فراق بوشهر - میدان امام خمینی (ره) کاری از واحد تجسمی حوزه هنری و مجمع طراحان موج برای شام غریبان رهبر شهید#باید_برخاست️ شناشیر | روایت مردم بوشهر۶
وقتی از یه بابا فقط لباسش می‌مونه بوشهر - میدان امام خمینی (ره) در شبی که دختر شهید جاوید الاثر احمد قاسمی به دنیا آمد. تصویر از فاطمه آفریدون#جنگ‌ها_روایت_ساده‌ای_دارند️ شناشیر | روایت مردم بوشهر۷۵
ببینید | پاپرا زیر قیمت بازار️ روایتی از همدلی مردم در روزهای جنگ«شهاب گفت: پاپرا دونه‌ای پنج‌تومن زیر قیمت بازار. ای پلاکی کو می‌بینی، به خاک خالو شهیدُم قسم، پونزده تومنه، سی تو می‌دم ده تومن. جمعاً بیست تومن...»روایتی از سیده مریم گلچمن#جنگ‌ها_روایت_ساده‌ای_دارند️ ️ شناشیر | روایت مردم بوشهر۱۷۲۸۷۱۱
چقدر شبیه بابای تو بود... دوربین زوم کرده بود روی چهره‌‌ی مبینا. چشمانش توی صورت گندمگون می‌درخشید. رفته بودیم وسط میدان امام خمینی(ره). شب با شرجی بخار می‌کرد روی شیشه‌ی عینکم. داشت برایمان خاطره‌های پدر-دختری را تعریف می‌کرد. هر بار می‌گفت: «پدر من» و من توی دلم می‌گفتم: «راحت بگو بابا، جون بابا» حرف‌های نگفتنی زیادی داشت و دردهای نهفته‌ی بسیاری... ولی آن‌جایی اشک، خودش را هل داد تا از پلکم بریزد که گفت: «صدای بمب رو شنیدیم. مامانم زنگ زد به بابا برنداشت. به این و اون زنگ زد. دید فایده نداره. خودش رو رسوند نزدیک اداره. بسیجیا نمیذاشتن نزدیک بشه. هنوز دود انفجار شدید بود.» مامانم گفت: «اگه شهید شده بهم بگین» وقتی گفتن دستاش رو برده بالا و سه بار یا زهرا گفته.» به این جای حرفش که رسید، خیلی اتفاقی مداح توی میدان خواند: «گلی گم کرده‌ام می‌جویم او را... به هر گل می‌رسم می‌بویم او را...» اشک مبینا سرازیر شد. به خودم آمدم. دیدم همه داریم گریه می‌کنیم. می‌خواستم دختر شهید را دلداری بدهم، نتوانستم. توی ذهنم تصویر شهدای کربلا آمد با پیکرهای ارباً اربا. توی دلم گفتم: «چقدر شبیه بابای تو بود.» صدیقه مزارعی‌زاده#جنگ‌ها_روایت_ساده‌ای_دارند️ شناشیر | روایت مردم بوشهر۱۸۷
ایستاده بر پهپاد در دویستمین شببوشهر - میدان امام خمینی (ره) تصویر از هانیه سنگریتصاویر بیشتر را می‌توانید در ناطقِ خاموش ببینید.
#جنگ‌ها_روایت_ساده‌ای_دارند️ شناشیر | روایت مردم بوشهر۱۲
ببینید | آلبالو پلو با طعم خون️ روایتی خواهرانه از روزهای جنگ«...ایستاده بودم بالای سرش که اگر شیشه‌های پنجره شکست، اول بخورد تو پهلوهای من...»روایتی از نسیم هادی (کلانی)#جنگ‌ها_روایت_ساده‌ای_دارند️ ️ شناشیر | روایت مردم بوشهر۳۲۵
ما گل های کاغذی در دست داشتیمو تنها گناهمان پاک زیستن بود؛آنها اما اهالی جزیره اپستین بودندو تنها رسالتشان:به آتش کشیدن دشتِ گل‌ها بوشهر - سازمان هواشناسیمتن و تصویر از هانیه سنگریتصاویر بیشتر را می‌توانید در ناطقِ خاموش ببینید.
#جنگ‌ها_روایت_ساده‌ای_دارند️ شناشیر | روایت مردم بوشهر۲۶
از کربلای پنج تا کربلا هر کس کنارم می‌نشست، پایش را ماساژ می‌داد؛ برعکس من که کتف و پشت بازویم را می‌مالیدم. پسری جوان که نشان از صاحب موکب داشت، به سمتم آمد. سلام کرد و گفت: «تفضل بیتی، تفضل اخی.» بدم نمی‌آمد با آن‌همه عرقی که کرده بودم، تنی به آب بزنم. لباس‌هایم را بشویم و دوباره راهی مشایه شوم. به حسین، پسرم، گفته بودم اگر همدیگر را گم کردیم، شب ساعت ده عمود ۵۸۳ باشیم. مسیر مشایه زودتر از شب سیاه‌پوش شده بود. تا ساعت ده، چهار ساعت دیگر وقت داشتم. به همراه مرد جوان رفتم. پشت موکب، خانه‌ی کوچک گچ و سنگی بود که بالای درش بیرق کوچکی با نام «یا حسین» توی باد تکان می‌خورد. پسر جوان زودتر وارد خانه شد. صدای پچ‌پچش را شنیدم. یاالله گفتم. از داخل گفتند: «تفضل.» کفش را درآوردم. وارد خانه شدم. مردی مسن و چهارشانه با عصا جلویم ایستاد. پلک‌هایش را تندتند به هم زد. هر بار که پلک می‌زد، حفره‌ی خالی چشمش برای لحظه‌ای پیدا می‌شد. دستانش را باز کرد. به سمتش رفتم. هر دو با یک دست همدیگر را توی آغوش گرفتیم. تعارف کرد، کوله‌پشتی را درآوردم و نشستم. پسرش با سینی شربت لیموعمانی آمد طرفم، سینی را جلویم گرفت. لیوان تگری شربت را برداشتم. به طرف ته پذیرایی که به حیاط خلوت وصل می‌شد اشاره کرد و گفت: «حمام.»گفتم: «إی، شکراً.» شربت خنک و غلیظ لیموعمانی را یک‌سره خوردم، مزه‌ی ترش و شیرینش به جانم نشست. بدون معطلی لباس‌های تمیز را از کوله درآوردم و رفتم حمام. از یک طرف دلم نمی‌آمد گرد و غبار راهی که همیشه آرزویش را داشتم، به دست آب بسپارم و از طرفی دیگر، خستگی راه با همین آب شسته می‌شد و مشتاق‌تر به طرف معشوق می‌رفتم. از حمام بیرون آمدم. وارد پذیرایی شدم. مرد عرب صدای در را که شنید، گفت: «الحمدلله، صِحَّة.»گفتم: «شکرا یا اخی.»بطری روغن را بالا آورد. اشاره کرد که روبه‌رویم بنشین، نشستم. پای راستم را دراز کردم. لبه‌ی شلوار را تا زانو بالا کشید. سر بطری را باز کرد، روغن سیاهی روی پایم ریخت و ماساژ داد. چه حس خوبی داشت؛ انگار گره‌ی درد باز می‌شد و از زیر دست‌هایش آرام‌آرام بیرون می‌رفت. لبه‌ی شلوار پای چپم را گرفت. خالی بود. دستش را بالاتر برد. پلک‌هایش بی‌اختیار پشت سر هم می‌لرزید. دستش به زانویم رسید. چهره‌اش مثل زانویم توی هم مچاله شد و گفت: «ما الذی حدَث؟» حالا که مهمان‌شان بودم، دلم نمی‌خواست از گذشته بگویم، اما او مدام و سراسیمه می‌پرسید: «ما الذی حدَث؟»پسرش وارد اتاق شد. با همدیگر صحبت کردند. انگار می‌گفت: «به زبان ایرانی بپرس چِشده؟»پسر دست‌وپا شکسته حرف پدر را تکرار کرد.گفتم: «حرب البعثِ العراق.» مرد عرب با شنیدن «بعث» گریه کرد. گریه‌های بی‌اشک. گریه‌های بی‌صدا که فقط شانه‌هایش تکان می‌خورد. بغضی قدیمی راه نفسم را بست. چند لحظه نگاهم روی روغنی ماند که تا چند دقیقه پیش فقط درد پایم را آرام می‌کرد؛ اما حالا داشت زخمی سی‌ساله را هم مرهم می‌گذاشت. نفس پردردی کشیدم و از پسر پرسیدم: «عیون‌الابی حَدَث.» پسر گفت: «عیون‌الابی هذا جراح آثار عملیات کربلا خامس.»نفس پرصدایی کشیدم. سرم را زیر انداختم. برای اولین بار جنگ را از چشم‌خانه‌ی خالی او دیدم. پیرمرد می‌زد پشت دستش. از حرف‌هایش متوجه شدم می‌گوید: «خدا ببخشم...» چند لحظه‌ای سکوت کرد. نفس عمیقی کشید. دوباره روغن را روی کف دستش ریخت. پایم را آرام بین دست‌هایش گرفت. هیچ‌کدام چیزی نگفتیم. سیده مریم گلچمنراوی: رزمنده‌ی دفاع مقدس عکس الحاقی است.متن‌های دیگر نویسنده را در خاطره‌خانه بخوانید.#جنگ‌ها_روایت_ساده‌ای_دارند️ شناشیر | روایت مردم بوشهر۴۱
ببینید | مطمئنی ۱۷ سالته؟!️ روایتی از حضور نوجوان‌ها در وقایع جنگ«...هر چی آب می‌ریختیم خون شره می‌داد و پاک نمی‌شد...»روایتی از صدیقه مزارعی زاده#جنگ‌ها_روایت_ساده‌ای_دارند️ ️ شناشیر | روایت مردم بوشهر۳۶۸
طیفه بجوشین صدای عزاداری‌شان توی صحن و سرای امامزاده پیچیده بود.فکر کردم از تقویم غافل شده‌ام و شهادت یکی از امام‌هاست. اما وارد رواق که شدم، دیدم مجلس فاتحه است. زن‌ها لباس یکدست مشکی تنشان بود. سه حلقه‌ی بزرگ گرفته بودند. به جز پیرزن‌ها که پای ایستادن نداشتند همه توی عزای سرپایی شرکت کرده بودند. سرخوان زنی جاافتاده وسطشان ایستاده بود. دستش را به نشانه‌ی تهدید بالا می‌برد و می‌خواند: «ای واویلا، کی کُشته شیرمهطیفه بجوشین و بسونین خینشه.» یکی از میان جمع فریاد زد:«یاد آغای شهیدُم... یاد اقتدارش، یاد صلابتش.» ایستادم. ماتم برد.گوشم پر شده بود از مصرع دوم: «طیفه بجوشین و بسونین خینشه*.» حس کردم این صدا را پیش‌تر شنیده‌ام، در سوگی قدیمی‌تر، برای خونی قدیمی‌تر.حالا «آقای شهید» هم جایی مابین آن سوگ ایستاده بود. سیده مریم گلچمن طایفه گرد هم جمع شوید و انتقام خونش را بگیرید.متن‌های دیگر نویسنده را در خاطره‌خانه بخوانید.#باید_برخاست️ شناشیر | روایت مردم بوشهر۱۹۲