برای اینکه به فرزندتون کمک کنید طوفانهای درونیش رو از کلاف به کلمات تبدیل کنه، این سه قدمِ طلایی رو امتحان کنید:
۱. حضورِ بدونِ قضاوت: قبل از هر حرفی، فقط گوش بدید. اجازه بدید اون کلافِ درهمپیچیده، با تمام آشفتگیش تخلیه بشه.
۲. کمک به نامگذاری (Labeling): وقتی کودک نمیدونه چشه، شما بهش کمک کنید. مثلاً بگید: «انگار یه ذره ترسیدی، درسته؟» یا «به نظر میاد یه کم عصبانی هستی». این کار باعث میشه بخشِ منطقیِ مغزِ اون فعال بشه و آرام بگیره.
۳. جدا کردنِ احساس از شخصیت: بهش یاد بدید که «خشم» یک حسِ گذراست، نه اینکه «او یک آدمِ عصبانی است». اینطوری اون احساس، از یه کلافِ سنگین، به یه موضوعِ قابل مدیریت تبدیل میشه.
https://ble.ir/shivamoeinizadehpsy
۱. حضورِ بدونِ قضاوت: قبل از هر حرفی، فقط گوش بدید. اجازه بدید اون کلافِ درهمپیچیده، با تمام آشفتگیش تخلیه بشه.
۲. کمک به نامگذاری (Labeling): وقتی کودک نمیدونه چشه، شما بهش کمک کنید. مثلاً بگید: «انگار یه ذره ترسیدی، درسته؟» یا «به نظر میاد یه کم عصبانی هستی». این کار باعث میشه بخشِ منطقیِ مغزِ اون فعال بشه و آرام بگیره.
۳. جدا کردنِ احساس از شخصیت: بهش یاد بدید که «خشم» یک حسِ گذراست، نه اینکه «او یک آدمِ عصبانی است». اینطوری اون احساس، از یه کلافِ سنگین، به یه موضوعِ قابل مدیریت تبدیل میشه.
https://ble.ir/shivamoeinizadehpsy۳۲
_«بیا من برات انجامش بدم، تو هنوز کوچیکی…»
_«عیب نداره عزیزم، بیا این بار من درستش کنم…»
_«نترس، بیا بغلم، اصلاً نرو اونجا که بچهها اذیتت میکنن!»
بارها دیدم یا شنیدم که چطور والدین با همین جملاتِ ساده، از سرِ عشق و امنیت، ناخواسته دارن دورِ فرزندشون رو حصارهای نامرئی میکشند.
دقیقاً در این موقعیتها:
وقتی بچه با بند کفشش کلنجار میره و شما از شدت عجله یا ترس از زمین خوردنش، سریع میگید: «بیا، ول کن، خودم میبندم!»وقتی بچه توی مهدکودک سعی میکنه با بقیه بازی کنه، اما شما از ترسِ دعوا یا گریه کردنش، سریع میگید: «نرو پیش اونا، بیا پیش خودم !»وقتی بچه با یک جورچین یا اسباببازیِ سخت روبرو میشه و شما که تحملِ دیدنِ کلافگیِ اون رو ندارید، فوراً میپرید وسط و میگید: «بیا، من انجامش میدم!»
این رفتارها، در علم به عنوان «فرزندپروری هلیکوپتری» شناخته میشه. ما فکر میکنیم داریم از اون محافظت میکنیم، اما در واقع داریم بهش پیام میدیم: «دنیا جای خطرناکیه و تو بهتنهایی از پسِ هیچ چالشی برنمیآیی!»
شما بگید :
تا حالا شده در لحظهی کلافگیِ فرزندت، به جای صبر کردن، سریع خودت دست به کار بشی؟ کدوم موقعیت بیشتر پیش میاد؟ برام بنویس تا در پست بعدی دربارهی «بهایِ این کمکهای اضافه» صحبت کنیم.
https://ble.ir/shivamoeinizadehpsy
_«عیب نداره عزیزم، بیا این بار من درستش کنم…»
_«نترس، بیا بغلم، اصلاً نرو اونجا که بچهها اذیتت میکنن!»
بارها دیدم یا شنیدم که چطور والدین با همین جملاتِ ساده، از سرِ عشق و امنیت، ناخواسته دارن دورِ فرزندشون رو حصارهای نامرئی میکشند. دقیقاً در این موقعیتها:
وقتی بچه با بند کفشش کلنجار میره و شما از شدت عجله یا ترس از زمین خوردنش، سریع میگید: «بیا، ول کن، خودم میبندم!»وقتی بچه توی مهدکودک سعی میکنه با بقیه بازی کنه، اما شما از ترسِ دعوا یا گریه کردنش، سریع میگید: «نرو پیش اونا، بیا پیش خودم !»وقتی بچه با یک جورچین یا اسباببازیِ سخت روبرو میشه و شما که تحملِ دیدنِ کلافگیِ اون رو ندارید، فوراً میپرید وسط و میگید: «بیا، من انجامش میدم!»
این رفتارها، در علم به عنوان «فرزندپروری هلیکوپتری» شناخته میشه. ما فکر میکنیم داریم از اون محافظت میکنیم، اما در واقع داریم بهش پیام میدیم: «دنیا جای خطرناکیه و تو بهتنهایی از پسِ هیچ چالشی برنمیآیی!»
شما بگید :تا حالا شده در لحظهی کلافگیِ فرزندت، به جای صبر کردن، سریع خودت دست به کار بشی؟ کدوم موقعیت بیشتر پیش میاد؟ برام بنویس تا در پست بعدی دربارهی «بهایِ این کمکهای اضافه» صحبت کنیم.
https://ble.ir/shivamoeinizadehpsy۷توی پست قبلی گفتیم که با کمکهای بیش از حد، داریم به بچهها پیام «ناتوانی» میدیم! اما ماجرا فقط این نیست… ماجرا اصلیتر از این حرفاست: ما داریم جلوی رشدِ «عضلهی تحملِ ناکامی» رو میگیریم!
بیا یه مثال بزنیم: برای اینکه بدنِ ما قوی بشه، باید وزنه بزنیم و عضلاتمون تحت فشار قرار بگیرن. در روانشناسی هم دقیقاً همینطوره. «ناکامی» (یعنی وقتی چیزی اونطور که میخوایم پیش نمیره) همان وزنه است!
وقتی ما اجازه نمیدیم بچهمون:
در یک بازی شکست بخوره…منتظر نوبتِ خودش بمونه…یا با یک اسباببازی که کار نمیکنه کلنجار برهدر واقع داریم جلوی ورزیده شدنِ این عضلهی حیاتی رو میگیریم.
پیامدِ نبودِ «تحملِ ناکامی» چیه؟
کودکی که در محیطی بزرگ شده که هیچوقت با «نه» شنیدن یا «شکست خوردن» روبرو نشده، وقتی وارد دنیای واقعی (مدرسه، کار، روابط) میشه، با کوچکترین چالشها دچار اضطراب شدید، خشم و فروپاشیِ روانی میشه. چون سیستمِ عصبیاش یاد نگرفته چطور با “ناامیدی” دوست بشه!
ناامیدیِ کوچک در کودکی، پیشگیری از فروپاشیهای بزرگ در بزرگسالی است. اجازه بدید بچهتون کمی کلافه بشه، کمی شکست بخوره، تا یاد بگیره چطور دوباره بلند بشه.
نظرتون چیه؟https://ble.ir/shivamoeinizadehpsy
بیا یه مثال بزنیم: برای اینکه بدنِ ما قوی بشه، باید وزنه بزنیم و عضلاتمون تحت فشار قرار بگیرن. در روانشناسی هم دقیقاً همینطوره. «ناکامی» (یعنی وقتی چیزی اونطور که میخوایم پیش نمیره) همان وزنه است!
وقتی ما اجازه نمیدیم بچهمون:
در یک بازی شکست بخوره…منتظر نوبتِ خودش بمونه…یا با یک اسباببازی که کار نمیکنه کلنجار برهدر واقع داریم جلوی ورزیده شدنِ این عضلهی حیاتی رو میگیریم.
پیامدِ نبودِ «تحملِ ناکامی» چیه؟کودکی که در محیطی بزرگ شده که هیچوقت با «نه» شنیدن یا «شکست خوردن» روبرو نشده، وقتی وارد دنیای واقعی (مدرسه، کار، روابط) میشه، با کوچکترین چالشها دچار اضطراب شدید، خشم و فروپاشیِ روانی میشه. چون سیستمِ عصبیاش یاد نگرفته چطور با “ناامیدی” دوست بشه!
ناامیدیِ کوچک در کودکی، پیشگیری از فروپاشیهای بزرگ در بزرگسالی است. اجازه بدید بچهتون کمی کلافه بشه، کمی شکست بخوره، تا یاد بگیره چطور دوباره بلند بشه. نظرتون چیه؟https://ble.ir/shivamoeinizadehpsy۵خب، حالا که فهمیدیم چرا نباید همیشه نقشِ ناجی رو بازی کنیم و چرا تحملِ ناکامی مهمه... چطور این مسیر رو شروع کنیم؟ بدون اینکه به جنگِ قدرت با فرزندمون بیفتیم؟
خیلی از والدین میترسن که اگه "کمکِ بیمورد" رو کنار بذارن، بچهشون ازشون بدشون بیاد یا با لجبازی مقابله کنه. اما رازِ اصلی در یک کلمه نهفته است: «همتنظیمی» (Co-regulation).
یعنی: قبل از اینکه از او بخواهیم آرام باشد، ما باید آرام باشیم.
۳ قدمِ عملی برای شروعِ مسیرِ استقلال:
۱. انتخابهای محدود (Limited Choices):به جای دستور دادن، به او قدرتِ کنترل بده.«میخوای اول کفشها رو بپوشی یا اول دستها رو بشوری؟» (این کار نیاز به کنترل را در او ارضا میکنه و لجبازی رو کم میکنه).
۲. حضورِ حمایتگر (Supportive Presence) به جای جایگزینی:وقتی بچه با مشکلی روبرو شد، به جای اینکه بگی «بده من انجام بدم»، بگو: «میبینم که این کار برات سخته. من همینجا کنارتم، اگه خواستی کمکت کنم بهم بگو.» (این یعنی: من هستم، اما تو توانایی داری).
۳. مدیریتِ هیجاناتِ خودت:وقتی میبینی بچه داره با شکست یا ناکامی دست و پنجه نرم میکنه و شروع میکنه به گریه کردن یا پرتاب کردن اسباببازی... اول از همه یک نفس عمیق بکش. اگر تو با خشم واکنش نشون بدی، او یاد میگیره که ناکامی یعنی «انفجار»!
هدف ما این نیست که بچهای «مطیع» داشته باشیم، هدف ما ساختنِ انسانی است که در برابر طوفانهای زندگی، ایستادگی کند.
چالشِ امروز:همین امروز، یک موقعیت را پیدا کن که همیشه سریع میپری وسطش تا کمک کنی. این بار فقط نگاه کن، کنارش باش، اما اجازه بده خودش با اون "وزنه" کلنجار بره. نتیجه رو برام بنویس!https://ble.ir/shivamoeinizadehpsy
خیلی از والدین میترسن که اگه "کمکِ بیمورد" رو کنار بذارن، بچهشون ازشون بدشون بیاد یا با لجبازی مقابله کنه. اما رازِ اصلی در یک کلمه نهفته است: «همتنظیمی» (Co-regulation).
یعنی: قبل از اینکه از او بخواهیم آرام باشد، ما باید آرام باشیم.
۳ قدمِ عملی برای شروعِ مسیرِ استقلال:۱. انتخابهای محدود (Limited Choices):به جای دستور دادن، به او قدرتِ کنترل بده.«میخوای اول کفشها رو بپوشی یا اول دستها رو بشوری؟» (این کار نیاز به کنترل را در او ارضا میکنه و لجبازی رو کم میکنه).
۲. حضورِ حمایتگر (Supportive Presence) به جای جایگزینی:وقتی بچه با مشکلی روبرو شد، به جای اینکه بگی «بده من انجام بدم»، بگو: «میبینم که این کار برات سخته. من همینجا کنارتم، اگه خواستی کمکت کنم بهم بگو.» (این یعنی: من هستم، اما تو توانایی داری).
۳. مدیریتِ هیجاناتِ خودت:وقتی میبینی بچه داره با شکست یا ناکامی دست و پنجه نرم میکنه و شروع میکنه به گریه کردن یا پرتاب کردن اسباببازی... اول از همه یک نفس عمیق بکش. اگر تو با خشم واکنش نشون بدی، او یاد میگیره که ناکامی یعنی «انفجار»!
هدف ما این نیست که بچهای «مطیع» داشته باشیم، هدف ما ساختنِ انسانی است که در برابر طوفانهای زندگی، ایستادگی کند. چالشِ امروز:همین امروز، یک موقعیت را پیدا کن که همیشه سریع میپری وسطش تا کمک کنی. این بار فقط نگاه کن، کنارش باش، اما اجازه بده خودش با اون "وزنه" کلنجار بره. نتیجه رو برام بنویس!https://ble.ir/shivamoeinizadehpsy۵
#معرفی_کتاب : «نیکسرشت» اثر بکی کندی انتشارات میلکان برای والدین، مربیان و فعالین حوزهی کودک
ایدهی مرکزی این کتاب نگاهی تازه به ماهیت کودک و رفتارهای او به شما میدهد؛ هر کودک در ذات خود خوب است و رفتارهای چالشبرانگیز کودکان نشانهی بدسرشتی یا لجبازی ذاتی نیست، بلکه اغلب بیانگر ناتوانی کودک در مدیریت احساسات، نیاز به ارتباط و چالش در تنظیم هیجان است.در نگاه دکتر بکی، فرزندپروری موثر ترکیبی از همدلی عمیق با تجربهی کودک و در عین حال، مرزبندی روشن و قاطع است. این رویکرد در واقع تلاشی است برای عبور از دو الگوی رایج اما ناکارآمد در تربیت کودک: تربیت مبتنی بر کنترل و تنبیه، و شیوههای بیش از حد سهلگیرانه.
این کتاب رو خوندین؟ _https://ble.ir/shivamoeinizadehpsy
اثر بکی کندی انتشارات میلکان برای والدین، مربیان و فعالین حوزهی کودکایدهی مرکزی این کتاب نگاهی تازه به ماهیت کودک و رفتارهای او به شما میدهد؛ هر کودک در ذات خود خوب است و رفتارهای چالشبرانگیز کودکان نشانهی بدسرشتی یا لجبازی ذاتی نیست، بلکه اغلب بیانگر ناتوانی کودک در مدیریت احساسات، نیاز به ارتباط و چالش در تنظیم هیجان است.در نگاه دکتر بکی، فرزندپروری موثر ترکیبی از همدلی عمیق با تجربهی کودک و در عین حال، مرزبندی روشن و قاطع است. این رویکرد در واقع تلاشی است برای عبور از دو الگوی رایج اما ناکارآمد در تربیت کودک: تربیت مبتنی بر کنترل و تنبیه، و شیوههای بیش از حد سهلگیرانه.
این کتاب رو خوندین؟ _
https://ble.ir/shivamoeinizadehpsy۵🫣ترس، ابزار تربیت نیست.
گاهی والدین برای اینکه کودک سریعتر حرفشنوی کند، از جملاتی مثل «الان پلیس میاد»، «آقا دزده میاد»، «میسپارمت به نونخشکی» یا شخصیتهای ترسناک استفاده میکنند. شاید این روش در لحظه مؤثر به نظر برسد، اما در بلندمدت میتواند احساس امنیت کودک را تحت تأثیر قرار دهد.
پژوهشهای روانشناسی نشان میدهند زمانی که کودک بارها با تهدیدهای ترسآفرین روبهرو میشود، ممکن است:
• احساس ناامنی و اضطراب بیشتری را تجربه کند.• از تاریکی، تنهایی یا موقعیتهای مشابه بیشتر بترسد.• درک او از والد بهعنوان «پناهگاه امن» تا حدی تضعیف شود.
البته یک یا دو بار گفتن چنین جملاتی لزوماً به معنای ایجاد آسیب پایدار نیست؛ اما اگر این شیوه به الگوی همیشگی تربیت تبدیل شود، بهتر است جای خود را به روشهای مؤثرتری بدهد.
به جای ایجاد ترس، حد و مرز را با آرامش و قاطعیت مشخص کنید.
کودکان بیشتر از اینکه با ترس رفتارشان تغییر کند، با احساس امنیت، ارتباط قابل پیشبینی و توضیح متناسب با سنشان همکاری را یاد میگیرند.https://ble.ir/shivamoeinizadehpsy
گاهی والدین برای اینکه کودک سریعتر حرفشنوی کند، از جملاتی مثل «الان پلیس میاد»، «آقا دزده میاد»، «میسپارمت به نونخشکی» یا شخصیتهای ترسناک استفاده میکنند. شاید این روش در لحظه مؤثر به نظر برسد، اما در بلندمدت میتواند احساس امنیت کودک را تحت تأثیر قرار دهد.
پژوهشهای روانشناسی نشان میدهند زمانی که کودک بارها با تهدیدهای ترسآفرین روبهرو میشود، ممکن است:
• احساس ناامنی و اضطراب بیشتری را تجربه کند.• از تاریکی، تنهایی یا موقعیتهای مشابه بیشتر بترسد.• درک او از والد بهعنوان «پناهگاه امن» تا حدی تضعیف شود.
البته یک یا دو بار گفتن چنین جملاتی لزوماً به معنای ایجاد آسیب پایدار نیست؛ اما اگر این شیوه به الگوی همیشگی تربیت تبدیل شود، بهتر است جای خود را به روشهای مؤثرتری بدهد.
به جای ایجاد ترس، حد و مرز را با آرامش و قاطعیت مشخص کنید.
کودکان بیشتر از اینکه با ترس رفتارشان تغییر کند، با احساس امنیت، ارتباط قابل پیشبینی و توضیح متناسب با سنشان همکاری را یاد میگیرند.
https://ble.ir/shivamoeinizadehpsy۱۱یه جملهای که این روزها از خیلی والدین میشنوم:اینه که:"هرچی بیشتر تلاش میکنم، باز احساس میکنم کافی نیست یا نکنه جایی کم گذاشتم.... شما هم تا حالا این حس رو تجربه کردید؟
"هرچی بیشتر تلاش میکنم، باز احساس میکنم کافی نیست یا نکنه جایی کم گذاشتم.... شما هم تا حالا این حس رو تجربه کردید؟۵.این روزا توی جلسات مشاوره، این جمله رو بارها از والدین میشنوم:«تمام تلاشم رو میکنم، اما باز هم احساس میکنم کافی نیستم...»
شاید شما هم این حس را تجربه کرده باشید.
واقعیت اینه که فرزندپروری امروز با گذشته فرق کرده! والدین فقط مسئول غذا، امنیت و آموزش کودک نیستند؛ هر روز با انبوهی از اطلاعات، توصیههای تربیتی، مقایسه در شبکههای اجتماعی و نگرانی درباره آینده فرزندشون روبهرو هستند.
به همین دلیل، گاهی احساس خستگی یا تردید، نشونه ضعف نیست؛ بلکه میتواند نتیجه فشاری باشه که فرزندپروری مدرن بر دوش والدین گذاشته.
در پست اینستاگرامی، درباره ۵ فشاری صحبت کردهام که بسیاری از والدین امروز تجربه میکنند؛ نه برای اینکه احساس سختی بیشتری کنیم، بلکه برای اینکه بدانیم قرار نیست در این مسیر کامل باشیم.
آگاهی، اولین قدم برای سبکتر شدن این مسیر است.
برگرفته و بازنویسیشده از مقاله Modern Parenting Feels Like Too Much منتشرشده در Psychology Today (2026).
#اصفهان#روانشناسی_کودک#شیوا_معینی_زاده#فرزند_پروری#والدین
https://www.instagram.com/p/DbBaoTPERSD/?igsh=cWFpM3ViNXVudnhs
شاید شما هم این حس را تجربه کرده باشید.
واقعیت اینه که فرزندپروری امروز با گذشته فرق کرده! والدین فقط مسئول غذا، امنیت و آموزش کودک نیستند؛ هر روز با انبوهی از اطلاعات، توصیههای تربیتی، مقایسه در شبکههای اجتماعی و نگرانی درباره آینده فرزندشون روبهرو هستند.
به همین دلیل، گاهی احساس خستگی یا تردید، نشونه ضعف نیست؛ بلکه میتواند نتیجه فشاری باشه که فرزندپروری مدرن بر دوش والدین گذاشته.
در پست اینستاگرامی، درباره ۵ فشاری صحبت کردهام که بسیاری از والدین امروز تجربه میکنند؛ نه برای اینکه احساس سختی بیشتری کنیم، بلکه برای اینکه بدانیم قرار نیست در این مسیر کامل باشیم.
آگاهی، اولین قدم برای سبکتر شدن این مسیر است. برگرفته و بازنویسیشده از مقاله Modern Parenting Feels Like Too Much منتشرشده در Psychology Today (2026).#اصفهان#روانشناسی_کودک#شیوا_معینی_زاده#فرزند_پروری#والدین
https://www.instagram.com/p/DbBaoTPERSD/?igsh=cWFpM3ViNXVudnhs
۳۱
«نقشه راهِ آرامش کودک؛ چطور این کاربرگ رو به ابزارِ تنظیم هیجان تبدیل کنیم؟
والدین عزیز، این کاربرگ با عنوان «پتوی آرامش من» یک ابزارِ علمی برای کمک به کودک در مسیرِ یادگیری «خودتنظیمی» هست . بیایید قدمبهقدم با هم اجراش کنیم:
مرحله اول: شناساییِ ابزارهااول از همه، این لیستِ کارهایی است که به کودک کمک میکند دوباره احساس امنیت و آرامش کند. با کودک این موارد را بخوانید و اگر چیزی از قلم افتاده (مثل بازی با اسباببازی خاص) حتماً به لیست اضافه کنید:
بغل کردن کسی
وقت گذراندن با حیوان خانگی صحبت با یک دوست
نفس عمیق کشیدن پیچیدن خود در پتو
پوشیدن لباسهای راحت بغل کردن عروسک پولیشی
نگاه کردن به عکسها کتاب خواندن/ورق زدن
پیادهروی کوتاه گوش دادن به موسیقی
بغل پروانهای (ضربه زدنِ آرام دستها روی شانهها) نشستن در یک جای دنج
حمام آب گرم خوردن یا نوشیدن یک خوراکی آرامبخش
مرحله دوم: چطور از این برگه در خانه استفاده کنیم؟
۱. گفتگو در زمانِ آرامش:این برگه را در زمان «اوج طوفان هیجانی» دست کودک ندهید! وقتی کودک آرام است، با هم بنشینید و دربارهاش صحبت کنید. بپرسید: «وقتی ناراحتی، کدوم یکی از این کارها بیشتر از همه بهت میچسبه؟»
۲. رنگآمیزی هدفمند:از کودک بخواهید هر آیتمی که واقعاً دوست دارد را رنگ کند. رنگ کردن، به مغز کودک کمک میکند آن فعالیت را به عنوان یک «لنگرگاهِ آرامش» در حافظه ثبت کند.
۳. نصب در «ایستگاه آرامش»:پتوی رنگشده را جایی نصب کنید که همیشه در دسترس باشد (مثل دیوار کنار تخت یا گوشه دنج اتاق).
۴. استفاده در لحظه بیقراری (نکته طلایی):وقتی کودک کلافه یا عصبانی است، به جای اینکه بگویید «گریه نکن» یا «آروم باش»، به برگه اشاره کنید و بگویید:«میبینم که الان خیلی بهم ریختهای. دوست داری از پتوی آرامش کمک بگیریم؟ کدومیکی از کارها رو انجام بدیم تا حالت بهتر بشه؟»
چطور بود؟https://ble.ir/shivamoeinizadehpsy
والدین عزیز، این کاربرگ با عنوان «پتوی آرامش من» یک ابزارِ علمی برای کمک به کودک در مسیرِ یادگیری «خودتنظیمی» هست . بیایید قدمبهقدم با هم اجراش کنیم:
مرحله اول: شناساییِ ابزارهااول از همه، این لیستِ کارهایی است که به کودک کمک میکند دوباره احساس امنیت و آرامش کند. با کودک این موارد را بخوانید و اگر چیزی از قلم افتاده (مثل بازی با اسباببازی خاص) حتماً به لیست اضافه کنید:بغل کردن کسی
وقت گذراندن با حیوان خانگی صحبت با یک دوست
نفس عمیق کشیدن پیچیدن خود در پتو
پوشیدن لباسهای راحت بغل کردن عروسک پولیشی
نگاه کردن به عکسها کتاب خواندن/ورق زدن
پیادهروی کوتاه گوش دادن به موسیقی
بغل پروانهای (ضربه زدنِ آرام دستها روی شانهها) نشستن در یک جای دنج
حمام آب گرم خوردن یا نوشیدن یک خوراکی آرامبخش
مرحله دوم: چطور از این برگه در خانه استفاده کنیم؟۱. گفتگو در زمانِ آرامش:این برگه را در زمان «اوج طوفان هیجانی» دست کودک ندهید! وقتی کودک آرام است، با هم بنشینید و دربارهاش صحبت کنید. بپرسید: «وقتی ناراحتی، کدوم یکی از این کارها بیشتر از همه بهت میچسبه؟»
۲. رنگآمیزی هدفمند:از کودک بخواهید هر آیتمی که واقعاً دوست دارد را رنگ کند. رنگ کردن، به مغز کودک کمک میکند آن فعالیت را به عنوان یک «لنگرگاهِ آرامش» در حافظه ثبت کند.
۳. نصب در «ایستگاه آرامش»:پتوی رنگشده را جایی نصب کنید که همیشه در دسترس باشد (مثل دیوار کنار تخت یا گوشه دنج اتاق).
۴. استفاده در لحظه بیقراری (نکته طلایی):وقتی کودک کلافه یا عصبانی است، به جای اینکه بگویید «گریه نکن» یا «آروم باش»، به برگه اشاره کنید و بگویید:«میبینم که الان خیلی بهم ریختهای. دوست داری از پتوی آرامش کمک بگیریم؟ کدومیکی از کارها رو انجام بدیم تا حالت بهتر بشه؟»
چطور بود؟
https://ble.ir/shivamoeinizadehpsy۴