«ایران و العراق، لایمکن الفراق»این موکب لطافتِ حکمِ غیر قابل اعتراض این دو ملت عاشق را خوب فهمیده بود.مشّایه‌ی امسال، مملو از بیت‌های بی‌پایان این غزل- قصیده‌ی عاشقانه است.@sayegi
۱۲گفت: هیچ‌کس نمی‌دونه تهش چی می‌شهگفتم: قرارم نیست بدونیم. کار ما فقط اینه که مثل یه شخصیت زندگی کنیم، نه مثل یه تیپگفت: خیلی وقتا فرصت تصمیم گرفتن برامون پیش نمیاد که از تیپ تبدیل بشیم به شخصیتگفتم: چرا هست. به چشم نمیاد. همه انتخاب می‌کنن ولی اکثراً تصمیما و انتخاباشون پیش چشم همه نیستگفت: آدمای ساده راحت‌تر تصمیم می‌گیرن. لحظه انتخاب‌و راحت‌تر تشخیص می‌دن. ماهایی که زیادی فکر می‌کنیم، نشانه‌ها رو نادیده می‌گیریم. توجیه می‌کنیم. رد می‌شیم از کنارشون.گفتم: برای همین بهشت مال آدمای ساده‌ست. مردم عادی که به هرچیز کوچیکی می‌گن معجزه و راحت‌تر از ما حاجت می‌گیرن. اکثر من اهل الجنة البُلَهاءاین گفتگوی ما لحظه خداحافظی بود.@sayegi
۸بازارسال شده از پادکست آژیر قرمز
انگار چیزی را دیده بود که نباید می‌دید. چرا همه چیزِ صحنه مثل رمان‌های روسی داشت می‌پیچید به هم؟این شما و این آخرین قصه پادکست آژیر قرمز@AjireGhermez
خیلی خوشحالم که آژیر قرمز تموم شد. و می‌پرسن چرا آخرین قسمت؟ که باید بگم همیشه قصه گوش کردن راحت‌تر از قصه گفتنه. کسی چه‌می‌دونه نوشتن هرقسمت دو هفته زمان می‌برد و تدوین و تولیدش یک هفته مغزم رو سوهان می‌کشید؟ پس طبعا باید خوشحال باشم که سخت‌ترین پروژه زندگیم به سلامت فرود اومده. و نه نفسِ تولید، که استمرارِ بیست و یک قسمت تو روزهای قفل بودن و شکست خوردن سخت بود. روزهایی که باید افسردگی رو برای نوشتن چند خط قصه موقتا کنار می‌گذاشتم و جواب دادن به سوالِ «که چی؟» رو حواله می‌دادم به آینده.دیده نشدن هم البته برام رنج تازه‌ای نبود. دیگه عادت کرده بودم به این که از جماعت سادگان بشنوم «این کار که خیلی خوبه. خب چرا نمی‌بریش تو تلویزیون یا رادیو؟ چرا براش پیج نمی‌زنی؟ چرا ویدیوییش نمی‌کنی که وایرال بشه؟» و انگار دیده شدن از منظر این جماعت ساده‌اندیش به فشار دادن یک دکمه ربط داشت. و انگار که کار خوب، لزوما دیده می‌شه! اونوقت برای هرکس لااقل یک ساعت باید توضیح می‌دادم درباره این که به این گفتم، از اون قول گرفتم، اون یکی خودش دعوتم کرد دفترش و بهم خربزه داد و مثلا هشت ماهه که یه بنده خدایی هر روز راهش رو کج می‌کنه که چشممون تو روی هم نیفته و ازش نپرسم که «حاجی قولت چی شد؟» یا براش روضه کسی رو بخونم که هرجا می‌بیندم می‌گه «حاجی! آژیر قرمز خیلی خوبه‌ها!» ولی دریغ از این که یک بار استوریش کرده باشه یا به دونفر از رفقاش معرفیش کنه که سرجمع چهارصدهزار نفر دنبال‌کننده دارن و اگر می‌کرد، این کار الان هرشب داشت از شبکه افق یا از بلندگوهای تجمعات شبانه پخش می‌شد. تحملش سخته که بفهمم یکی دیگه که ادعاش می‌شده، کارِ ما رو برده توی ایتا و بدون اسم و نشون پرت کرده توی یه کانال پر مخاطب و برای من دور تعداد ویوهاش توی اسکرین شات کانال خط کشیده که «بیا! برات وایرال کردیم». سخت نیست؟سختی دیگه غلبه کردن به وسوسه‌ها بود. وسوسه این که کارت رو بزن به اسم فلان سازمان و ازشون پول بگیر. و یکی از بهترین تصمیمات زندگیم بود که این کار رو نکردم. چون حتما کار به قسمت آخر نمی‌رسید و لابد توی اپیزود هفت یا هشت فاتحه‌ش خونده شده بود. مدت‌هاست که فهمیدم وعده «حمایت» سازمان‌ها، معنایی جز «انحصار» نداره. سازمانی که همه چیز رو شبیه پروژه می‌بینه و فکر می‌کنه کمک کردن در «پول دادن» خلاصه می‌شه و اتفاقا تیم یا آدم سرزنده‌ی خودکار رو به پول معتاد می‌کنه، به نشستن و چشم به آسمون دوختن و بعد از یه مدت که کسی پاش رو گذاشت رو شیلنگ حمایت، مجموعه تولیدکننده به راحتی از هم می‌پاشه. و البته تولیداتش هم رزومه می‌شه برای سازمان نابودکننده‌ش!و حالا دیگه خیالم راحته که همه‌ی این‌ها تموم شد. حالا می‌تونم یه چایی بریزم و همزمان با تماشای اپیزودهای فوق العاده و خیره‌کننده «سرو سپید سرخ» و «اهل ایران» با سرعت دو ایکس، هر چند ساعت یه بار به تعداد ویوهای اپیزود آخر نگاه کنم و مطمئن شم که تغییر خاصی نمی‌کنه و لااقل برای یک هفته مثل یک آدم تقریبا عادی زندگی کنم تا این که دوباره چاله جدیدی بکنم و خودم رو بندازم توش!@Sayegi
۴۴۳۲سهیل! آن‌ها همه چیز را رند می‌کنند. شصت و چهار هزار و دویست و نوزده نفر کشته را شصت و پنج‌هزار تا رند می‌کنند. مثل آدم‌های پولدار که به میلیارد می‌گویند تومن. اما یک دکتر می‌فهمد که هر کدام از آن شصت و چهار هزار و دویست و نوزده نفر، ششصد و پنجاه تا عضله داشته اند که برای درد هرکدامشان ممکن بوده ده جلسه فیزیوتراپی رفته باشند و برای حساب کتاب هر جلسه، یک شب تا صبح چرتکه انداخته باشند.
اندازه‌ها مهم اند سهیل! تمام پول‌ها خرج جنگ می‌شود و تمام جنگ‌ها سر همین اندازه‌هاست.
به تاریخ هفت اکتبرِ دوهزار و بیست و شش@Sayegi
اندازه‌ها مهم اند سهیل! تمام پول‌ها خرج جنگ می‌شود و تمام جنگ‌ها سر همین اندازه‌هاست.
به تاریخ هفت اکتبرِ دوهزار و بیست و شش@Sayegi
۱۱۳۱
وقتی از شرق خیابان انقلاب به سمت میدان می‌راندی، مشت گره کرده در نقطه طلایی نگاهت بود و آفتاب صبح به احترامش می‌ایستاد و خورشید غروب به تعظیمش قامت خم می‌کرد. روزها می‌گذشت و این مشتِ رو به آسمان باز نمی‌شد و راستی که روح انقلاب بود و تهران به دورش در طواف. تا این که امروز دیدم میدان انقلاب دوباره شده بساط پر سود لیف‌فروش‌ها و توی پاساژ‌های موبایل فروشی‌اش بوی سمبوسه و سوسیس پیچیده.ای دست خدا که رگ‌های قلب من پیچیده میان انگشتانت! شانه‌های نحیفم را اگر بتوانم، تکیه‌گاه تو خواهم کرد بر سر هر کوچه که عکس شهیدی هست؛ مبادا به سرنوشت شوم نماد گزاف شاپور اول و والرینِ به زانو درآمده مبتلا شوی.زودتر برگرد که انقلاب بی‌تو قلب ندارد.@Sayegi
۱۰مادرِ مادرها
یک هفته است که با مادر بمب‌ها روی اعصاب و روان مردم راه رفته اند و کاشف به عمل آمده که بمب‌های سنگین‌تری را در جنگ چهل روزه روی سر همین مردم ریخته اند. روزهای آخر جنگ چهل روزه را که یادتان هست؟ آن وقت هم ترامپ و رسانه‌هاش، مردم را مثل جن از جنگ زیرساختی می‌ترساندند و از بی برقی و بی آبی، در حالی که از دو هفته پیش داشتند زیرساخت می‌زدند. دو هزار نقطه از شبکه برق را زده بودند و پنجاه و یک موشک زده بودند تو مجتمع فولاد مبارکه و چندتا فاز پارس جنوبی را هم از کار انداخته بودند.حالا چند هفته ای است که حرف از هسته‌ای تاکتیکی و چند میلیون کشته در تهران وسط آمده و فکر می‌کنید آدم‌های ایرانیِ ترامپ در حوزه نشر و کتاب بی‌کار نشسته اند؟ نه! کتاب قلعه مالویل از روبر مرل را آورده اند روی بورس و پشت ویترین‌ها و براش تخفیف‌های مشتی گذاشته اند. و قصه کتاب؟ درباره انفجار یک بمب هسته‌ای که پاریس را نابود کرده و چندتا آدم و حیوانی که زنده مانده اند و می‌خواهند جامعه جدیدی تشکیل بدهند. نتیجه؟ اگر بمب هسته‌ای هم بخورد تو ایران، چیزی نیست. یک عده زنده می‌مانند و جامعه آرمانی را بدون جمهوری اسلامی علم می‌کنند.مادر مادرها نه بمب است و نه جنگ؛ ترس و جهل است برای فلج کردن انسان ایرانی و شیطان این را خوب می‌داند.@Sayegi
یک هفته است که با مادر بمب‌ها روی اعصاب و روان مردم راه رفته اند و کاشف به عمل آمده که بمب‌های سنگین‌تری را در جنگ چهل روزه روی سر همین مردم ریخته اند. روزهای آخر جنگ چهل روزه را که یادتان هست؟ آن وقت هم ترامپ و رسانه‌هاش، مردم را مثل جن از جنگ زیرساختی می‌ترساندند و از بی برقی و بی آبی، در حالی که از دو هفته پیش داشتند زیرساخت می‌زدند. دو هزار نقطه از شبکه برق را زده بودند و پنجاه و یک موشک زده بودند تو مجتمع فولاد مبارکه و چندتا فاز پارس جنوبی را هم از کار انداخته بودند.حالا چند هفته ای است که حرف از هسته‌ای تاکتیکی و چند میلیون کشته در تهران وسط آمده و فکر می‌کنید آدم‌های ایرانیِ ترامپ در حوزه نشر و کتاب بی‌کار نشسته اند؟ نه! کتاب قلعه مالویل از روبر مرل را آورده اند روی بورس و پشت ویترین‌ها و براش تخفیف‌های مشتی گذاشته اند. و قصه کتاب؟ درباره انفجار یک بمب هسته‌ای که پاریس را نابود کرده و چندتا آدم و حیوانی که زنده مانده اند و می‌خواهند جامعه جدیدی تشکیل بدهند. نتیجه؟ اگر بمب هسته‌ای هم بخورد تو ایران، چیزی نیست. یک عده زنده می‌مانند و جامعه آرمانی را بدون جمهوری اسلامی علم می‌کنند.مادر مادرها نه بمب است و نه جنگ؛ ترس و جهل است برای فلج کردن انسان ایرانی و شیطان این را خوب می‌داند.@Sayegi
۳۱