صِدنا 🌱
صدای نور و آگاهی:
 جایی برای روایت‌‌ها و قصه‌های کودکانه‌‌ی شگفت‌انگیز، که با عشق و تخیل، دنیای نور ✨️ و آگاهی را در دل کودکان روشن می‌کند.

@sednnakids

ارتباط با مدیر: @adbza

قصه‌ های خوب برای کودکان (صدنا)

*داستان هفتادوسه*
```[متن داستان]غیر از خدا هیچ‌کس نبود.
روزی روزگاری یه مرد مهربون در یه روستای کوچیک زندگی می‌کرد. یه روستای سرسبز و آروم، با خونه‌های گلی و حیاط‌هایی پر از گل و درخت. اون مرد خیلی مهربون بود و همیشه لبخند به لب داشت. یه روز تصمیم گرفت که بره شهر. شهر براش خیلی بزرگ و شلوغ بود، پر از کوچه‌ها و خیابون‌های سنگفرش شده، بازارهای پر از آدم و مغازه‌ها. وقتی رسید، چند ساعت توی شهر گشت و کارهاش رو انجام داد. خرید کرد، پول‌هاش رو حساب و کتاب کرد و یه گوشه‌ای نشست و نفس عمیق کشید، هوای شهر با همه شلوغیش هم یه حس عجیب و هیجان‌انگیز داشت.

بعد که خواست برگرده خونش، با خودش گفت: «دست خالی که نمیشه رفت. باید یه چیزی بخرم که همه خوشحال شن.»
تصمیم گرفت یه خربزه بخره. نه یه خربزه کوچیک، یه خربزه بزرگ و زرد که همه بتونن ازش بخورن، هم بزرگ‌ها و هم کوچیک‌ها. خربزه رو خرید، یه خربزه که پوستش زرد و براق بود و به نظر میومد که خیلی شیرین باشه، بعد دوباره راه خونه رو پیش گرفت.

راه روستا خیلی طولانی بود. زمین پر از خاک نرم بود، خورشید گرم و طلایی می‌درخشید و کم کم سایه درخت‌ها و خونه‌ها روی زمین می‌افتاد. مرد کم‌کم تشنه شد و احساس خستگی می‌کرد. داشت پیاده می‌رفت و نگاهی به اطراف می‌انداخت که یه چشمه یا یه رود کوچیک پیدا کنه، اما هیچ چیزی نبود. فقط صدای پرنده‌ها و نسیم که می‌وزید حس آرامش می‌داد.

یکدفعه نگاهش افتاد به همون خربزه‌ای که خریده بود. بوی شیرین و رنگ روشنش آدم رو وسوسه می‌کرد. آب دهانش جمع شد و با خودش گفت: «اگه من این خربزه رو بخورم، مردم نمی‌گن که چه آدم خودخواهیه؟»

اما نتونست جلوی خودش رو بگیره. دستش رو برد سمت خربزه، نگاهی بهش انداخت و گفت: «اگه به آب نرسم چی؟ اگه تشنه بمونم چی؟»
بعد نشست زیر سایه یه درخت بزرگ و پر از برگ‌های سبز و خنک. نسیم ملایمی می‌وزید و صدای برگ‌ها رو می‌شنید. گفت: «خب… هم از این خربزه می‌خورم، هم یه کاری می‌کنم که هر کسی از اینجا رد شد، خیال کنه یه خان از اینجا گذشته.»

مرد با خودش فکر کرد: «خان‌ها همیشه یه قاچ خربزه می‌خورن و بقیه رو سر راه می‌ذارن. پس منم همین کار رو می‌کنم.»
اون مرد خربزه رو قاچ کرد، یه قاچ برداشت و کمی خورد. پوست خربزه خنک و خوشبو بود و تخمه‌هاش کوچیک و آبدار. بعد خربزه رو کنار راه گذاشت که همه ببینن.

اما یه دفعه یادش اومد: «این چه کاریه که من می‌کنم؟ مگه خان مثل منه که تنها بیاد و تنها برگرده؟ همراه خان‌ها خیلی آدم هستن، نه یکی، نه دوتا… هر جا برن چند تا نوکر و چاکر دارن. اگه خربزه رو اینجا بذارم، همه با هم دعوا می‌کنن و شاید خربزه خراب بشه.»

با این فکر،تمام خربزه رو خورد و پوست و تخمه‌هاش رو ریخت کنار درخت. بعد دوباره فکر کرد: «این چه کاریه که من می‌کنم؟ مگه خربزه فقط برای آدم‌هاست؟ حیوان‌ها خربزه دوست ندارن؟ فقط خان و نوکراش باید بخورن؟ تازه خان و نوکراش که نمی‌تونن پیاده بیان و برگردن، چندتا اسب هم دارن که نمی‌تونن توی این گرما پیاده بیان.»

بعد با دقت پوست خربزه رو هم خورد. یه نفس عمیق کشید.
اما هنوز تشنگیش برطرف نشده بود. با خودش گفت: «آخه من چه فکری با خودم می‌کنم؟ مگه می‌شه یه خان از اینجا رد بشه؟ این مسیر سرسبز و طولانیه، برای ما آدمای معمولیه. ما فقیرها هم که از این راه‌ها رد می‌شیم، باید مواظب باشیم.»
تخمه‌ها زیر آفتاب می‌درخشیدن و خنک بودن. تخمه های خربزه رو هم خورد و یه نفس عمیقی کشید و با لبخند گفت: «دیگه هیچی از خربزه باقی نمونده... اصلا نه خانی اومده، نه خانی رفته!»```
گوینده: خانم فاطمه جعفری
#قصه_شب
@sednnakids

خان و خربزه، قصه‌شب.mp3

داستان هفتادوسه
*خان و خربزه* 🍋‍🟩
#قصه_ما_مثل_شد #ضرب‌المثل
@sednnakids

IMG_20260523_142851_917_612x1088.mp4

داستان هفتادوچهار
*عید قربان* 🎆
#عید_قربان، #حضرت_ابراهیم
@sednnakids

VID_20260529_160916.mp4

همراهان عزیز سلام.
با توجه به درخواست‌های شما در شخصی برای مشارکت در هزینه‌های مجموعه صدنا، از این طریق می‌توانید مبالغ موردنظر خود را واریز فرمایید.
*لطف و همراهی شما برای ما ارزشمند است و پیشاپیش از محبت‌تان صمیمانه سپاسگزاریم. *🙏

empty.jpg

توجه بفرمایید که نیازی به ارسال فیش یا رسید نیست.

*داستان هفتادوچهار*
```[متن داستان]سال‌ها پیش، در نزدیکی سرزمین منا، حضرت ابراهیم زندگی میکرد. اون خدا رو خیلی دوست داشت. یعنی هر کاری می‌کرد، اول فکر می‌کرد: «خدایا، تو چی دوست داری؟» اون همیشه مهربون بود، راست می‌گفت، به مردم کمک می‌کرد و دلش می‌خواست همه خدا رو بپرستن.

حضرت ابراهیم یه پسر خیلی مهربون داشت به اسم اسماعیل. اسماعیل، بچه‌ی مؤدبی بود. وقتی باباش صداش می‌زد، با لبخند می‌گفت: «جانم بابا!» وقتی با باباش راه می‌رفت، دستش رو می‌ذاشت تو دست باباش و آروم‌آروم قدم برمی‌داشت. شاید گاهی هم وسط راه می‌پرسید: «بابا، اون کوه چقدر بلنده؟ اون پرنده کجا می‌ره؟ اون ستاره چرا می‌درخشه؟» و حضرت ابراهیم با مهربونی جوابش رو می‌داد.

یه روز، حضرت ابراهیم یه خواب عجیب دید. خواب پیامبرها مثل خواب‌های معمولی ما نیست. اونا پیام خدا رو خیلی پاک و روشن می‌فهمن. فهمید خدا می‌خواد اون رو امتحان کنه؛ یه امتحان خیلی بزرگ. امتحانی که معلوم کنه چقدر به خدا اعتماد داره.

حضرت ابراهیم خیلی فکر کرد. اسماعیل رو خیلی دوست داشت؛ همون‌قدر که یه بابا دلش برای بچه‌اش پر از عشق می‌شه. اما حضرت ابراهیم می‌دونست خدا خیلی مهربونه و هیچ‌وقت بدِ بنده‌هاش رو نمی‌خواد.

پس پیش اسماعیل رفت. کنارش نشست. شاید دستش رو گرفت، به چشم‌هاش نگاه کرد و با صدای آروم گفت:
«پسرم، من یه خوابی دیدم. خدا می‌خواد من رو امتحان کنه. تو چی فکر می‌کنی؟»

بچه‌ها، حالا فکر کنین اسماعیل چی گفت؟ آیا گریه کرد؟داد زد؟ نه. اسماعیل هم مثل باباش دلش روشن بود. با ادب و آرامش گفت:
«باباجان، هر کاری خدا گفته انجام بده. من هم صبر می‌کنم. خدا کمکمون می‌کنه.»
حضرت ابراهیم و اسماعیل راه افتادن. آفتاب روی شن‌ها می‌تابید. باد آروم می‌وزید. کوه‌ها ساکت ایستاده بودن، انگار اونا هم داشتن به این پدر و پسر نگاه می‌کردن. اسماعیل کنار باباش راه می‌رفت. نه دعوا می‌کرد، نه غر می‌زد. فقط به خدا اعتماد داشت.

در راه، شیطان می‌خواست ابراهیم رو بترسونه. می‌خواست وسوسش کنه و بگه: «نرو! انجام نده!» اما حضرت ابراهیم می‌دونست نباید به حرف‌های بد گوش بده. برای همین، با دل محکم گفت: «من به خدا اعتماد دارم.» و شیطان رو از خودش دور کرد.

وقتی به جای مخصوص رسیدن، حضرت ابراهیم آماده شد تا فرمان خدا رو انجام بده. اما درست همون لحظه‌، خدا نشون داد که اصلاً نمی‌خواسته به اسماعیل آسیبی برسه. این فقط یه امتحان بود؛ امتحانِ اعتماد، امتحانِ شجاعت، امتحانِ دوست داشتن خدا.

خدا به ابراهیم گفت:
«ابراهیم! تو امتحانت رو خوب انجام دادی.»

بعد فرشته‌ی خدا، حضرت جبرئیل، اومد و یه قوچ آورد. قرار شد که اون قوچ قربانی بشه. اسماعیل سالم موند و هردو خوشحال شدن. آسمون انگار روشن‌تر شد و دل‌ها پر از آرامش شد.

از اون روز به بعد، مسلمان‌ها هر سال روز عید قربان رو جشن می‌گیرن. بعضی‌ها قربانی می‌کنن و گوشتش رو بین خانواده، همسایه‌ها و آدم‌هایی که نیاز دارن تقسیم می‌کنن، تا همه خوشحال بشن و سفره‌ی کسی خالی نمونه.

بچه‌ها، عید قربان فقط یعنی گوسفند قربانی کردن؟ نه عزیزای من. عید قربان یعنی آدم یاد بگیره چیزهای بد رو از دلش بیرون کنه. مثلاً چی؟
مثلاً لجبازی رو قربانی کنه.
دروغ گفتن رو قربانی کنه.
قهر کردن رو قربانی کنه.
و به جاش مهربونی، راست‌گویی، کمک کردن و لبخند زدن رو بیاره توی دلش. 
تا داستان بعدی، خدانگهدار```
گوینده: خانم فاطمه جعفری
#قصه_شب
@sednnakids

عید قربان، قصه‌شب.mp3

داستان هفتادوپنج
*آستین نو و پلو* 🍛
#قصه_ما_مثل_شد #ضرب‌المثل
@sednnakids

IMG_20260531_193706_837_648x1152.mp4

*داستان هفتادوپنج*
```[متن داستان]یکی بود یکی نبود. غیر از خدا هیچکس نبود. روزی روزگاری مرد دانشمندی زندگی میکرد. 
یه روز دوست این مرد، اونو به یه مهمونی دعوت کرد‌. این مرد هیچ وقت به مهمونی‌های بزرگ نمی‌رفت، ولی این بار چون نمی‌خواست دوستش رو ناراحتش کنه، به این مهمونی رفت. مرد دانشمند آروم آروم رفت تا به خونه میزبان رسید. وقتی رسید جلوی در دید خیلی‌ها رفت و آمد می‌کردن. یکی از خدمتکارا که اونو نمی‌شناخت بهش گفت:
«تو اشتباه اومدی، برو!»
مرد عالِم گفت: «بذار من بگم برای چی اومدم، بعد بگو اشتباه اومدم.»
خدمتکار گفت: خب بگو!
دانشمند گفت: مگه امروز توی این خونه مهمونی نیست؟
ـ بله، چطور مگه؟
ـ من هم به مهمونی دعوت شدم!

خدمتکار با تعجب بهش نگاه کرد و گفت: «چطور ممکنه تو به این مهمونی دعوت شده باشی.
دانشمند گفت: صاحب‌خونه شمس بازرگانه؟
.بله.
دو تا پسر و چند تا دختر داره؟
ـ بلههه..
ـ همون که دیروز از سفر تجارت برگشته؟
ـ باز هم بله...

پس منم مهمون همون آدم هستم. مرد با دل خوش از جلو در رفت و وارد خونه شد. وقتی وارد خونه شد و به اتاق بزرگ رفت، همه توی اتاق بودن. میزبان با چند نفر مشغول حرف زدن بود. دانشمند وقتی وارد اتاق شد، بلند گفت سلام.

میزبان از دور سر تکون داد و جواب سلامش رو داد. مهمون‌های دیگه هم حتی به مرد نگاه نکردن و اصلاً بهش توجه نکردن. فقط یکی دو نفر جواب سلام رو با یه حالت سرد دادن. مرد عالِم شروع کرد به نگاه کردن توی اتاق که جایی برای نشستن پیدا کنه. که دید یکدفعه همه از جا بلند شدن.
با خودش گفت چه عجب
اما
 یه لحظه بعد نگاهش به مردی افتاد که چاق بود و لباس خوشگل و گرون داشت.
مرد عالم تو دلش گفت: «چه فکرایی که نکردم.»

اتاق شلوغ شد. همه برای مردی که لباس شیک پوشیده بود جا باز می‌کردن. چند نفر هم به اون مرد نزدیک شدن. یکی گفت: «زود باش، جایی بشین! جلوی راه رو گرفتی!»

مرد عالم بی‌هیچ حرفی جلوی در اتاق نشست. جا کم بود. دو تا مرد درشت کنار مرد عالم نشسته بودن و برای اینکه راحت بشینن هر کدوم تکونی به خودشون دادن و جا دادن. مرد عالم که جاش خیلی تنگ بود، سریع ناهار رو خورد و از جا بلند شد. و میزبان با لبخند باهاش خداحافظی کرد.

مرد به خونه برگشت و گفت دیگه به مهمونی‌های این طوری نمیرم. ولی تو دلش می‌خواست به همه اون آدم‌ها یاد بده که چقدر اشتباه می‌کنن.

ماه‌ها گذشت. یک بار دیگه مرد عالم به همون خونه دعوت شد. این دفعه لباس نو و شیک پوشیده بود و به راه افتاد. هنوز داشت فکر می‌کرد که چطور به خونه میزبان برسه که دید همون مرد جلو در منتظره.

مرد جلو در گفت: «بفرمایید! مهمونی این‌جاست! اشتباه نرین»

مرد عالِم سری تکون داد و وارد خونه شد. حتی  سلام هم نکرد. اما هرکس اونو میدید، بهش سلام میداد. مرد عالم وارد اتاق شد. ولی هنوز جلوی در اتاق بود که مهمون‌ها همه از جا بلند شدن.
چند نفر هم که نزدیکش بودن باهاش سلام و احوال‌پرسی کردن. بعد ناهار که پلو و خورش بود رو آوردن و جلوی مرد عالم گذاشتن.

مرد عالم هم یه نفس عمیق کشید و گفت: «آستین نو پلو بخور! آستین نو پلو بخور!»

همه ساکت شدن و به مرد نگاه کردن. میزبان با نگرانی پیش مرد عالم اومد و گفت: «چی شده استاد؟ غذا خوب نیست؟»

مرد عالم گفت: «نه، غذا خوبه! فقط من منظور دیگه‌ای داشتم. وقتی که توی این خونه مهمان شدم، لباس ساده‌ای پوشیده بودم. برای همین با من بد رفتار کردن. ولی حالا که لباس خوب و گرون پوشیدم، همه فرق کردن. بخاطر این گفتم: آستین نو پلو بخور!»

مرد عالم این رو گفت و از خونه رفت.```
گوینده: خانم ویدا جهانبخشی
#قصه_شب
@sednnakids

آستین نو و پلو، قصه شب.mp3

داستان هفتادوشش
*غدیر خم* 🎇
#عید_غدیر #حضرت_علی
@sednnakids

VID_20260604_001252.mp4

*داستان هفتادوشش*
```[متن داستان]چند روز مونده بود به یه سفر بزرگ. مدینه حال‌وهوای قشنگی داشت. کوچه‌ها پر از صدای آدم‌هایی بود که داشتن خودشون رو آماده می‌کردن. یکی مشک آب رو پر می‌کرد و یکی خرما توی کیسه می‌ریخت، همه شنیده بودن پیامبر مهربون می‌خواد به مکه بره و حج انجام بده.

توی یکی از خونه‌های مدینه، پسربچه‌ای به اسم یوسف کنار مادرش نشسته بود. مادر داشت چند تا نون خشک و خرما توی پارچه می‌ذاشت. یوسف پرسید: «مامان، ما هم با پیامبر می‌ریم؟»

مادرش لبخند زد و گفت: «آره عزیزم. این سفر خیلی مهمه. باید آروم باشی و کمک کنی.»

یوسف با خوشحالی دوید پیش باباش و گفت: «بابا! منم بیام؟»

بابا خندید و گفت: «آره پسرم. ولی آفتاب داغه. باید صبور باشی.»

صبح سفر رسید. هنوز آسمون کامل روشن نشده بود. مدینه آروم بود، اما دل مردم تندتند می‌زد. شترها کنار هم ایستاده بودن. صدای زنگوله‌هاشون توی هوا می‌پیچید. یوسف تازه از خواب بیدار شده بود.
کاروان راه افتاد. روزها راه می‌رفتن و شب‌ها کنار هم استراحت می‌کردن.
پیامبر مهربون با آرامش بین مردم حرکت می‌کرد. هر کسی ایشون رو می‌دید، دلش گرم می‌شد. پیامبر با لبخند به مردم نگاه می‌کرد و به کوچیک‌ترها مهربونی می‌کرد.


یوسف گاهی خسته می‌شد و می‌گفت: «بابا، هنوز مونده؟»

باباش می‌گفت: «آره، ولی ببین چقدر قشنگه که کنار پیامبر سفر می‌کنیم.»

یوسف به پیامبر نگاه می‌کرد. می‌دید ایشون با همه مهربونه. اگه کسی خسته می‌شد، دلداریش می‌داد. اگه کسی سوالی داشت، با حوصله جواب می‌داد. یوسف توی دلش می‌گفت: «منم دوست دارم وقتی بزرگ شدم، این‌قدر مهربون باشم.»

بعد از چند روز، کاروان به مکه رسید. مردم خیلی خوشحال شدن. همه با پیامبر حج رو انجام دادن. پیامبر به مردم یاد داد که خدا رو یاد کنن، به همدیگه ظلم نکنن، راست بگن و امانت‌دار باشن.

چند روز بعد، وقت برگشت شد. کاروان بزرگ از مکه بیرون اومد. مردم باید به شهرهای خودشون برمی‌گشتن. بعضی‌ها راهشون با بقیه فرق داشت. کم‌کم رسیدن به جایی به اسم غدیر خم؛ جایی که راه‌ها از هم جدا می‌شد.

همون‌جا پیامبر ایستاد.

مردم تعجب کردن. یکی گفت: «چرا وایستادیم؟»

یکی دیگه گفت: «حتماً پیامبر حرف مهمی دارن.»

پیامبر گفتن همه جمع بشن. اون‌هایی که جلوتر رفته بودن، برگشتن. اون‌هایی که عقب مونده بودن، خودشون رو رسوندن. هوا گرم بود. بعضی‌ها پارچه روی سرشون گذاشتن. بعضی‌ها کنار شترها ایستادن. اما همه ساکت شدن تا صدای پیامبر رو بشنون.

یوسف دست باباش رو محکم گرفت و جلوتر رفت. قلبش تند می‌زد. حس می‌کرد الان قراره اتفاق مهمی بیفته.

پیامبر روی جای بلندی ایستاد تا همه ببیننش. بعد با صدای مهربون و روشن با مردم حرف زد. از خدا گفت. از راه خوب گفت. گفت مردم باید مراقب هم باشن و بعد از ایشون راه درست رو گم نکنن.

بعد پیامبر دست حضرت علی رو گرفت. حضرت علی کنار پیامبر ایستاده بود؛ مردی که همه شجاعتش رو می‌شناختن. اما فقط شجاع نبود. مهربون هم بود. به فقیرها کمک می‌کرد. با بچه‌ها نرم حرف می‌زد. از حق مردم دفاع می‌کرد.

پیامبر دست ایشون رو بالا برد، طوری که همه ببینن.

پیامبر فرمود: «هر کس من مولای او هستم، علی هم مولای اوست.»
مردم خوشحال شدن. بعضی‌ها جلو رفتن و به حضرت علی تبریک گفتن. بعضی‌ها دعا کردن. بعضی‌ها لبخند زدن. پیامبر هم برای حضرت علی دعا کرد.
یوسف کلمه «مولی» رو خوب نمی‌فهمید. باباش آروم گفت: «یعنی هرکسی که پیامبر رهبر و راهنماش بوده، بعد از پیامبر، حضرت علی رهبر مردمه.»
بعد از اون، کاروان دوباره آماده حرکت شد. اما دل یوسف مثل قبل نبود. حس می‌کرد یه چراغ کوچولو توی دلش روشن شده.

یوسف کنار باباش راه افتاد و گفت: «بابا، میشه بیشتر توضیح بدی؟»
باباش لبخند زد و گفت: «آره عزیزم. واقعه غدیر خم، مسئله جانشینیه... یعنی هرکسی که پیامبر رو قبول داره، باید حضرت علی رو هم به عنوان رهبر قبول داشته باشه»

یوسف به آسمون نگاه کرد. ابر سفیدی از جلوی خورشید رد شد و روی راه سایه افتاد. لبخند زد و گفت: «از این به بعد، رهبر منم حضرت علیه.
از اون روز، واقعه غدیر خم توی دل مردم موند؛ روزی که پیامبر، کنار راه، دست علی رو بالا برد و به همه گفت بعد از ایشون باید حرف حضرت علی رو گوش کنن.```
گوینده: خانم فاطمه جعفری
#قصه_شب
@sednnakids

عید غدیر، قصه‌شب.mp3

داستان هفتادوهفت
*محمد رئوفی* 🖤
#شهدای_میناب #جنگ
@sednnakids