فقط همین امروز (بیستم ماه)
۲۰٪ تخفیف ویژه روی تمام کتاب‌های انتشارات داریم! بله، درست شنیدید، بیست درصد کامل!
خریدِ راحت‌تر؟
نمی‌خوای همه‌ش رو یکجا بدی؟ اصلاً غصه نخور! ما امکان خرید قسطی با اسنپ‌پی، دیجی پی و ... رو هم براتون فراهم کردیم. پس دیگه بهانه‌ای برای خالی موندن کتابخونه نیست!
همین الان بدو که تا پایان روز بیشتر فرصت نداری...
۲۰٪ تخفیف ویژه روی تمام کتاب‌های انتشارات داریم! بله، درست شنیدید، بیست درصد کامل! خریدِ راحت‌تر؟نمی‌خوای همه‌ش رو یکجا بدی؟ اصلاً غصه نخور! ما امکان خرید قسطی با اسنپ‌پی، دیجی پی و ... رو هم براتون فراهم کردیم. پس دیگه بهانه‌ای برای خالی موندن کتابخونه نیست!
همین الان بدو که تا پایان روز بیشتر فرصت نداری...@shafiei_kadkani
ـــــــــــــــــــــــبیهقی توانست.
[به بهانهٔ بزرگداشت ابوالفضل بیهقی.بزرگا مردا که این بوالفضل بود!]
️فصلی خوانم از دنیای فریبندهٔ به یک دست شکر پاشنده و به دیگر دست زهر کشنده، گروهی را به محنت آزموده کرده و گروهی را پیراهنِ نعمت پوشانیده، تا خردمندان را مقرّر گردد که دل نهادن بر نعمتِ دنیا مُحال است، و متنبّی گوید،
و مَن صَحِبَ الدّنیا طَویلاً تقلّبَتْ
عَلی عَینهِ حَتّی یَری صِدقَها کِذبا
این مجلّد اینجا رسانیدم از تاریخ، پادشاه فرخ‌زاد جانِ شیرین و گرامی به ستانندهٔ جانها داد و سپرد. و آب بر وَی ریختند و شستند و بر مرکبِ چوبین بنشست، و او از آن چندان باغهایِ خرم و بناها و کاخهایِ جدّ و پدر و برادر، به چهار پنج گز زمین بسنده کرد و خاک بر وی انبار کردند. دقیقی درین معنی،
دریغا میر بونصرا دریغا
که بس شادی ندیدی از جوانی
ولیکن رادمردانِ جهاندار
چنین باشند کوته زندگانی
تاریخی بیهقی، فصل در معنی دنیا
اگر بخواهیم سه کتاب از شاهکارهای نثر فارسی انتخاب کنیم، یکی از آن سه کتاب «اسرارالتّوحید» است. آن دو کتاب دیگر به نظر من «تاریخ بیهقی» است و «تذکرةالاولیاء».
محمدرضا شفیعی کدکنی
موسیقی شعر، ص ۲۳۸
ادبیات، جابجایی‌های سمانتیک، معناشناختی و زبان‌شناسیِ کلمه‌های هر جمله است. حافظ توانسته، سلمان ساوجی خیر. بیهقی توانسته، گردیزی خیر.
[در ادبیات و هنر یک «جمله» می‌تواند چند معنی داشته باشد. جملهٔ «دیشب باران فراوان بارید» یک معنایی را به ذهن متبادر می‌کند که معنای شمارهٔ ۱ است. اما اگر جای کلمهٔ «باران» را عوض کنیم و آن را به اولِ جمله بیاوریم یا «دیشب» را به آخرِ جمله ببریم در دید اول معنی همان است، اما از نظر سمانتیک یا معناشناسی و زبان‌شناسیِ جدید بین این جملات تفاوت احساس می‌شود. در این جمله محور جانشینی تغییری نکرده چون کلمه‌ای از بیرون نیاوردیم که معنی را تغییر دهد. به این معنی «معنی شمارهٔ ۲» می‌گوییم با این مفهوم بی‌نهایت معنی می‌توانیم داشته باشیم.
ادبیات معنی شمارهٔ ۲ است. اگر به معنی شمارهٔ ۱ حرف بزنیم تنها یک معنی دارد. آنچه در دیوان حافظ وجود دارد معنی شمارهٔ ۲ است، و الّا معنیِ شمارهٔ ۱ در دیوان باقی شاعران، در دیوان سلمان ساوجی و...، نیز وجود دارد. قلمرو معنی شمارهٔ ۱ قلمرو محدود و بسته‌ای است. بیهقی معنیِ شمارهٔ ۲ و گردیزی معنی شمارهٔ ۱ است.]
محمدرضا شفیعی کدکنی،
این کیمیای هستی، جلد سوم، صص ۳۲۲–۳۲۱
کسی که برای مدتی طولانی با این جهان مصاحبت کند، احوال آن در چشم او دگرگون خواهد شد تا آن جا که راستِ آن را دروغ خواهد یافت. از قصیده‌ای‌ست در مدح سیف الدّوله حمدانی با مطلعفَدَیْناک مِنْ رَبْعٍ و اِنْ زِدتَنا کربا فَأنّکَ کُنتَ الشًَرقَ لِلشّمسِ و الغَربا
https://www.instagram.com/shafiei_kadkani @Sayehsokhan
ـــــــــــــــــــــــبیهقی توانست.
[به بهانهٔ بزرگداشت ابوالفضل بیهقی.بزرگا مردا که این بوالفضل بود!]
️فصلی خوانم از دنیای فریبندهٔ به یک دست شکر پاشنده و به دیگر دست زهر کشنده، گروهی را به محنت آزموده کرده و گروهی را پیراهنِ نعمت پوشانیده، تا خردمندان را مقرّر گردد که دل نهادن بر نعمتِ دنیا مُحال است، و متنبّی گوید،و مَن صَحِبَ الدّنیا طَویلاً تقلّبَتْ
عَلی عَینهِ حَتّی یَری صِدقَها کِذبا
این مجلّد اینجا رسانیدم از تاریخ، پادشاه فرخ‌زاد جانِ شیرین و گرامی به ستانندهٔ جانها داد و سپرد. و آب بر وَی ریختند و شستند و بر مرکبِ چوبین بنشست، و او از آن چندان باغهایِ خرم و بناها و کاخهایِ جدّ و پدر و برادر، به چهار پنج گز زمین بسنده کرد و خاک بر وی انبار کردند. دقیقی درین معنی،
دریغا میر بونصرا دریغا
که بس شادی ندیدی از جوانی
ولیکن رادمردانِ جهاندار
چنین باشند کوته زندگانی
تاریخی بیهقی، فصل در معنی دنیا
اگر بخواهیم سه کتاب از شاهکارهای نثر فارسی انتخاب کنیم، یکی از آن سه کتاب «اسرارالتّوحید» است. آن دو کتاب دیگر به نظر من «تاریخ بیهقی» است و «تذکرةالاولیاء». محمدرضا شفیعی کدکنی
موسیقی شعر، ص ۲۳۸
ادبیات، جابجایی‌های سمانتیک، معناشناختی و زبان‌شناسیِ کلمه‌های هر جمله است. حافظ توانسته، سلمان ساوجی خیر. بیهقی توانسته، گردیزی خیر.[در ادبیات و هنر یک «جمله» می‌تواند چند معنی داشته باشد. جملهٔ «دیشب باران فراوان بارید» یک معنایی را به ذهن متبادر می‌کند که معنای شمارهٔ ۱ است. اما اگر جای کلمهٔ «باران» را عوض کنیم و آن را به اولِ جمله بیاوریم یا «دیشب» را به آخرِ جمله ببریم در دید اول معنی همان است، اما از نظر سمانتیک یا معناشناسی و زبان‌شناسیِ جدید بین این جملات تفاوت احساس می‌شود. در این جمله محور جانشینی تغییری نکرده چون کلمه‌ای از بیرون نیاوردیم که معنی را تغییر دهد. به این معنی «معنی شمارهٔ ۲» می‌گوییم با این مفهوم بی‌نهایت معنی می‌توانیم داشته باشیم.
ادبیات معنی شمارهٔ ۲ است. اگر به معنی شمارهٔ ۱ حرف بزنیم تنها یک معنی دارد. آنچه در دیوان حافظ وجود دارد معنی شمارهٔ ۲ است، و الّا معنیِ شمارهٔ ۱ در دیوان باقی شاعران، در دیوان سلمان ساوجی و...، نیز وجود دارد. قلمرو معنی شمارهٔ ۱ قلمرو محدود و بسته‌ای است. بیهقی معنیِ شمارهٔ ۲ و گردیزی معنی شمارهٔ ۱ است.]
محمدرضا شفیعی کدکنی،
این کیمیای هستی، جلد سوم، صص ۳۲۲–۳۲۱
کسی که برای مدتی طولانی با این جهان مصاحبت کند، احوال آن در چشم او دگرگون خواهد شد تا آن جا که راستِ آن را دروغ خواهد یافت. از قصیده‌ای‌ست در مدح سیف الدّوله حمدانی با مطلعفَدَیْناک مِنْ رَبْعٍ و اِنْ زِدتَنا کربا فَأنّکَ کُنتَ الشًَرقَ لِلشّمسِ و الغَربا
https://www.instagram.com/shafiei_kadkani
@Sayehsokhan۲
محمد صدیق تعریف؛ صدایی اصیل از مکتب موسیقی ایرانیمحمد صدیق تعریف، خواننده و ردیفدان برجسته موسیقی سنتی ایران، زادهٔ ۲۵ دیماه ۱۳۳۵ در سنندج است؛ هنرمندی که با تکیه بر شناخت عمیق از موسیقی دستگاهی و بهرهمندی از صدایی پرقدرت و پر احساس، جایگاه ویژهای در موسیقی اصیل ایران به دست آورده است.
او در مسیر فعالیت هنری خود با بزرگان موسیقی ایران همچون محمدرضا لطفی، جلال ذوالفنون، حسین علیزاده، فرهاد فخرالدینی و حسین یوسفزمانی همکاری داشته است. همچنین سالار عقیلی از جمله هنرمندانی است که از محضر او بهره بردهاند.
از آثار ماندگار صدیق تعریف میتوان به تصنیف «از نگاه یاران» با شعر فریدون مشیری اشاره کرد که در آلبوم «شیدایی» منتشر شده است.
نخستین اثر منتشرشده از او، آلبوم «به یاد طاهرزاده» است که پیشتر با نام «چاووش ۱۰» شناخته میشد؛ اثری حاصل همکاری گروههای شیدا و عارف به سرپرستی استاد محمدرضا لطفی.
صدیق تعریف از هنرمندانی است که اصالت، دانش و احساس را در کنار یکدیگر به خدمت موسیقی ایران گرفتهاند.
@Sayehsokhan
تئوری انتخاب به چاپ پنجاهویکم رسید!شماره: ۴۲
سلام و درود بر شما
یکی از کتاب‌های نشر سایه سخن ،تئوری انتخاب است که نکات مهمی را به خواننده و من هدیه می‌کند
توجه به واقعیتها توجه و شناخت نیازهای ۵ گانه انسان که جهان شمول است اینکه نیازها ثابتاند توجه به نیازها در امر مهم ازدواج زن و مرد توجه به تئوری انتخاب در امر آموزش و پرورشبدون شک انتشارات سایه سخن یکی از انتشارات مهم در امر نشر کتاب‌های مفید خصوصا در رشته روانشناسی است که سواد علمی جامعه و انگیزه افراد را به مطالعه افزایش خواهد داد.
باتشکر فراوان
دکتر سید جعفر میرحیدریروانشناس و زوجدرمانگر
#کامنت_شما
۵۱ بار چاپ شدن یک کتاب، برای ما فقط یک عدد نیست؛نشانهی اعتماد و همراهی شما عزیزانه.
@Sayehsokhan۳۱
برایم قابل درک نیست که چرا باید در حضور همسرم مراقب رفتار خود باشم. باید خیالم راحت باشد که او مرا همانطور که هستم می پذیرد و اجازه میدهد خود واقعیام باشم!
#برشی_از_کتاب: #تو_آنچه_می_پنداری_نیستی! اثر: #دیوید_ریکو ترجمه: #مهدی_کهربی صفحه: ۹۲ انتشارات: #سایه_سخن @Sayehsokhan۱🟠 «من» یا «ایگوی من»؟ سه نشانهیِ برتریطلبی و ریشهیِ بیقراریِ انسان
هر کدامِ از ما خودِمان را با "ایگو" (ego)ای که داریم یکی میگیریم. یعنی، من تصوّرام بر این است که من همان ایگو ام. ایگو که امروزه در روانشناسی گفته می‌شود، همان چیزی است که قدمایِ ما به آن انانیّت/نفسانیّت و گاهی خودبینی یا خودنگری میگفتند. ما خودِمان را با ایگویِ خودِمان مساوی میگیریم، یعنی خودِمان را با یکی از ساحتهایِ وجودِمان یکی میگیریم.و مشکلِ اصلیِ بیقراریِ آدمیان در همین معادله است که «من مساوی ام با ایگویِ من» و گمان نمیکنم که ساحتهایِ وجودیای دارم که اتّفاقاً نازلترین ساحتِ وجودِ من همین چیزی است که تحتِ عنوان ایگو از آن نام میبرم.
معادلهیِ «من مساوی است با ایگویِ من» مالِ کسی است که تمامِ اندیشهیِ او برتری است، «برتر شدن از... ». حالا، این «از» چه کسی یا چه کسانی باشد، البتّه، فرق می‌کند. امّا، تا وقتی تمامِ فریادِ درونِ من این است که از فلان کس یا از فلان گروه یا از فلان کسان باید برتر شوی، درواقع، دستخوشِ آن معادلهیِ «من مساوی است با ایگوی من» ام و گمانام بر این است که هر چه ایگویِ من فربهتر شود من فربهتر شدهام و هر چه ایگویِ من لاغرتر و نحیفتر و ضعیفتر شود گویا من لاغرتر و نحیفتر و ضعیفتر شدهام. به زبانِ ساده، چون بینِ خودم و ایگویِ خودم نوعی همذاتپنداری میکنم، هر چه را به نفعِ ایگویِ خودم است به نفعِ خودم میدانم و هر چه را به ضررِ ایگویِ من است به ضررِ خودم میدانم.
هیچ وقت متفطّن به این نکته نیستم که بسیاری از چیزها به ضررِ ایگویِ من، ولی به نفعِ من اند. نمیدانم که گاهی خودِ واقعیِ من با ایگویِ من اصلاً بازیِ الاکلنگی دارند و اگر ایگو بالا رفت من پایین آمدهام و اگر من بنا است بالا بروم باید ایگو پایین بیاید.
حالا، این برتریطلبی چهگونه در زندگیِ ما نمود دارد؟ این برتریطلبی سه نمودِ اساسی در زندگیِ من دارد. اگر این نمودها در من هستند آن برتریطلبی هم وجود دارد:
۱. اگر حال منی را که خودم را با ایگو یکی میگیرم میخواهید بپرسید، میخواهید ببینید آیا خوش یا ناخوش ام، باید میزانِ داراییهایِ من را حساب کنید. هر چه داراییهایِ من بیشتر است گمان میکنم که حالام خوشتر و بهتر است. یعنی، درواقع، حالام را با میزان و کمّیّتِ داشتههایم باید بسنجید؛
۲. جلوهیِ دوم برتریطلبی این است که بودِ من با نمودِ من خیلی متفاوت است. اصلاً اجازه نمیدهم بودم دقیقاً نمود پیدا کند. همیشه نمودم را آرایش میکنم تا بینِ نمودم و بودم فاصله بیفتد، چون اگر بودِ من برملا شود و دقیقاً چنان که هست نمود پیدا کند به آن برتریطلبی که میخواهم نمیرسم؛
۳. همیشه در ذهنام در حالِ مقایسهیِ خودام با دیگران ام و در عمل هم در حالِ مسابقه با دیگران ام.
منبع: «درسگفتار در چشم گردباد (قرار در دنیای بیقرار)»
صوت این درسگفتار در وباپلیکیشنِ فرزانه قرار گرفته است.
دسترسی به این درسگفتار از طریقِ لینکِ زیر امکانپذیر است: https://farzaneh.app/products/Lectures-from-the-Eye-of-the-Storm-Finding-Stillness-in-a-Restless-World @Sayehsokhan
هر کدامِ از ما خودِمان را با "ایگو" (ego)ای که داریم یکی میگیریم. یعنی، من تصوّرام بر این است که من همان ایگو ام. ایگو که امروزه در روانشناسی گفته می‌شود، همان چیزی است که قدمایِ ما به آن انانیّت/نفسانیّت و گاهی خودبینی یا خودنگری میگفتند. ما خودِمان را با ایگویِ خودِمان مساوی میگیریم، یعنی خودِمان را با یکی از ساحتهایِ وجودِمان یکی میگیریم.و مشکلِ اصلیِ بیقراریِ آدمیان در همین معادله است که «من مساوی ام با ایگویِ من» و گمان نمیکنم که ساحتهایِ وجودیای دارم که اتّفاقاً نازلترین ساحتِ وجودِ من همین چیزی است که تحتِ عنوان ایگو از آن نام میبرم.معادلهیِ «من مساوی است با ایگویِ من» مالِ کسی است که تمامِ اندیشهیِ او برتری است، «برتر شدن از... ». حالا، این «از» چه کسی یا چه کسانی باشد، البتّه، فرق می‌کند. امّا، تا وقتی تمامِ فریادِ درونِ من این است که از فلان کس یا از فلان گروه یا از فلان کسان باید برتر شوی، درواقع، دستخوشِ آن معادلهیِ «من مساوی است با ایگوی من» ام و گمانام بر این است که هر چه ایگویِ من فربهتر شود من فربهتر شدهام و هر چه ایگویِ من لاغرتر و نحیفتر و ضعیفتر شود گویا من لاغرتر و نحیفتر و ضعیفتر شدهام. به زبانِ ساده، چون بینِ خودم و ایگویِ خودم نوعی همذاتپنداری میکنم، هر چه را به نفعِ ایگویِ خودم است به نفعِ خودم میدانم و هر چه را به ضررِ ایگویِ من است به ضررِ خودم میدانم.
هیچ وقت متفطّن به این نکته نیستم که بسیاری از چیزها به ضررِ ایگویِ من، ولی به نفعِ من اند. نمیدانم که گاهی خودِ واقعیِ من با ایگویِ من اصلاً بازیِ الاکلنگی دارند و اگر ایگو بالا رفت من پایین آمدهام و اگر من بنا است بالا بروم باید ایگو پایین بیاید.
حالا، این برتریطلبی چهگونه در زندگیِ ما نمود دارد؟ این برتریطلبی سه نمودِ اساسی در زندگیِ من دارد. اگر این نمودها در من هستند آن برتریطلبی هم وجود دارد:۱. اگر حال منی را که خودم را با ایگو یکی میگیرم میخواهید بپرسید، میخواهید ببینید آیا خوش یا ناخوش ام، باید میزانِ داراییهایِ من را حساب کنید. هر چه داراییهایِ من بیشتر است گمان میکنم که حالام خوشتر و بهتر است. یعنی، درواقع، حالام را با میزان و کمّیّتِ داشتههایم باید بسنجید؛
۲. جلوهیِ دوم برتریطلبی این است که بودِ من با نمودِ من خیلی متفاوت است. اصلاً اجازه نمیدهم بودم دقیقاً نمود پیدا کند. همیشه نمودم را آرایش میکنم تا بینِ نمودم و بودم فاصله بیفتد، چون اگر بودِ من برملا شود و دقیقاً چنان که هست نمود پیدا کند به آن برتریطلبی که میخواهم نمیرسم؛
۳. همیشه در ذهنام در حالِ مقایسهیِ خودام با دیگران ام و در عمل هم در حالِ مسابقه با دیگران ام.
منبع: «درسگفتار در چشم گردباد (قرار در دنیای بیقرار)»صوت این درسگفتار در وباپلیکیشنِ فرزانه قرار گرفته است.دسترسی به این درسگفتار از طریقِ لینکِ زیر امکانپذیر است: https://farzaneh.app/products/Lectures-from-the-Eye-of-the-Storm-Finding-Stillness-in-a-Restless-World @Sayehsokhan4_6030541310908177700.mp3
۳۶:۱۲-۴.۱۷ مگابایت
ایران و تنهاییهایش (قسمت اول)دکتر محمدعلی اسلامی ندوشن
سعدی که انعطاف جادوگرانهای دارد آن قدر خود را خم میکرد که به حد فهم ناچیز کودکانهی من برسد. این شیخ همیشه شاب پیرترین و جوانترین شاعر زبان فارسی، معلم اول هم هیبت یک آموزگار را دارد و هم مهر یک پرستار، چشم عقاب و لطافت کبوتر. هیچ حفرهای از حفرههای زندگی ایرانی نیست که از جانب او شناخته نباشد، جمع کننده اضداد: تشرع و عرفان، عشق و زندگی عملی، شوریدگی و عقل .... به هر حال، این همدم کودک و دست گیر پیر، از هفت صد سال پیش به این سو مانند هوا در فضای فکری فارسی زبانها جریان داشته است.روزهادکتر محمدعلی اسلامینُدوشن
@Sayehsokhan
سعدی که انعطاف جادوگرانهای دارد آن قدر خود را خم میکرد که به حد فهم ناچیز کودکانهی من برسد. این شیخ همیشه شاب پیرترین و جوانترین شاعر زبان فارسی، معلم اول هم هیبت یک آموزگار را دارد و هم مهر یک پرستار، چشم عقاب و لطافت کبوتر. هیچ حفرهای از حفرههای زندگی ایرانی نیست که از جانب او شناخته نباشد، جمع کننده اضداد: تشرع و عرفان، عشق و زندگی عملی، شوریدگی و عقل .... به هر حال، این همدم کودک و دست گیر پیر، از هفت صد سال پیش به این سو مانند هوا در فضای فکری فارسی زبانها جریان داشته است.روزهادکتر محمدعلی اسلامینُدوشن
@Sayehsokhan
#رقص
با نگاه به رقص دیگران، می توان احساس رقصیدن و شادابی در درون خود پدیدآورد. به دشواریها و سختیها و تلخیها فرصت خودنمایی در جان و دلتان ندهید.
رقصیدن را از دیگران بیاموزیم. ماشین و صنعت و طرز لباس پوشیدن را از غرب گرفتیم اما روش اندیشیدن و پرسشگری و رقص را از آنان نیاموختیم. این برنامهها را نیز دوست دارم.
سقراط و حافظ به جای خود، رقص و هنر نیز به جای خود. هیچ گوشهای از زندگی را بی تماشا رها نکنید. کمی هم وقت برای دیدن رقص بگذارید. برقصید، بخوانید و حق خود را از زندگی بگیرید.
لذت بردن حق اصلی هرکس است. اپیکور، فیلسوف یونانی قدیم، تنها کسی بود که به حقیقت زندگی پی بُرد: لذت ببرید. به هر شکلی که توانایی و تمایلش را دارید. البته نباید دیگری را محروم نمود. گویا این روزها باید بیشتر از هنر بهره بگیریم و در شادی و آبادی جسم و جان خود بکوشیم و به ریشِ خُرافهپسندان بخندیم. پس بگذارید صدای موسیقی در خانه بپیچد و تا میتوانید برقصید.
وظیفهی ما زندگی کردن است نه هراسیدن و غمگین شدن. شادی، به تقویت سیستمِ ایمنی بدن یاری می‌کند. شاد بمانید تا جان و جسم آباد و آزاد بماند.
https://telegram.me/ezzatiparvar @Sayehsokhan
با نگاه به رقص دیگران، می توان احساس رقصیدن و شادابی در درون خود پدیدآورد. به دشواریها و سختیها و تلخیها فرصت خودنمایی در جان و دلتان ندهید.
رقصیدن را از دیگران بیاموزیم. ماشین و صنعت و طرز لباس پوشیدن را از غرب گرفتیم اما روش اندیشیدن و پرسشگری و رقص را از آنان نیاموختیم. این برنامهها را نیز دوست دارم.
سقراط و حافظ به جای خود، رقص و هنر نیز به جای خود. هیچ گوشهای از زندگی را بی تماشا رها نکنید. کمی هم وقت برای دیدن رقص بگذارید. برقصید، بخوانید و حق خود را از زندگی بگیرید.
لذت بردن حق اصلی هرکس است. اپیکور، فیلسوف یونانی قدیم، تنها کسی بود که به حقیقت زندگی پی بُرد: لذت ببرید. به هر شکلی که توانایی و تمایلش را دارید. البته نباید دیگری را محروم نمود. گویا این روزها باید بیشتر از هنر بهره بگیریم و در شادی و آبادی جسم و جان خود بکوشیم و به ریشِ خُرافهپسندان بخندیم. پس بگذارید صدای موسیقی در خانه بپیچد و تا میتوانید برقصید.
وظیفهی ما زندگی کردن است نه هراسیدن و غمگین شدن. شادی، به تقویت سیستمِ ایمنی بدن یاری می‌کند. شاد بمانید تا جان و جسم آباد و آزاد بماند.
https://telegram.me/ezzatiparvar
@Sayehsokhan۴۲۲