احساس میکنم گم شدم.خیلی وقتها پیش به این فکر میکردم شایدیک روز تمام تعاملاتم رو با انسانها قطع کنم، اما حالا فکر میکنم که مبتلاتر شدم.قلبم تبدیل به هزاران هزار تکه شده و برایجمع کردن تکههای اون از زیر پای آدمهای موردعلاقم و بازسازی قلبم، خیلی خستهم.طبق عادت از پشت پنجره به آدمها نگاه میکنم و داستان زندگیشون رو توی ذهنم حدس میزنم. به آسمون خیره میشم، به تو فکر میکنم. دیروز گوشهی دفترم نوشتم :*من همانم که تو غمگین بشوی میمیرم.دربارهی مردن شاید یکم مبالغه کرده باشم،اما غمِ تو از غمِ خودم غمگینترم میکنه.راستی! امروز به صمیمیتهای از دسترفته هم فکر کردم؛ یادم افتاد صمیمیت اگر واقعی بود، هیچوقت از دست نمیرفت.میبینی سَم؟ من به همهچیز فکر میکنم.این نفرین منه، کاش میشد ازش رها بشم.-آخرین جمعهی تیرماه، او در کنارِ سَم-
۶
