گاهی آدم فکر میکنه باید از پسِ همهچیز تنها بربیاد…با دردهاش، با خستگیهاش، با اون لحظههایی که هیچچیز سر جاش نیست.ولی یه جایی از مسیر، میفهمی که داشتن آدمهایی کنار خودت فقط یک اتفاق ساده نیست…یه جور نجاته. یه جور نفس تازهست
دوستهایی که فقط برای خندوندن نمیان…بلکه بلدند وقتی سکوتت سنگینه، کنارت بمونن.بلدند بدون قضاوت، بدون نصیحتهای اضافه، فقط حضور داشته باشن.من این روزها بیشتر از قبل فهمیدم امید، فقط یه حس درونی نیست…گاهی اسمِ آدمهاییه که وقتی خستهای، هنوز تو رو میبینن.و شاید بزرگترین آرامش این باشه که بدونی لازم نیست همیشه قوی باشی…چون یه جاهایی، بودنِ بعضی آدمها خودش قوی بودن رو برات معنی میکنه🤍
دوستهایی که فقط برای خندوندن نمیان…بلکه بلدند وقتی سکوتت سنگینه، کنارت بمونن.بلدند بدون قضاوت، بدون نصیحتهای اضافه، فقط حضور داشته باشن.من این روزها بیشتر از قبل فهمیدم امید، فقط یه حس درونی نیست…گاهی اسمِ آدمهاییه که وقتی خستهای، هنوز تو رو میبینن.و شاید بزرگترین آرامش این باشه که بدونی لازم نیست همیشه قوی باشی…چون یه جاهایی، بودنِ بعضی آدمها خودش قوی بودن رو برات معنی میکنه🤍
