روغن برای موهات
عنوان داستان: #فردایی_که_نرسید
قسمت دوم و پایانی
تمام شب توی اتوبوس خوابم نبرد. پسرم را در آغوش گرفته بودم و مدام به چیزهایی فکر میکردم که دلم نمیخواست واقعی باشند.هرچه به مقصد نزدیکتر میشدم، اضطرابم بیشتر میشد..صبح که رسیدم، آدرس محل کار امیر را از این و آن پرسیدم و بالاخره خودم را به آنجا رساندم.چند کارگر مشغول کار بودند.میان آنها امیر را دیدم.همین که چشمش به من افتاد،چند بار پشت سر هم پلک زد.نزدیکم شدو با تعجب گفت:تو؟! اینجا چیکار میکنی؟ اتفاقی افتاده؟سعی کردم آرام به نظر برسم.گفتم:-نه، پسرم بیتابی میکرد.دلمون برات تنگ شده بود.نگاهی به پسرمان انداخت و لبخند زد.بعد گفت:برید یه جایی منتظر بمونید تا لباس عوض کنم، الان میام.چند دقیقه بعد، هر سه با هم به یک رستوران رفتیم.تمام مدت پسرمان را در آغوش گرفته بود. هر چند دقیقه یک بار میبوسیدش، با او حرف میزد و از کارهایی که یاد گرفته بود میپرسید.من هم یواشکی نگاهش میکردم.در تمام آن ساعتها، هیچ نشانی از مردی که در ذهنم ساخته بودم، وجود نداشت.آن روز فهمیدم در حق امیر بیانصافی کردهام.اما هنوز نمیدانستم اشتباه بزرگتری هم در زندگیام وجود دارد.غروب همان روز ،امیر ما را تا ترمینال رساند.در مسیر برگشت چند بار تماس گرفت تا مطمئن شود سالم رسیدهایم.آن شب با خودم فکر کردم چقدر بیهوده ذهنم را درگیر کرده بودم.روزها و ماهها یکی پس از دیگری گذشتند.پسرمان بزرگتر شد و زندگی ما همانطور ادامه پیدا کرد. چند روز کنار هم و ماهها دور از هم..تا اینکه یک روز امیر خستهتر از همیشه به خانه آمد.کنارم نشست و گفت:دیگه از این رفت و آمدها خسته شدم. از اینکه تو و پسرم کنارم نیستین خسته شدم. میخوام یه خونه اجاره کنم و شما رو پیش خودم ببرم.دلم میخواست قبول کنم.دلم میخواست بعد از این همه سال، بالاخره مثل یک خانواده کنار هم زندگی کنیم.اما باز هم آینده را به امروز ترجیح دادم. گفتم:دوست ندارم پول اجاره بدیم. اگه قرار باشه جایی زندگی کنیم،ترجیح میدم خونه خودمون باشه.امیر خیلی اصرار کرد.اما من قبول نکردم.آخر سر فقط سکوت کرد.آن شب ساکش را بست تا صبح زود راهی شود.نیمههای شب ناگهان از خواب پریدم.امیر دستش را روی سینهاش گذاشته بود و از درد به خودش میپیچید.با وحشت بقیه را صدا زدم.برادرش او را به بیمارستان رساند و من پشت سر هم تماس میگرفتم.نه امیر جواب میداد و نه برادرشوهرم.دلم شور عجیبی میزد..دقایقی بعد، در خانه باز شد.برادرشوهرم وارد شد.چشمانش سرخ بود و صورتش رنگ نداشت.همین که نگاهش کردم،انگار چیزی در دلم فرو ریخت.لبهایش لرزید و با صدایی گرفته گفت: امیر... دیگه برنمیگرده..
دنیا دور سرم چرخید.چند ساعت قبل کنارم نشسته بود.چند ساعت قبل از آینده حرف میزد.چطور ممکن بود دیگر نباشد؟ چطور ممکن بود پسرم دیگر هیچوقت پدرش را نبیند؟مرگ امیر درد بزرگی بود،اما حسرتی که بعد از رفتنش در دلم ماند، از آن هم سنگینتر بود.سالهاست با خودم میگویم:کاش آن شب مخالفت نمیکردم.کاش همراهش میرفتم.کاش اجازه میدادم کنار هم زندگی کنیم.کاش لباسهای قشنگی را که برای روزهای بهتر کنار گذاشته بودم، همان روزها میپوشیدم.کاش عطرهایی را که فقط برای مهمانیها نگه میداشتم، در روزهای معمولی هم استفاده میکردم.کاش ظرف و ظروفی را که به امید خانهدار شدن در جعبهها نگه داشته بودم، بیرون میآوردم و سر سفره زندگیمان میگذاشتم.کاش کمتر نگران فردا بودم و بیشتر با امروز زندگی میکردم.آن روزها فکر میکردم دارم برای آینده پسانداز میکنم..فکر میکردم هنوز وقت زیاد است.فکر میکردم یک روز میرسد که خانه خودمان را داشته باشیم و آن وقت زندگی را شروع کنیم.اما نمیدانستم زندگی، همان روزها در جریان بود.همان روزهایی که من به امید فردا از کنارشان میگذشتم.حالا سالها از رفتن امیر گذشته است.پسرم بزرگ شده، اما هنوز وقتی درِ کمد را باز میکنم و لباسهای نپوشیده را میبینم، دلم میگیرد.هنوز وقتی چشمم به ظرفهای نو میافتد، بغض راه گلویم را میبندد.چون فهمیدهام بعضی «فردا»ها هیچوقت از راه نمیرسند و بعضی حسرتها تا آخر عمر مهمان دل آدم میمانند.
«زندگی را نباید به امید فردا عقب انداخت.شاید فردا، هرگز نرسد»
#پایانبه
قلم زیبای #مژگان_نیازی 𝄟᭄★░
قسمت دوم و پایانی
تمام شب توی اتوبوس خوابم نبرد. پسرم را در آغوش گرفته بودم و مدام به چیزهایی فکر میکردم که دلم نمیخواست واقعی باشند.هرچه به مقصد نزدیکتر میشدم، اضطرابم بیشتر میشد..صبح که رسیدم، آدرس محل کار امیر را از این و آن پرسیدم و بالاخره خودم را به آنجا رساندم.چند کارگر مشغول کار بودند.میان آنها امیر را دیدم.همین که چشمش به من افتاد،چند بار پشت سر هم پلک زد.نزدیکم شدو با تعجب گفت:تو؟! اینجا چیکار میکنی؟ اتفاقی افتاده؟سعی کردم آرام به نظر برسم.گفتم:-نه، پسرم بیتابی میکرد.دلمون برات تنگ شده بود.نگاهی به پسرمان انداخت و لبخند زد.بعد گفت:برید یه جایی منتظر بمونید تا لباس عوض کنم، الان میام.چند دقیقه بعد، هر سه با هم به یک رستوران رفتیم.تمام مدت پسرمان را در آغوش گرفته بود. هر چند دقیقه یک بار میبوسیدش، با او حرف میزد و از کارهایی که یاد گرفته بود میپرسید.من هم یواشکی نگاهش میکردم.در تمام آن ساعتها، هیچ نشانی از مردی که در ذهنم ساخته بودم، وجود نداشت.آن روز فهمیدم در حق امیر بیانصافی کردهام.اما هنوز نمیدانستم اشتباه بزرگتری هم در زندگیام وجود دارد.غروب همان روز ،امیر ما را تا ترمینال رساند.در مسیر برگشت چند بار تماس گرفت تا مطمئن شود سالم رسیدهایم.آن شب با خودم فکر کردم چقدر بیهوده ذهنم را درگیر کرده بودم.روزها و ماهها یکی پس از دیگری گذشتند.پسرمان بزرگتر شد و زندگی ما همانطور ادامه پیدا کرد. چند روز کنار هم و ماهها دور از هم..تا اینکه یک روز امیر خستهتر از همیشه به خانه آمد.کنارم نشست و گفت:دیگه از این رفت و آمدها خسته شدم. از اینکه تو و پسرم کنارم نیستین خسته شدم. میخوام یه خونه اجاره کنم و شما رو پیش خودم ببرم.دلم میخواست قبول کنم.دلم میخواست بعد از این همه سال، بالاخره مثل یک خانواده کنار هم زندگی کنیم.اما باز هم آینده را به امروز ترجیح دادم. گفتم:دوست ندارم پول اجاره بدیم. اگه قرار باشه جایی زندگی کنیم،ترجیح میدم خونه خودمون باشه.امیر خیلی اصرار کرد.اما من قبول نکردم.آخر سر فقط سکوت کرد.آن شب ساکش را بست تا صبح زود راهی شود.نیمههای شب ناگهان از خواب پریدم.امیر دستش را روی سینهاش گذاشته بود و از درد به خودش میپیچید.با وحشت بقیه را صدا زدم.برادرش او را به بیمارستان رساند و من پشت سر هم تماس میگرفتم.نه امیر جواب میداد و نه برادرشوهرم.دلم شور عجیبی میزد..دقایقی بعد، در خانه باز شد.برادرشوهرم وارد شد.چشمانش سرخ بود و صورتش رنگ نداشت.همین که نگاهش کردم،انگار چیزی در دلم فرو ریخت.لبهایش لرزید و با صدایی گرفته گفت: امیر... دیگه برنمیگرده..
دنیا دور سرم چرخید.چند ساعت قبل کنارم نشسته بود.چند ساعت قبل از آینده حرف میزد.چطور ممکن بود دیگر نباشد؟ چطور ممکن بود پسرم دیگر هیچوقت پدرش را نبیند؟مرگ امیر درد بزرگی بود،اما حسرتی که بعد از رفتنش در دلم ماند، از آن هم سنگینتر بود.سالهاست با خودم میگویم:کاش آن شب مخالفت نمیکردم.کاش همراهش میرفتم.کاش اجازه میدادم کنار هم زندگی کنیم.کاش لباسهای قشنگی را که برای روزهای بهتر کنار گذاشته بودم، همان روزها میپوشیدم.کاش عطرهایی را که فقط برای مهمانیها نگه میداشتم، در روزهای معمولی هم استفاده میکردم.کاش ظرف و ظروفی را که به امید خانهدار شدن در جعبهها نگه داشته بودم، بیرون میآوردم و سر سفره زندگیمان میگذاشتم.کاش کمتر نگران فردا بودم و بیشتر با امروز زندگی میکردم.آن روزها فکر میکردم دارم برای آینده پسانداز میکنم..فکر میکردم هنوز وقت زیاد است.فکر میکردم یک روز میرسد که خانه خودمان را داشته باشیم و آن وقت زندگی را شروع کنیم.اما نمیدانستم زندگی، همان روزها در جریان بود.همان روزهایی که من به امید فردا از کنارشان میگذشتم.حالا سالها از رفتن امیر گذشته است.پسرم بزرگ شده، اما هنوز وقتی درِ کمد را باز میکنم و لباسهای نپوشیده را میبینم، دلم میگیرد.هنوز وقتی چشمم به ظرفهای نو میافتد، بغض راه گلویم را میبندد.چون فهمیدهام بعضی «فردا»ها هیچوقت از راه نمیرسند و بعضی حسرتها تا آخر عمر مهمان دل آدم میمانند.
«زندگی را نباید به امید فردا عقب انداخت.شاید فردا، هرگز نرسد»
#پایانبه
قلم زیبای #مژگان_نیازی 𝄟᭄★░۱....
این همـه سال منتظر بودیمروزای خوب بیادنـگو داشتن میــرفتــن :(
این همـه سال منتظر بودیمروزای خوب بیادنـگو داشتن میــرفتــن :(
۱
امروز 3 August،روز کساییه که پیشونی بلندی دارن؛
تو بعضی فرهنگ ها، پیشونی بلند نشونه هوش، خرد، خلاقیت و توانایی حل مسئلهست و معمولا این افراد امید به زندگی بالایی دارن و خوشبخت هستن.
....
تو بعضی فرهنگ ها، پیشونی بلند نشونه هوش، خرد، خلاقیت و توانایی حل مسئلهست و معمولا این افراد امید به زندگی بالایی دارن و خوشبخت هستن.
....
۱
از اون سالاد خوشمزهها که قراره عاشقش بشید
مواد لازم :خیار شور هویج پخته شده سیب زمینی پختهنخود فرنگی پختهژامبون گوشت شوید تازه پیازچه مواد سس : ماست کم چرب نمک، فلفل سیاهآب لیمو ترش مایونز
#نوش_جان#ایده_آشپزی
@taamezendgi
مواد لازم :خیار شور هویج پخته شده سیب زمینی پختهنخود فرنگی پختهژامبون گوشت شوید تازه پیازچه مواد سس : ماست کم چرب نمک، فلفل سیاهآب لیمو ترش مایونز
#نوش_جان
#ایده_آشپزی@taamezendgi
روزت بخیر
باشد که هر چه خوبی کاشتیسبزتر به تو بازگردد...
باشد که هر چه خوبی کاشتیسبزتر به تو بازگردد...
۱