#حــادثهتصادف شدید در محور روانسر به کرمانشاه؛ سرنشین خودرو بشدت زخمی و راهی بیمارستان شده استبه #سلام_پاوه بپیوندید @Salampaveh
کرمانشاه از اواسط هفته آینده گرمتر میشودرئیس مرکز پیشبینی هواشناسی استان کرمانشاه از افزایش محسوس دمای هوا از روز دوشنبه (۵ مرداد) خبر داد و گفت: این روند تا چهارشنبه ادامه خواهد داشت.پیشبینی میشود دمای شهر کرمانشاه به ۴۱ تا ۴۳ درجه و دمای مناطق گرمسیر مانند قصرشیرین و خسروی به ۴۷ تا ۴۹ درجه سانتیگراد برسد. همچنین احتمال صدور هشدار زرد یا نارنجی هواشناسی وجود دارد.به گفته هواشناسی، از روز پنجشنبه روند کاهش تدریجی دما آغاز میشود و با وجود گرمای اخیر، رکورد تاریخی دمای استان تاکنون شکسته نشده است.به #سلام_پاوه بپیوندید @Salampaveh
مرثیهای برای سهیل؛ نوجوانی که بهای «نان» را با جان پرداخت
به کدامین گناه؟ در سوگ نوجوانی که در مسیر نان جان داد...
فرهاد صالحی
روستای مرزی «دزاور» امروز را با تراژدی تلخی به شب رساند؛ تراژدی مرگ نوجوانی که پیش از تجربه روزهای شیرین جوانی، زیر بار سنگین زندگی قامت خم کرده بود.
«سهیل فردوسی»، نوجوانی که جبر زمانه و فقر او را به دنیای پرمشقت کار کشانده بود که با ضرب گلوله جان خود را از دست داد.
سهیل تنها یک نوجوان بود؛ اما محرومیتها و جدایی والدین، از او مردی کوچک ساخته بود که برای گذران زندگی و تأمین معاش تلاش میکرد. او در جستجوی نانی بود که در این روزگار سخت، بهای گزافی برایش رقم زد؛ بهایی به سنگینی جان شیرینش.
در میان ناباوری و اندوه، اصابت گلولهای در روز روشن، نقطه پایانی بر آرزوهای کوچک این نوجوان گذاشت. پیکر بیجان سهیل، در شب جمعه و در میان اشکهای بیامان برادرانش و بهت و ماتم مردم داغدار منطقه به خاک سپرده شد تا برای همیشه در آغوش خاک آرام گیرد.
این حادثه تلخ و متأسفانه تکراری در نوار مرزی شهرستان پاوه، بار دیگر افکار عمومی و وجدانهای بیدار را با پرسشی عمیق و دردناک مواجه میکند: به کدامین گناه، سرنوشت یک نوجوان باید اینگونه با مرگ گره بخورد؟ از دست رفتن سهیل تنها یک فقدان شخصی و خانوادگی نیست، بلکه زخمی تازه بر پیکره جامعه محلی است که نیازمند توجه ویژه و اقدام عملی مسئولان برای حل بحران معیشت مرزنشینان ، صیانت از جان و مال مرزداران و تامین امنیت آنها است تا دیگر هیچ نوجوانی در دیارمان، جانش را فدای غم نان نکند.
به #سلام_پاوه بپیوندید @Salampaveh
مرثیهای برای سهیل؛ نوجوانی که بهای «نان» را با جان پرداخت به کدامین گناه؟ در سوگ نوجوانی که در مسیر نان جان داد... فرهاد صالحی روستای مرزی «دزاور» امروز را با تراژدی تلخی به شب رساند؛ تراژدی مرگ نوجوانی که پیش از تجربه روزهای شیرین جوانی، زیر بار سنگین زندگی قامت خم کرده بود. «سهیل فردوسی»، نوجوانی که جبر زمانه و فقر او را به دنیای پرمشقت کار کشانده بود که با ضرب گلوله جان خود را از دست داد. سهیل تنها یک نوجوان بود؛ اما محرومیتها و جدایی والدین، از او مردی کوچک ساخته بود که برای گذران زندگی و تأمین معاش تلاش میکرد. او در جستجوی نانی بود که در این روزگار سخت، بهای گزافی برایش رقم زد؛ بهایی به سنگینی جان شیرینش. در میان ناباوری و اندوه، اصابت گلولهای در روز روشن، نقطه پایانی بر آرزوهای کوچک این نوجوان گذاشت. پیکر بیجان سهیل، در شب جمعه و در میان اشکهای بیامان برادرانش و بهت و ماتم مردم داغدار منطقه به خاک سپرده شد تا برای همیشه در آغوش خاک آرام گیرد. این حادثه تلخ و متأسفانه تکراری در نوار مرزی شهرستان پاوه، بار دیگر افکار عمومی و وجدانهای بیدار را با پرسشی عمیق و دردناک مواجه میکند: به کدامین گناه، سرنوشت یک نوجوان باید اینگونه با مرگ گره بخورد؟ از دست رفتن سهیل تنها یک فقدان شخصی و خانوادگی نیست، بلکه زخمی تازه بر پیکره جامعه محلی است که نیازمند توجه ویژه و اقدام عملی مسئولان برای حل بحران معیشت مرزنشینان ، صیانت از جان و مال مرزداران و تامین امنیت آنها است تا دیگر هیچ نوجوانی در دیارمان، جانش را فدای غم نان نکند.به #سلام_پاوه بپیوندید @Salampavehسلام پاوه مرثیهای برای سهیل؛ نوجوانی که بهای «نان» را با جان پرداخت به کدامین گناه؟ در سوگ نوجوانی که در مسیر نان جان داد... فرهاد صالحی روستای مرزی «دزاور» امروز را با تراژدی تلخی به شب رساند؛ تراژدی مرگ نوجوانی که پیش از تجربه روزهای شیرین جوانی، زیر بار سنگین زندگی قامت خم کرده بود. «سهیل فردوسی»، نوجوانی که جبر زمانه و فقر او را به دنیای پرمشقت کار کشانده بود که با ضرب گلوله جان خود را از دست داد. سهیل تنها یک نوجوان بود؛ اما محرومیتها و جدایی والدین، از او مردی کوچک ساخته بود که برای گذران زندگی و تأمین معاش تلاش میکرد. او در جستجوی نانی بود که در این روزگار سخت، بهای گزافی برایش رقم زد؛ بهایی به سنگینی جان شیرینش. در میان ناباوری و اندوه، اصابت گلولهای در روز روشن، نقطه پایانی بر آرزوهای کوچک این نوجوان گذاشت. پیکر بیجان سهیل، در شب جمعه و در میان اشکهای بیامان برادرانش و بهت و ماتم مردم داغدار منطقه به خاک سپرده شد تا برای همیشه در آغوش خاک آرام گیرد. این حادثه تلخ و متأسفانه تکراری در نوار مرزی شهرستان پاوه، بار دیگر افکار عمومی و وجدانهای بیدار را با پرسشی عمیق و دردناک مواجه میکند: به کدامین گناه، سرنوشت یک نوجوان باید اینگونه با مرگ گره بخورد؟ از دست رفتن سهیل تنها یک فقدان شخصی و خانوادگی نیست، بلکه زخمی تازه بر پیکره جامعه محلی است که نیازمند توجه ویژه و اقدام عملی مسئولان برای حل بحران معیشت مرزنشینان ، صیانت از جان و مال مرزداران و تامین امنیت آنها است تا دیگر هیچ نوجوانی در دیارمان، جانش را فدای غم نان نکند. به #سلام_پاوه بپیوندید @Salampaveh
مرثیهای برای سهیل؛ نوجوانی که بهای «نان» را با جان پرداخت به کدامین گناه؟ در سوگ نوجوانی که در مسیر نان جان داد... فرهاد صالحی روستای مرزی «دزاور» امروز را با تراژدی تلخی به شب رساند؛ تراژدی مرگ نوجوانی که پیش از تجربه روزهای شیرین جوانی، زیر بار سنگین زندگی قامت خم کرده بود. «سهیل فردوسی»، نوجوانی که جبر زمانه و فقر او را به دنیای پرمشقت کار کشانده بود که با ضرب گلوله جان خود را از دست داد. سهیل تنها یک نوجوان بود؛ اما محرومیتها و جدایی والدین، از او مردی کوچک ساخته بود که برای گذران زندگی و تأمین معاش تلاش میکرد. او در جستجوی نانی بود که در این روزگار سخت، بهای گزافی برایش رقم زد؛ بهایی به سنگینی جان شیرینش. در میان ناباوری و اندوه، اصابت گلولهای در روز روشن، نقطه پایانی بر آرزوهای کوچک این نوجوان گذاشت. پیکر بیجان سهیل، در شب جمعه و در میان اشکهای بیامان برادرانش و بهت و ماتم مردم داغدار منطقه به خاک سپرده شد تا برای همیشه در آغوش خاک آرام گیرد. این حادثه تلخ و متأسفانه تکراری در نوار مرزی شهرستان پاوه، بار دیگر افکار عمومی و وجدانهای بیدار را با پرسشی عمیق و دردناک مواجه میکند: به کدامین گناه، سرنوشت یک نوجوان باید اینگونه با مرگ گره بخورد؟ از دست رفتن سهیل تنها یک فقدان شخصی و خانوادگی نیست، بلکه زخمی تازه بر پیکره جامعه محلی است که نیازمند توجه ویژه و اقدام عملی مسئولان برای حل بحران معیشت مرزنشینان ، صیانت از جان و مال مرزداران و تامین امنیت آنها است تا دیگر هیچ نوجوانی در دیارمان، جانش را فدای غم نان نکند. به #سلام_پاوه بپیوندید @Salampaveh باز هم خانهای سیاهپوش شد...حکمت فتحی امشب، در گوشهای از این سرزمین، مادری هنوز چشم به دری دوخته که دیگر هرگز با صدای قدمهای فرزندش گشوده نخواهد شد. پدری، با دستانی که سالها برای آسایش خانواده زحمت کشیده، امروز تابوت نوجوانش را به دوش میکشد؛ نوجوانی که نه برای تفریح، نه برای ثروت و نه برای رؤیاهای دور، بلکه تنها برای به دست آوردن لقمهای نان حلال، رنج سختترین مسیرها را بر خود هموار کرده بود. چه کسی میتواند آه سوزان مادری را که هر شب بوی لباس فرزندش را استشمام میکند، اما دیگر هرگز گرمای آغوش او را احساس نخواهد کرد، توصیف کند؟ چه کسی میتواند درد پدری را بفهمد که هزاران آرزو برای آینده فرزندش داشت، اما اکنون باید بر مزار نوجوانش اشک بریزد؟ خواهر و برادرش دیگر صدای خندههای او را نخواهند شنید و جای خالیاش تا همیشه در دل این خانواده باقی خواهد ماند. تلختر از خود این حادثه، عادی شدن چنین داغهایی است. هیچ جامعهای نباید به جایی برسد که خبر جان باختن جوانان و نوجوانان، تنها چند ساعت نقل محافل باشد و سپس به فراموشی سپرده شود. جان انسان، بزرگترین سرمایه یک ملت است و حفظ آن، وظیفهای همگانی و مسئولیتی سنگین بر دوش همه مدیران و مسئولان است.مسئولیت، تنها نشستن پشت میز و داشتن یک عنوان اداری نیست؛ مسئولیت یعنی پیش از وقوع حادثه، خطر را شناختن، برای آن برنامه داشتن، نظارت کردن، هماهنگی ایجاد کردن و با مدیریت صحیح، اجازه ندادن که خانوادهای دیگر داغدار شود. مدیری که اختیار دارد، در برابر جان مردم نیز مسئولیت دارد و هیچ مسئولیتی، سنگینتر از حفظ جان انسانها نیست. امروز مردم بیش از هر چیز، انتظار پاسخگویی، شفافیت، سازماندهی و پیشگیری دارند. انتظار دارند همه ابعاد این حادثه با دقت و بر اساس قانون بررسی شود، کاستیها شناسایی گردد و اگر قصور یا ضعف مدیریتی وجود داشته است، اصلاح شود تا دیگر شاهد تکرار چنین حوادث تلخی نباشیم. اصلاح ضعفها و پذیرش مسئولیت، نه نشانه ضعف، بلکه نشانه احترام به مردم و عاملی برای تقویت اعتماد عمومی است. بیتفاوتی، نبود برنامه، ضعف در هماهنگی و پیشگیری، میتواند خسارتهایی به بار آورد که هرگز قابل جبران نیست. همین بیمسئولیتیها و کوتاهیهاست که میتواند ذهن مردم را آزرده و سرمایه اجتماعی و اعتماد عمومی را خدشهدار کند. حفظ اعتبار هر مجموعه و هر نظامی، در گرو پاسخگویی، عدالت، مسئولیتپذیری و تلاش صادقانه برای جلوگیری از تکرار چنین حوادثی است.کاش هیچ نوجوانی برای تأمین نان خانواده، جانش را از دست ندهد. کاش هیچ مادری به جای بوسیدن پیشانی فرزندش، بر سنگ مزار او اشک نریزد. کاش هیچ پدری، به جای دست گرفتن دست جوانش در مسیر آینده، ناچار به تشییع پیکر بیجان او نشود. امروز همه ما در غم این خانواده شریکیم؛ اما همدردی به تنهایی کافی نیست. بهترین ادای احترام به یاد این نوجوان، آن است که از این حادثه درس گرفته شود، مسئولیتها با جدیت پذیرفته شود، کاستیها برطرف گردد و تصمیمهایی گرفته شود که دیگر هیچ خانوادهای، چنین داغ سنگینی را تجربه نکند. روح آن نوجوان آرام، یادش جاودان و صبر و آرامش نصیب خانواده داغدارش. امید که این اشکها، آخرین اشک و این داغ، آخرین داغ باشد؛ و مسئولیتپذیری، تدبیر و پیشگیری، جای بیتفاوتی را بگیرد تا دیگر هیچ پدر و مادری، جوان خود را برای لقمهای نان از دست ندهد. مردم مرزنشین این سرزمین، سالهاست که در سختترین شرایط زندگی کردهاند؛ مردمانی نجیب، شریف، صبور و وطندوست که همواره در خط مقدم پاسداری از مرزهای ایران ایستادهاند و امنیت این آب و خاک را بخشی از هویت و مسئولیت خود دانستهاند. آنان شایسته امنیت، کرامت، فرصتهای شغلی مناسب و زندگی آبرومند هستند، نه اینکه هر روز با نگرانی بدرقهکننده فرزندانشان باشند و هر لحظه بیم شنیدن خبر حادثهای تلخ را در دل داشته باشند.به #سلام_پاوه بپیوندید @Salampaveh
زیباترین مرز بین دو کشور مرز بین ایران و عراق در روستاهای هانە گەرمڵە و بیارە را این جوی آب از هم جدا می کندبه #سلام_پاوه بپیوندید @Salampaveh
ابر پروژه عمرانی شهرداری نوسود ؛نماد توسعه شهرعملیات اجرایی بزرگترین پروژه ورزشی نوسود با عزم راسخ شهرداری و بدون توقف در جریان است. پیشرفت فیزیکی عالی و تداومِ بیوقفه عملیات، نویدبخشِ به ثمر نشستنِ پروژهای است که آینده ورزش نوسود را متحول و این شهر را به مقصد اصلی فعالیتهای ورزشی منطقه تبدیل خواهد کرد.روابطعمومی شهرداری نوسودبه #سلام_پاوه بپیوندید @Salampaveh