چند قاب #مظلوم_مقتدر تصویرهای زیادی را قاب کرده است. صحنه‌های زیادی را شکار. غم و شادی دیگران را با آن‌ها سهیم شده. خودش راوی خیلی از قصه‌های این گوشه‌ی ستم‌کشیده‌ی جهان است. حال می‌خواهد تمام تجربه‌اش را پای این روزها بگذارد. می‌خواهد کلکسیون قاب‌هایش را با این روزها تکمیل کند. شروع می‌کند.طبق وظیفه‌ای که از شرکت توزیع برق دارد، از تمام خاطرات آسیب‌دیده‌ی مردم عکس می‌گیرد.
از تمام قطعه‌هایی که با عشق درست شده و حالا با نفرت خراب شده‌اند، قاب برمی‌دارد. از خاطرات مرد و زنی که با تمام زحمتشان توانسته‌اند منزلگاهی برای خود فراهم کنند و حالا جز آغوش یکدیگر پناهی ندارند، قاب برمی‌دارد.
شاید با ترس و لرز از دست دادن زندگی‌ای که با همسرش ساخته، از حلقه‌ی ازدواجی ترک‌خورده در میان آوار، قاب برمی‌دارد.
شاید در میان گریه‌های پشت تلفن دخترش که در میان خطرهای موشک نگران خنده‌های پدر است، از عروسک پارچه‌ای خونیِ دخترکی در میان شیشه‌های شکسته‌شده، قاب برمی‌دارد.
یاد تسبیح مادربزرگش و ذکرهای زیر لب او می‌افتد و از پیرزنی که در میان غم‌های مردم و قطعی برق، دستگاه اکسیژنی ندارد که نفس بکشد و دانه‌های تسبیحش روی زمین ریخته شده، قاب برمی‌دارد...
اما در میان همه‌ی این قاب‌ها، برخی نشان دیگری دارند. طوری دیگر قصه می‌گوبند. مردانی که با وجود تهدیدها و موشک‌های بالای سر، تعهدشان را فراموش نکرده و به تکه‌های زخم‌خورده‌ی مردم مرهم می‌گذارند تا عبارت «مظلومِ مقتدر» را تداعی کند. مردانی که گاه لباس زرد توانیر دارند، گاه لباس سرخ هلال. گاهی نشان آتش می‌گوید آتش‌نشان‌اند و گاهی قطره‌ای سخن از امدادگران آب دارد.
همه این‌ها قصه یک عملیات عکاس توانیر است...
#امیرمحمد_حمزه‌لوروشنا | روایت‌های‌روزهای‌جنگ... @Rowshanaa۵
کل وسایل خونه رو آب می‌برد! مردم خونه‌هاشون رو تخلیه کرده بودند... بر اساس خاطره‌ای از بهنام بخشی؛ مدیر روابط عمومی شرکت آب و فاضلاب تهران روشنا | روایت‌روزهای‌جنگ...@Rowshanaa
۴
مجدد مکان مورد اصابت قرار گرفت. هنگام عوض کردن سرکابل زدن... کارشناس عملیات شرکت توزیع برق | مهندس بختیاری روشنا | روایت‌روزهای‌جنگ...@Rowshanaa
۴
پیش بینی قطعی آب درست بود. مجبور شدیم آب رو از طالقان وارد استان کنیم! بر اساس خاطره‌ای از بهنام بخشی؛ مدیر روابط عمومی شرکت آب و فاضلاب تهران روشنا | روایت‌روزهای‌جنگ...@Rowshanaa
۵
یچیزایی رو برا اولین بار دیدم با خودم گفتم باید به یه دردی بخورم.. کارشناس عملیات شرکت توزیع برق | مهندس بختیاری روشنا | روایت‌روزهای‌جنگ...@Rowshanaa
۶
ترانس #ایران طبق قانون نباید می‌رفتیم، اجازه ورود نداشتیم؛ اما جنگ باید سرش نمیشد...با دوتا از بچه‌های تیم سوار ماشین شدیم. وقتی به پادگان رسیدیم، دو نفر از افراد نظامی هم سوار ماشین شدن و به سمت پست برق رفتیم. دود ناشی از پرتابه باعث شده بود به سختی مسیر جلو رو ببینیم و تقریباً دیدی نداشته باشیم. از ماشین پیاده شدیم؛ باقی مسیر رو باید پیاده می‌رفتیم. وسایل لازم رو از توی صندوق ماشین برداشتیم و شروع به حرکت کردیم. هرچی جلوتر می‌رفتیم، صدای سرفه بچه‌ها بیشتر می‌شد. همکار جلویی‌ام ایستاد. مسیر باریک بود و مجبور بودیم پشت سر هم راه بریم. از کنار شانه‌اش نگاه کردم؛ قسمتی از موشک هنوز در حال سوختن بود، انگار که کوره‌ی آهنگری باشد. آروم‌آروم از کنارش رد شدیم. احساس کردم گوشه‌ی کوه داره یه چیزی می‌سوزه؛ نگاه کردم، تابلوی ترانس بود! پرتاب شده بود بالای کوه! با هزار زحمت به پست برق رسیدیم. با یک موشک، تمام ترانس صدمه دیده بود و پر از ترکش شده بود. اما جنگ این حرفا سرش نمی‌شود. باید برق رو وصل می‌کردیم. جلوی ترانس رفتم، از گرما تمام بدنم خیس عرق شده بود و استرس داشتم. داشتم می‌سوختم. کار رو شروع کردیم...
از بیسیم صدا اومد...— «مهندس، جنگنده‌ها دارن میان، محل رو ترک کنین!» ترسیدم! از این که بلایی سر بچه‌های تیمم بیاد ترسیدم! گفتم: «برید، اینجا نمونین، من کار رو تموم می‌کنم، می‌آم.»ولی گوش کسی بدهکار نبود...دستشون رو گرفتم: «مگه نمی‌گم برید؟ خطرناکه، من بقیه کارها رو می‌کنم، شما زودتر برید، من می‌رسم بهتون.»
محمد به سمت من برگشت و گفت: «مهندس! الان ما بریم، کی بمونه؟ به بچه‌هامون چی بگیم؟ هنوز هم که اتفاقی نیفتاده؛ یا با هم از این دره می‌ریم بیرون، یا با هم می‌مونیم! ما جدا از هم معنی نداریم.» راست می‌گفت؛ من بدون محمد، بدون حسین، بدون این بچه‌ها معنی نداشتم. ما در کنار هم ما می‌شدیم. دوباره کار را شروع کردیم. دیگه صدای بیسیم رو نمی‌شنیدیم، انگار که گوش‌هامون هم می‌خواستن ما بمونیم و تنها کاری رو که می‌تونیم انجام بدیم؛ تنها خدمتی که می‌تونیم بکنیم تا شرمنده نباشیم.چیزی طول نکشید. ترانس به مدار برگشته بود...
#حدیث_محمدیروشنا | روایت‌های‌روزهای‌جنگ... @Rowshanaa۷
ترسمون منفجر شدن لوله فاضلاب بود. کارگری که باید میرفت لوله رو ترمیم کنه خیلی تو شرایط سختی بود. مدیر کل روابط عمومی شرکت آب و فاضلاب استان تهران | بهنام بخشی روشنا | روایت‌روزهای‌جنگ...@Rowshanaa
۵
آخرین پلان #ایران موهای کم، چشمان درشتی که برق می‌زد. لب‌های کوچکی که لبخند می‌زد. شاید همان یک‌بار دیده بودمش. شاید همان چند ثانیه را از کل عمرم زندگی کرده بودم. آخرین باری بود که با مادرش دیدار می‌کنم؟حالا آن‌ها را نمی‌بینم. حالا ستاره‌ها را می‌بینم. ستاره‌ها که نه... جنگنده‌ها را از بالای سرم تماشا می‌کنم. و ترس از اینکه آیا این ستاره‌ها قرار است به من نزدیک شوند یا نه. چهره‌های عرق‌سردکرده از کنارم رد می‌شوند. دنبال پناه می‌گردم. خطر از ما دور شده بود، اما دوباره جنگنده برگشته بود. دیگر وقت زیادی برای فرار و پناه ندارم. خود را مانند کسی که دیگر چیزی برای از دست دادن ندارد، فرض می‌کنم. البته دیگر این فرض را باور کرده‌ام. می‌توانم هرچه در ذهن دارم را مرور کنم. از همان وقتی این پروژه را قبول کردم؛ تعمیر دکل مخابراتی پارک چیتگر. همان وقتی که زبانم لکنت گرفته بود که این قبیل کارها را قبول کنم یا نه. با همهٔ ترس از ندیدن دوبارهٔ تازه‌به‌دنیاآمده‌ام.
اما من صحنه‌های دیگری هم دیده‌ام. خانواده‌های داغدار زیادی دیده‌ام. جنازه‌های زیادی که هرکدام عزیز کسانی بوده‌اند. اشک‌های زیادی که به پای عزیزان چکیده شده‌اند. چشم‌های غمگینی که دیگر تصمیم گرفته بودند به آسمان نامرد نگاه نکنند. همین صحنه‌ها تصمیمم را برای این کارها جدی کرده.
دوربین را برمی‌دارم. از تمام این صحنه‌ها و دل‌نگرانی‌ها عکس می‌گیرم. دوربین را برمی‌دارم. رو به آسمان می‌گیرم. رو به ستاره‌ها... و فیلم می‌گیرم. فیلم انگار با زیرصدای اشهد خواندن گرفته می‌شود. انگار که شاید ستاره‌ها نزدیک من بشوند. جنگنده‌ها را دنبال می‌کنم، شاید هم ثانیه‌های مرگ خودم را دنبال می‌کنم.
دیگر این را نمی‌دانم که کسی که دکمهٔ پایان فیلم را می‌زند، من هستم یا نه. نمی‌دانم قرار است که خودم این فیلم را به بقیه نشان دهم یا این فیلم در نبود من پخش شود. ثانیه‌های فیلم رد می‌شوند؛ ثانیه‌هایی که نمی‌دانم پایان من است یا نه.
#امیرمحمد_حمزه‌لوروشنا | روایت‌های‌روزهای‌جنگ... @Rowshanaa۴
با خودم گفتم کارم تمومه... موشک رو از بالا سرم دیدم از هواپیما جدا شد. کارشناس عملیات شرکت توزیع برق | مهندس بختیاری روشنا | روایت‌روزهای‌جنگ...@Rowshanaa
۵
خراب شه دیگه نمیتونم بخرم.. من بهت قول میدم زیر یه ساعت محل رو برق دار کنیم. سیم‌بان شرکت توزیع برق | امیرپارسا فتحی روشنا | روایت‌روزهای‌جنگ...@Rowshanaa
۱۰۱۱۰۵۳۳۱