تغيير از خودمان شروع ميشود
تو به دیگران یاد می دهی چطور با تو برخورد کنند،
وقتی تو تغییر می کنی آنها هم تغییر می کنند،
هنگامی که شروع به احترام گذاشتن به خودت می کنی درواقع به دیگران نحوه محترمانه برخورد کردن با خودت را می آموزی،
وقتی در روابطت قدرتمندانه ظاهر می شوی، دیگران یاد می گیرند با فرد توانمندی روبرو هستند،
می خواهی آدم ها را تغییر دهی؟؟؟بهترین راه تحول آنها، ایجاد دگرگونی در خود تو است،
تو بهتر شو تا دیگران برخورد بهتری با تو داشته باشند...
تو به دیگران یاد می دهی چطور با تو برخورد کنند،
وقتی تو تغییر می کنی آنها هم تغییر می کنند،
هنگامی که شروع به احترام گذاشتن به خودت می کنی درواقع به دیگران نحوه محترمانه برخورد کردن با خودت را می آموزی،
وقتی در روابطت قدرتمندانه ظاهر می شوی، دیگران یاد می گیرند با فرد توانمندی روبرو هستند،
می خواهی آدم ها را تغییر دهی؟؟؟بهترین راه تحول آنها، ایجاد دگرگونی در خود تو است،
تو بهتر شو تا دیگران برخورد بهتری با تو داشته باشند...
۲
مغز ما همیشه دنبال حقیقت نیست؛ دنبال آشناهاست. به همین دلیل است که گاهی با وجود آگاهی، باز هم همان انتخابهای قبلی را تکرار میکنیم.اگر در کودکی برای جلب محبت مجبور بودی همیشه خوب، ساکت یا فداکار باشی، ممکن است امروز هم ناخودآگاه وارد رابطههایی شوی که در آن مدام باید خودت را ثابت کنی.اگر در کودکی امنیت را تجربه نکرده باشی، شاید امروز آرامش برایت ناآشنا و حتی کسلکننده به نظر برسد و جذب رابطههای پرتنش شوی.این به معنای ضعف تو نیست؛ این یعنی مغزت در حال تکرار چیزی است که زمانی برای بقا یاد گرفته است.خبر خوب این است که...آنچه یاد گرفته شده، میتواند دوباره هم یاد گرفته شود.اولین قدم برای تغییر، سرزنش نکردن خودت نیست؛اولین قدم، شناختن الگوهایی است که سالها بدون اینکه متوجه باشی، زندگیات را هدایت کردهاند.@rhdrstخیلی از ما سالها تلاش میکنیم «بهتر» بشیم، چون فکر میکنیم فقط وقتی کاملتر، زیباتر، موفقتر شدیم، بالاخره ارزش دوست داشتن داریم.
اما شاید مسیر، برعکس باشه.
شاید اول لازم باشه یاد بگیریم خودمون رو، همینطور که هستیم، ببینیم و بپذیریم.چون تغییر در فضایی که فقط شرم و سرزنش هست، فرصت وجود پیدا نمیکنه.
پذیرش خود، نقطهی مقابلِ رشد نیست؛بعضیوقتها همون جاییه که رشد از اون آغاز میشه.@rhdrst
اما شاید مسیر، برعکس باشه.
شاید اول لازم باشه یاد بگیریم خودمون رو، همینطور که هستیم، ببینیم و بپذیریم.چون تغییر در فضایی که فقط شرم و سرزنش هست، فرصت وجود پیدا نمیکنه.
پذیرش خود، نقطهی مقابلِ رشد نیست؛بعضیوقتها همون جاییه که رشد از اون آغاز میشه.
@rhdrst