بله | کانال اندیشکده حکمرانی هوشمند

۴ مرداد

پاسخی به ادعا های غربگرایان؛ چین با ایران کار نمی‌کند؟

یکی از انتقادهای رایج درباره روابط اقتصادی ایران و چین این است که «چین با ایران کار نمی‌کند». اگر منظور شرکت‌های بزرگ مستقر در پکن، شانگهای، شنژن و گوانژو باشد، این گزاره تا حدی درست است. این شرکت‌ها به دلیل وابستگی گسترده به بازارهای آمریکا و اروپا، معمولاً ریسک همکاری با ایران را نمی‌پذیرند.

اما تعمیم این موضوع به کل اقتصاد چین اشتباه است؛ چین فقط چهار شهر درجه‌یک نیست. این کشور ده‌ها کلان‌شهر صنعتی دارد که هر کدام اقتصادی هم‌اندازه بسیاری از کشورهای جهان دارند.

برای مثال، چونگ چینگ با تولید ناخالص داخلی حدود ۴۵۲ میلیارد دلار در سال ۲۰۲۴، تقریباً هم‌اندازه اقتصاد ایران است؛ در حالی که تولید ناخالص داخلی ایران در همین سال حدود ۴۷۰ میلیارد دلار برآورد شده است. تنها یک شهر چین، اقتصادی در ابعاد کل اقتصاد ایران دارد.

تجربه روسیه نیز مؤید این واقعیت است. پس از تحریم‌های غرب، روسیه به‌جای تمرکز صرف بر پکن، شانگهای و شنژن، همکاری خود را با شهرها و بانک‌های منطقه‌ای چین گسترش داد و توانست بخش مهمی از تجارت خود را از طریق این مسیرها حفظ و توسعه دهد.

چونگ‌چینگ یکی از قطب‌های اصلی خودروسازی، خودروهای برقی، الکترونیک، صنایع پیشرفته و لجستیک چین است. علاوه بر آن، شهرهایی مانند چنگدو، سوجو، نینگو‌بوا، چینگ‌دائو، ووهان، جِنگ‌جو، فوشن و دونگ‌گوئن نیز ظرفیت‌های بزرگی برای کار با ایران دارند که کمتر مورد توجه ایران قرار گرفته‌اند.

اگر ایران به دنبال گسترش تجارت با چین و کاهش اثر تحریم‌هاست، باید نگاه خود را از چهار شهر اصلی فراتر ببرد و همکاری با شهرهای صنعتی مرکز و غرب چین را در اولویت قرار دهد. پرسش اصلی این نیست که «آیا چین با ایران کار می‌کند؟»؛ بلکه این است که ایران با کدام چین می‌خواهد کار کند؟