این روزها دوباره خیلی‌ها کیف اضطراری آماده کرده‌اند، مدارک را یک‌جا گذاشته‌اند، با صدای هر خبر قلبشان تندتر می‌زند و در ذهنشان مدام سناریوهای مختلف را مرور می‌کنند.
جنگ، حتی قبل از اینکه شروع شود، می‌تواند در ذهن آدم‌ها آغاز شود.
بعد از تجربه جنگ قبلی، به عنوان یک روانشناس بیشتر از هر زمان دیگری به یک موضوع فکر کردم:اینکه در روزهای بحران، آدم‌ها بیش از غذا، پول یا حتی برنامه، به یک «آدم امن» نیاز دارند؛کسی که وقتی دنیا ناامن می‌شود، حضورش به مغز یادآوری کند که «هنوز همه چیز از دست نرفته است.»
اما حقیقت عمیق‌تری هم وجود دارد.
همه ما همیشه به آن آدم دسترسی نداریم.گاهی فاصله، گاهی شرایط و گاهی خودِ بحران، ما را از عزیزانمان جدا می‌کند.
برای همین مهم‌ترین سرمایه روانی هر انسان این است که بتواند کم‌کم برای خودش «آدم امن» شود.
یعنی وقتی خبرها ترسناک‌اند، خودش را با خبرها نابود نکند.وقتی آینده مبهم است، با خودش مهربان بماند.وقتی کنترل خیلی چیزها از دستش خارج شده، احساس امنیتش را کاملاً به اتفاقات بیرون گره نزند.
شاید بزرگ‌ترین درسی که بحران‌ها به ما می‌دهند این باشد:امنیت، فقط چیزی نیست که بیرون از ما ساخته شود؛بخش مهمی از آن، رابطه‌ای است که با خودمان می‌سازیم.
آدمی که در سخت‌ترین روزها بتواند پناه خودش باشد، حتی اگر بلرزد، کمتر می‌شکند.
جنگ، حتی قبل از اینکه شروع شود، می‌تواند در ذهن آدم‌ها آغاز شود.
بعد از تجربه جنگ قبلی، به عنوان یک روانشناس بیشتر از هر زمان دیگری به یک موضوع فکر کردم:اینکه در روزهای بحران، آدم‌ها بیش از غذا، پول یا حتی برنامه، به یک «آدم امن» نیاز دارند؛کسی که وقتی دنیا ناامن می‌شود، حضورش به مغز یادآوری کند که «هنوز همه چیز از دست نرفته است.»
اما حقیقت عمیق‌تری هم وجود دارد.
همه ما همیشه به آن آدم دسترسی نداریم.گاهی فاصله، گاهی شرایط و گاهی خودِ بحران، ما را از عزیزانمان جدا می‌کند.
برای همین مهم‌ترین سرمایه روانی هر انسان این است که بتواند کم‌کم برای خودش «آدم امن» شود.
یعنی وقتی خبرها ترسناک‌اند، خودش را با خبرها نابود نکند.وقتی آینده مبهم است، با خودش مهربان بماند.وقتی کنترل خیلی چیزها از دستش خارج شده، احساس امنیتش را کاملاً به اتفاقات بیرون گره نزند.
شاید بزرگ‌ترین درسی که بحران‌ها به ما می‌دهند این باشد:امنیت، فقط چیزی نیست که بیرون از ما ساخته شود؛بخش مهمی از آن، رابطه‌ای است که با خودمان می‌سازیم.
آدمی که در سخت‌ترین روزها بتواند پناه خودش باشد، حتی اگر بلرزد، کمتر می‌شکند.
۱دیشب یکی از مراجعین ازم پرسید:
«اگه جنگ بشه چی؟اگه آب نباشه؟اگه برق و گاز قطع بشه، چی کار کنیم؟»
بهش گفتم:«اگه یه روزی واقعاً شد، همون روز برای حلش فکر می‌کنیم...»
چون انسان، ظرفیت تحمل رنج را دارد؛اما تحملِ رنجی که هنوز اتفاق نیفتاده، فقط توانش را زودتر تمام می‌کند.
امروز صبح از خواب بیدار شدم و دیدم گاز قطع شده.
برای چند ثانیه، دیشب یادم آمد.
و با خودم فکر کردم...
ذهن ما چقدر عجیب است.
گاهی برای اتفاقی که فقط یک احتمال است، ساعت‌ها اضطراب می‌کشد؛اما وقتی همان اتفاق واقعاً رخ می‌دهد، آرام‌آرام شروع می‌کند به پیدا کردن راه‌حل.
روان‌شناسان به این الگو اضطراب پیش‌بینانه می‌گویند؛ذهن تلاش می‌کند با فکر کردن به بدترین سناریوها، از ما محافظت کند.اما بیشتر وقت‌ها، فقط آرامش امروزمان را از ما می‌گیرد.
شاید لازم نباشد بار تمام فرداهای نامعلوم را، امروز روی شانه‌هایمان بگذاریم.
شاید کافی باشد فقط از خودمان بپرسیم:
«الان، در همین لحظه، چه کاری از دست من برمی‌آید؟»
گاهی آرامش، از جواب داشتن برای همه سؤال‌ها نمی‌آید...از پذیرفتن این می‌آید که لازم نیست امروز، همه فرداها را زندگی کنیم.
این محتوا برای آگاهی نوشته شده، نه تشخیص یا درمان. اگر احساس می‌کنی اضطراب، زندگی روزمره‌ات را مختل کرده، کمک گرفتن از روانشناس بهترین قدم است.
«اگه جنگ بشه چی؟اگه آب نباشه؟اگه برق و گاز قطع بشه، چی کار کنیم؟»
بهش گفتم:«اگه یه روزی واقعاً شد، همون روز برای حلش فکر می‌کنیم...»
چون انسان، ظرفیت تحمل رنج را دارد؛اما تحملِ رنجی که هنوز اتفاق نیفتاده، فقط توانش را زودتر تمام می‌کند.
امروز صبح از خواب بیدار شدم و دیدم گاز قطع شده.
برای چند ثانیه، دیشب یادم آمد.
و با خودم فکر کردم...
ذهن ما چقدر عجیب است.
گاهی برای اتفاقی که فقط یک احتمال است، ساعت‌ها اضطراب می‌کشد؛اما وقتی همان اتفاق واقعاً رخ می‌دهد، آرام‌آرام شروع می‌کند به پیدا کردن راه‌حل.
روان‌شناسان به این الگو اضطراب پیش‌بینانه می‌گویند؛ذهن تلاش می‌کند با فکر کردن به بدترین سناریوها، از ما محافظت کند.اما بیشتر وقت‌ها، فقط آرامش امروزمان را از ما می‌گیرد.
شاید لازم نباشد بار تمام فرداهای نامعلوم را، امروز روی شانه‌هایمان بگذاریم.
شاید کافی باشد فقط از خودمان بپرسیم:
«الان، در همین لحظه، چه کاری از دست من برمی‌آید؟»
گاهی آرامش، از جواب داشتن برای همه سؤال‌ها نمی‌آید...از پذیرفتن این می‌آید که لازم نیست امروز، همه فرداها را زندگی کنیم.
این محتوا برای آگاهی نوشته شده، نه تشخیص یا درمان. اگر احساس می‌کنی اضطراب، زندگی روزمره‌ات را مختل کرده، کمک گرفتن از روانشناس بهترین قدم است.
۱