مناسبتهای ملی، مذهبی یا واکنشهای اجتماعی به رویدادهای سرنوشتساز ) فراتر از یک کنشِ سیاسیِ مقطعی یا نمایشی، به عنوان یک «امرِ زیسته» و یک «سبک زندگیِ جمعی» جایگاه خود را تثبیت کرده است. این نوشتار بر این مدعاست که تداوم حضور مردم در فضای عمومی نه تنها یک کنشِ بازتابی یا سفارشی نیست، بلکه ریشه در باوری عمیق و پیوندی ارگانیک با مفهوم «وطن» دارد که در جریان این مراوداتِ جمعی، بازتولید میشود.نخستین نکته در تحلیل این پدیده، گذار از نگاهِ ابزاری به «خیابان» است. در تجربه زیستهی شهروندان ایرانی، خیابان تنها مجرای عبور و مرور یا فضای اقتصادی نیست؛ بلکه به عرصهی «تکوینِ هویتِ جمعی» بدل شده است. وقتی حضور در تجمعات از حالتِ یک الزامِ بیرونی خارج شده و به یک خواستِ درونی تبدیل میشود، گویای آن است که کنشگرانِ این عرصه، «حضور» را به مثابهی ابزاری برای تثبیتِ «بودنِ خود» در سپهرِ سیاست و فرهنگِ کشور مینگرند. این تداوم حضور، نشاندهندهی آن است که مردم از طریق پیوندِ میانِ «باورهای فردی» و «آرمانهای کلان ملی»، به نوعی «سبک زندگیِ مبتنی بر مسئولیتِ اجتماعی» دست یافتهاند.از منظری دیگر، این مراودات جمعی که با هدف مشترک «تعلق به ایران» صورت میگیرد، کارکردی «انسجامبخش» دارد.این پدیده را میتوان نوعی «مشارکتِ فعالانه» دانست که حتی در شرایط دشوار اقتصادی یا فشارهای بینالمللی، به عنوان یک سوپاپ اطمینان و نیروی پیشران عمل میکند. حضور در خیابانها برای این دسته از شهروندان، نه یک نمایش، بلکه یک «مراسمِ آیینیِ سیاسی» است که در آن، فردیتِ انسانی با حقیقتِ جمعیِ «ملت» گره میخورد. این اشتراکِ در هدف، منجر به ایجاد «سرمایه اجتماعی» شده است؛ سرمایهای که در بزنگاههای تاریخی، کشور را در برابر گسستهای احتمالی محافظت کرده است.
علاوه بر این، باید توجه داشت که پایداریِ این سبک از زیست جمعی، محصولِ یک فهمِ استراتژیک از سوی مردم است. در نظامی که میخواهد هویتِ ملیاش را در برابر هجمههای بیرونی حفظ کند، حضورِ مستمر مردم در خیابان، پیامی صریح به کنشگرانِ بینالمللی مخابره میکند که «عاملیتِ سیاسی» در این کشور، ریشه در ارادهی مردم دارد. در واقع، خیابان به تریبونی تبدیل شده است که در آن، سرنوشتِ کشور نه صرفاً در اتاقهای دربسته، بلکه در «میدانِ عملِ جمعی» تعیین و تثبیت میشود.
در نهایت، میتوان نتیجه گرفت که تبدیل شدنِ حضورِ جمعی به سبک زندگی، نشاندهندهی یک «بلوغِ مدنی» است. این حضورِ آگاهانه، با تبدیلِ نگرانیها و آرزوهای فردی به یک «پروژهی ملی»، به شکلی مستمر در حال بازسازیِ پیوند میان مردم و سرنوشتِ کشور است. در این چارچوب، هر گام در راهپیماییها و هر ایستادن در تجمعات، نه یک حرکتِ نمادینِ گذرا، بلکه یک آجر در بنای استوارِ «ایرانِ یکپارچه» است که نشان میدهد سرنوشتِ این سرزمین، برای شهروندانش، یک دغدغهی زیستن و نه صرفاً یک مفهوم انتزاعی است. این سنتِ حضور، خودِ زندگی است که در متنِ خیابان، سرنوشتِ آینده را بازخوانی و ترسیم میکند حال رعایت اتحاد میان مردم و مردم و دولت از الزامات است و نباید خود باعث تفرقه و عدم اعتماد مردم به مسؤلین شود در غیر این صورت ممکن است کارکرد این تجمع ها به کژکارکرد ها تغییر پیدا میکنند.
#اختصاصی_روایت_میدان:ارسالی از: زهرا سادات محمدی نجم؛ دانشجوی دکترای علوم ارتباطات __
@Revayete_Meydan۵اینجا #تهران است... هوا آنقدر گرم بود که کولر ماشین هم نتوانسته بود خیلی کاری از پیش ببرد. از در فاصله گرفتم بلکه کمی خنکتر شوم و نور مستقیم کمتر شود. سرم را که بالا آوردم از کنارش داشتیم میگذشتیم. محکم ایستاده بود. وسط چهارراه، در آن آفتاب سوزان. پرچم ایران را محکم گرفتهبود و سینهاش ستبر بود. انگار نه انگار دارد آتیش میبارد از آسمان. تنها سلاحش در برابر آن آفتاب سوزان عینک دودیاش بود. هم غبطه خوردم بهش هم بالیدم به ایرانی بودنم. به زندگی در کنار مردمی که هیچ چیز متوقفشان نمیکند...
#اختصاصی_روایت_میدان: راوی: شکیبا فلاحتی __
@Revayete_Meydan۵