بازارسال شده از
شهدا انگیزه نوشتن را به من دادند؛ ضرورت روایت زندگی خانوادههای ایثارگران️سیده مریم گلچمن، نویسنده کتاب «روی ماه دی»، در نشست صمیمی با جمعی از اهالی قلم با تأکید بر ضرورت پرداختن به زندگی شهدا و خانوادههای آنان گفت: «ادبیات پایداری در استان بوشهر بسیار فقیر است. بنویسید و نگذارید شهدای استانمان گمنام بمانند.»مشروح کامل خبر با #حوزه_هنری_بوشهر همراه باشید: سایت | مرکز روایت | بله | ایتابازارسال شده از
بازارسال شده از
بازارسال شده از
بازارسال شده از
بازارسال شده از
بازارسال شده از
انعکاس نشست صمیمانه سیده مریم گلچمن، نویسنده کتاب "روی ماه دی" با جمعی از اهالی قلم استان بوشهر در رسانهها:| مهر |خلیج فارس| | دریاکنار| | بامدادجنوب|| مجله ایران|
با #حوزه_هنری_بوشهر همراه باشید: سایت | مرکز روایت | بله | ایتا
امسال توی هیئت بچههای مسجد برای اولین بار کنار بیرق امام حسین(ع) پرچم دیگری به اهتزاز درآمده بود برای ایران. مسجد امام حسین(ع) محله شکری بوشهر/ شب اول محرم #جنگها_روایت_سادهای_دارند (۳۷۵)
️ «شناشیر»؛ رسانه مرکز روایت استان بوشهر@shenashir_bu۱ سیب گلاب#جنگها_روایت_سادهای_دارند ( ۳۷۶ )
هفتهی گذشته شلوغ بود و پرتراکم. همهی برنامهها جمعتر نشسته بودند تا برنامههای بعدی جا شوند. روز آخر تیر خوردم. نمیدانم به نفعم بود یا به ضررم. علی تب کرد و سربندش خودم اول گرمای بوشهر سرمای بدی خوردم. پنجشنبه جمعهها که سرکار نمیرفتیم میتوانستیم میدان و هیئت برویم که آن هم...ماندیم توی خانه با هیئتی از دستمال کاغذی و دلی که توی میدان بود. جمعه که پیام آقا آمد حالم بهتر بود اما... علی الاصولش قلبم را مچاله کرد. نکند باید کاری میکردیم و نکردیم که آقایمان از اصولش گذشته. دل دلم را میخورد. با اینکه تنم بیجان بود اما خوابم نمیبرد. عکسهایی که از دستنوشتههای مردم با صحبتهای آقا را نگاه میکردم :«جانان من؛ اندوه لبنان کشت ما رابشکست داغ دیریاسین پشت ما را» حسرت میدان نرفتنم بیشترشد. دلم برای دست بسته بودنم گرفت. اندوه لبنان...اشک را میشناختم و دعا اما مگر آن همه شهید را زنده میکرد. مثل کسی که گنگ شده باشد و تلاش میکند مطلب مهمی را بگوید. مثل ماهی که از آب بیرون افتاده باشد. مثل کسی که بچهاش توی پیادهروی اربعین گم شده باشد...دلم میجوشید. صبح شد. هفتهی جدید آغاز شد اما انگیزهای برای شروع نبود. هی مصرع جانان من اندوه لبنان کشت ما را توی ذهنم میخورد. دوتا سیب گلاب میاندازم توی کیفم و میروم مطب. دیر رسیدهام و مریض ها روی هم جمع شدهاند. تند تند شماره چشم و فشار میزنم. کمی که خلوت شد باز مراسم شعرخوانی توی ذهنم برپا شد. دلم کمی ضعف میرفت. رفتم سراغ کیفم. سیبها را شستم. هر دوتایش را هم که میخوردم به جایی نمیرسید ولی فکری به ذهنم رسید. سیب را قاچ کردم و توی بشقاب چیدم و بین مریضها پخش کردم. به همکارم که رسیدم چهرهاش مثل یک علامت سوال بزرگ شده بود. قاعدتاً نیاز به پرسیدن نبود اما سکوتم وادارش کرد سوالش را روی زبان بیاورد: «برای چیه؟»جواب دادم: «نذر آزادی لبنانِ»لبخندی زد و گفت: «خبریه؟! نذرُ بعد ادا شدن میدن.»بشقاب سیب را بهش نزدیکتر کردم و گفتم: «ما پیش پیش میدیم ببینیم خبری میشه یا نه.» برگشتم توی اتاق. دو سه تا قاچش مانده بود. جسمم را سیر نکرد ولی روحم را چرا. حس بیدست و پاییم را کم کرده بود. مگر غیر از این بود که خدا هیچ کس را جز به اندازه توانش تکلیف نمیکند... (سوره بقره، آیه ۲۸۶). زهرا کشاورز️ «شناشیر»؛ رسانه مرکز روایت استان بوشهر@shenashir_bu۲