.
فرزنـــــد اول؛ کسی که قرار بود مسیر را برای بقیه هموار کند، اما خودش در میانهی «بایــــدها» و «نـــبایدهای» ما گیر افتاده است. تا به حال دقت کردید که چقدر بارِ «نمونه بودن» روی دوش او سنگینی میکند؟.╔═
══════════╗ @sarameftahpour_psychologist╚═══════════╝
فرزنـــــد اول؛ کسی که قرار بود مسیر را برای بقیه هموار کند، اما خودش در میانهی «بایــــدها» و «نـــبایدهای» ما گیر افتاده است. تا به حال دقت کردید که چقدر بارِ «نمونه بودن» روی دوش او سنگینی میکند؟.╔═
══════════╗ @sarameftahpour_psychologist╚═══════════╝۳ چطور حسادت رو توی بچهها کمتر کنیم؟ اعتمادبهنفسش رو بالا ببریدبا محبت و تشویق، به کودک کمک کنید حس کنه ارزشمنده و تواناییهای خودش رو باور کنه. به بچهها به اندازه توجه کنیدهر کودک نیاز داره محبت و توجه کافی از طرف والدین بگیره. مهارتهای اجتماعی رو یادش بدیدهمکاری، بازی با دیگران و شریک شدن رو از همون کودکی تمرین کنه. مقایسه نکنیدجملههایی مثل «ببین فلانی چقدر بهتره» میتونه حسادت و ناراحتی کودک رو بیشتر کنه. خودتون الگوی خوبی باشیدبچهها بیشتر از حرفها، رفتار ما رو یاد میگیرن. نقاط قوتش رو ببینیدتواناییها و تلاشهای کودک رو تشویق کنید تا به خودش اعتماد بیشتری پیدا کنه. درباره احساساتش حرف بزنیدبه کودک کمک کنید احساس حسادتش رو بشناسه و دربارهاش راحت صحبت کنه.╔═
══════════╗ @sarameftahpour_psychologist ╚═══════════╝
برخوردهای «حالی به حالی» والدین با بچه ها آسیب زننده ترین رفتار با آنها است!در این برخورد والدین هر موقع حال خودشان خوب باشد، با فرزند خود برخورد خوبی داشته و هر زمان حالشان بد است، او را تخریب میکنند!
تا زمانی که والدین با این شیوه "حالی به حالی" با فرزندشان برخورد کنند، او در مورد تصمیم هایش گیج میشود و فکر میکند مشکل از اوست و این شیوه غلط تربیتی به نسلهای بعدی نیز تعمیم مییابد همانطور که رفتارهای غلط امروز والدین نیز نشاندهنده همین تربیت نادرست نسل های گذشته است.
مارو به دوستانتون معرفی کنید
تا زمانی که والدین با این شیوه "حالی به حالی" با فرزندشان برخورد کنند، او در مورد تصمیم هایش گیج میشود و فکر میکند مشکل از اوست و این شیوه غلط تربیتی به نسلهای بعدی نیز تعمیم مییابد همانطور که رفتارهای غلط امروز والدین نیز نشاندهنده همین تربیت نادرست نسل های گذشته است.
مارو به دوستانتون معرفی کنید
۷چرا وقتی گوشی رو از کودک میگیریم، بههم میریزه؟گریه، جیغ، عصبانیت و التماس برای«فقط پنج دقیقه دیگه…»
چطور بدون دعوا زمان گوشی رو مدیریت کنیم؟؟؟
لجبازی یا ناتوانی؟
بازی و کارتون، محرکهای سریع و جذابی برای مغز کودکاند؛ بنابراین جداشدن ناگهانی از آنها میتواند واقعاً سخت باشد.پس هر گریه و اعتراضی به معنی لجبازی، بیتربیتی یا اعتیاد نیست؛ کودک هنوز برای متوقفکردن لذت و مدیریت ناراحتیاش به کمک ما نیاز دارد.
پایان را از قبل مشخص کنید
قبل از دادن گوشی، قانون را کوتاه و روشن بگویید: «فقط یک قسمت میبینی.» «وقتی تایمر زنگ زد، گوشی کنار میره.» «ده دقیقه دیگه وقتت تموم میشه.»برای کودکان کوچکتر، تایمر تصویری یا پایان یک قسمت، از جملهی مبهمِ «یه کم بازی کن» قابلفهمتره.
همدلی کنید، اما مرز را عوض نکنید 🤍وقتی زمان تمام شد، آرام بگویید:
«میدونم دوست داری ادامه بدی و تمومکردنش سخته؛ ولی زمان گوشی تموم شده.»
اگر گریه کرد، لازم نیست گوشی را پس بدهید.
همدلی یعنی:
«ناراحتیات را میفهمم.»
نه اینکه: «پس قانون را تغییر میدهم.»
برای بعد از گوشی «پل» بسازید 🧩
فقط گوشی را حذف نکنید؛ دو انتخاب ساده پیشنهاد بدهید: «بعدش با هم میوه بخوریم؟»🧩 «لگو بازی کنیم یا نقاشی بکشیم؟»
«بریم حموم و با آب بازی کنیم؟»قرار نیست فعالیت بعدی همیشه هیجانانگیز باشد؛ کودک باید کمکم تحمل انتظار و حوصلهسررفتگی را هم یاد بگیرد.
نکتهای که همهچیز را تغییر میدهد
قانون کم و ثابت، بهتر از قانون سخت و ناپایداره.اگر یک روز با گریه کودک گوشی را پس بدهیم و روز دیگر عصبانی شویم، او نمیفهمد قانون چیست؛ فقط یاد میگیرد شاید با اصرار بیشتر، نظر ما عوض شود.
هدف این نیست که کودک هیچوقت ناراحت نشود؛ هدف این است که با کمک ما، «نه» شنیدن و مدیریت ناراحتی را یاد بگیرد. 🫶
برای شناخت بهتر دنیای کودکان به ما بپیوندید.https://ble.ir/sarameftahpour_psychologist
۳این روزها برای مراقبت از روانمون چیکار کنیم؟
مهمترین قدم اینه که به احساساتمون اعتبار بدیم.احساسات نیاز به اصلاح ندارن؛نیاز دارن دیده و شنیده بشن.ازشون بنویسین، بدون سانسور، بدون قضاوت.
با آدمهای امن حرف بزنین.تو جمعهایی که قضاوتی در کار نیست،دربارهی احساساتتون بگین و گوش بدین.اگه نیاز دارین همدیگه رو بغل کنین؛ما این روزها بیشتر از همیشه به حمایت هم نیاز داریم.
اخبار رو آگاهانه و در زمانهای مشخص دنبال کنین.میدونم نگرانی اجازه نمیدهو ناخودآگاه مدام در حال اسکرولکردنیم،اما برای اینکه بتونیم ادامه بدیم،لازمه از خودمون مراقبت کنیم.
به اینجا و اکنون برگردین.چند نفس عمیق، کشوقوس ساده،شمردن اعدادیا توجه به صداها و چیزهایی که اطرافتونه،میتونه شما رو به لحظه برگردونه.
اگه با خبرهای دردناک مواجه شدین،بعدش آگاهانه از خودتون مراقبت کنین:تماس با یه آدم امن. فاصله گرفتن و نفس کشیدن، نوشیدن یه لیوان آب.
خشم و اندوه رو تو خودتون حبس نکنین.بنویسین، راه برین، گریه کنین،یا هرجور سالمی که بلدید ابرازش کنین.@sarameftahpour_psychologist
مهمترین قدم اینه که به احساساتمون اعتبار بدیم.احساسات نیاز به اصلاح ندارن؛نیاز دارن دیده و شنیده بشن.ازشون بنویسین، بدون سانسور، بدون قضاوت.با آدمهای امن حرف بزنین.تو جمعهایی که قضاوتی در کار نیست،دربارهی احساساتتون بگین و گوش بدین.اگه نیاز دارین همدیگه رو بغل کنین؛ما این روزها بیشتر از همیشه به حمایت هم نیاز داریم.اخبار رو آگاهانه و در زمانهای مشخص دنبال کنین.میدونم نگرانی اجازه نمیدهو ناخودآگاه مدام در حال اسکرولکردنیم،اما برای اینکه بتونیم ادامه بدیم،لازمه از خودمون مراقبت کنیم.به اینجا و اکنون برگردین.چند نفس عمیق، کشوقوس ساده،شمردن اعدادیا توجه به صداها و چیزهایی که اطرافتونه،میتونه شما رو به لحظه برگردونه.اگه با خبرهای دردناک مواجه شدین،بعدش آگاهانه از خودتون مراقبت کنین:تماس با یه آدم امن. فاصله گرفتن و نفس کشیدن، نوشیدن یه لیوان آب.خشم و اندوه رو تو خودتون حبس نکنین.بنویسین، راه برین، گریه کنین،یا هرجور سالمی که بلدید ابرازش کنین.@sarameftahpour_psychologist۱
۳
۹