یک روز از مطبنزدیک ظهر بود که خانمی حدوداً ۳۰ ساله وارد اتاق شد.چهرهاش مضطرب بود و مدام دستهایش را به هم میفشرد.ـ سلام...ـ سلام عزیزم، بفرمایید. چه چیزی باعث شد امروز مراجعه کنید؟چند ثانیه سکوت کرد.ـ نمیدونم چطور باید بگم... خیلی خجالت میکشم.ـ اینجا جای خجالت کشیدن نیست. هر چیزی که اذیتت میکنه، با خیال راحت بگو.سرش را پایین انداخت و آرام گفت:ـ سه ساله ازدواج کردم، ولی هنوز نتونستم رابطه کامل داشته باشم.ـ وقتی همسرت برای رابطه نزدیک میشه، چه اتفاقی میافته؟ـ اولش میترسم... بعد بدنم خودش منقبض میشه. انگار عضلاتم قفل میشن. هرچقدر تلاش میکنم آروم باشم، نمیتونم.ـ همسرت در این مورد چه واکنشی داره؟چند لحظه سکوت کرد و گفت:ـ اوایل صبور بود، ولی کمکم عصبانی شد. میگه «تو زن طبیعی نیستی»... میگه «من تا کی باید این وضعیت رو تحمل کنم؟»گاهی هم چند روز باهام حرف نمیزنه.اشک در چشمانش جمع شد.ـ کمکم خودم هم فکر کردم شاید واقعاً مشکل از منه...ـ نه عزیزم. تو ناقص نیستی. چیزی که تجربه میکنی قابل بررسی و درمانه. بدن تو در برابر ترس و اضطراب واکنش نشون میده و این چرخه قابل تغییره.کمی آرامتر شد.ـ یعنی ممکنه یک روز بتونم بدون ترس رابطه داشته باشم؟ـ بله. اما قرار نیست با زور یا تحمل درد جلو بریم. اول باید به بدنت یاد بدیم که میتونه در شرایط امن، آرام بمونه.بعد یک تمرین ساده به او آموزش داده شد:ـ هر وقت احساس کردی ترس یا انقباض شروع میشه، سعی نکن با زور عضلاتت رو شل کنی. یک دستت رو روی شکمت بذار و آرام از بینی نفس بکش؛ اجازه بده شکمت بالا بیاد. بعد بازدم رو آهسته و طولانی انجام بده و همزمان عضلات کف لگنت رو آگاهانه رها کن.ـ یعنی مثل اینکه همه بدنم رو ول کنم؟ـ دقیقاً. تصور کن عضلات پایینتنهات سنگین و آرام میشن. این تمرین رو فقط در زمان رابطه انجام نده؛ روزی چند دقیقه، زمانی که کاملاً آرام هستی هم تمرینش کن.ـ چرا وقتی میترسم بدنم اینطوری قفل میشه؟ـ چون ترس میتونه یک چرخه ایجاد کنه: ترس → انقباض عضلات → انتظار درد → ترس بیشتر. ما میخواهیم این چرخه رو بهتدریج بشکنیم.چند هفته بعد، دوباره به مطب آمد.این بار چهرهاش آرامتر بود.ـ فکر کنم یه اتفاق مهم افتاده...ـ چی شده؟لبخند زد و گفت:ـ وقتی میترسم، دیگه مثل قبل بدنم قفل نمیشه. نفس میکشم، عضلاتم رو رها میکنم و احساس میکنم کنترل بیشتری دارم.چند لحظه سکوت کرد و بعد گفت:ـ تازه فهمیدم من «زن غیرطبیعی» نیستم... فقط مشکلی داشتم که نمیدونستم قابل درمانه.آن روز دوباره به این فکر کردم که گاهی یک زن، علاوه بر درد جسمی، سالها بارِ جملههایی را به دوش میکشد که باعث شدهاند خودش را مقصر بداند. واژینیسموس قابل درمان است؛ اما درمان با سرزنش و اجبار شروع نمیشود. با آگاهی، احساس امنیت و کمک تخصصی شروع میشود.سفر ۴۰ روزه به درون طرحواره ها ( بازنویسی ذهن ) طرحواره ها طرحوارهی رهاشدگی یا بیثباتیحوزهی اول در مدل جفری یانگ، حوزه جدایی و طرد (Disconnection & Rejection) هست .
اولین طرحوارهی این حوزه، طرحوارهی رهاشدگی یا بیثباتی هست .
این طرحواره یعنی:
من یه جایی،یه روزی، توسط کسی که دوستش دارم، رها میشمهیچ رابطهای برای من ثابت و ماندگار نیست.
آدمی که این طرحواره را داره ،در عمق وجودش یک ترس قدیمی داره :
ترس از اینکه هرکس به او نزدیک بشه ، دیر یا زود ترکش خواهد کرد.نه چون طرف بد ه ، نه چون واقعاً نشانهای هست
بلکه چون درونیترین لایهی روان چنین باوری را ساخته.
ریشه از کجاست؟وقتی کودک در سالهای اولیه زندگیاش:
والد بیثبات داشته گاهی بوده، گاهی نه گاهی گرم و مهربان، گاهی سرد و غیب یا با طلاق، بیماری، دعواهای شدید، نبودن طولانی، و حتی مرگ یک عزیز مواجه بودهذهن کودک نتیجه میگیره :ثبات وجود نداره ،آدمها میرن و من تنها میمونم.
این تبدیل میشه به یک لنز ، که فرد در بزرگسالی با اون دنیا را میبینه.
این آدم در رابطهها چطور رفتار میکنه؟طرحواره رهاشدگی رفتارش را شکل میده:
به کوچکترین فاصله طرف مقابل حساس میشه . با دیر جواب دادن، سرد شدن، یا مشغله طرف، سریع میترسه ممکنه بچسبه !کنترل کنه ! یا مدام پیام بده! یا برعکس: اون قدری از رها شدن میترسه که نزدیک نمیشه معمولاً آدمهای بیثبات را جذب میکنه(چون طرحواره، آشنا را انتخاب میکنه نه سالم را)
باور مرکزی این طرحواره چیست؟یک جمله خیلی عمیق:
من ارزش ماندن را ندارمآدمهایی که دوستشون دارم، بالاخره منو ترک میکنند .
درد اصلی کجاست؟دردش این نیست که واقعاً ترک میشه ؛دردش اینه که ، مدام در انتظار ترک شدنه .
آسیب از ترس میاد ، نه از اتفاق .
جفری یانگ میگه :
این طرحواره تو را در چرخهای از روابط بیثبات میندازه ، چون تو از ثبات میترسی اما در عین حال بیثباتی برات آشناست.
بازارسال شده از مطب مامایی طاهرابادی
تأثیر محبت والدین بر رشد کودک!
️محبت فیزیکی مانند بوسیدن، در آغوش گرفتن و نوازش کودک تنها ابراز علاقه نیست، بلکه میتواند در احساس امنیت و رشد سالم عاطفی و شناختی او نقش داشته باشد.
️این تعاملات محبتآمیز با تقویت دلبستگی، تنظیم هیجان و کاهش استرس همراه هستند و به شکلگیری روابط اجتماعی سالم در آینده کمک میکنند.
️روابط گرم، پاسخگو و حمایتگر والدین، بهویژه در سالهای نخست و بطور ویژه در شش ماهه اول زندگی، از عوامل مهم در رشد سالم مغز و سلامت روان کودک محسوب میشود.
️محبت فیزیکی مانند بوسیدن، در آغوش گرفتن و نوازش کودک تنها ابراز علاقه نیست، بلکه میتواند در احساس امنیت و رشد سالم عاطفی و شناختی او نقش داشته باشد.️این تعاملات محبتآمیز با تقویت دلبستگی، تنظیم هیجان و کاهش استرس همراه هستند و به شکلگیری روابط اجتماعی سالم در آینده کمک میکنند.️روابط گرم، پاسخگو و حمایتگر والدین، بهویژه در سالهای نخست و بطور ویژه در شش ماهه اول زندگی، از عوامل مهم در رشد سالم مغز و سلامت روان کودک محسوب میشود.ژوان رافائل
بارداری آغازگر داستانی غریب است. در این وضعیت، دو بدن درون یکدیگر جای میگیرند. دو انسان زیر یک پوست زندگی میکنند؛ اتحادی عجیب که یادآور دوران جنینی همان زن باردار در رحم مادرش است، سالها پیش از آن. در دنیایی که بخش زیادی از زندگی ما به حفظ یکپارچگی و هویت فردی اختصاص یافته، این همزیستی بدنی واقعیتی غیرعادی و شگفتانگیز به شمار میآید.
#بارداری#ژوان_رافائل
بارداری آغازگر داستانی غریب است. در این وضعیت، دو بدن درون یکدیگر جای میگیرند. دو انسان زیر یک پوست زندگی میکنند؛ اتحادی عجیب که یادآور دوران جنینی همان زن باردار در رحم مادرش است، سالها پیش از آن. در دنیایی که بخش زیادی از زندگی ما به حفظ یکپارچگی و هویت فردی اختصاص یافته، این همزیستی بدنی واقعیتی غیرعادی و شگفتانگیز به شمار میآید.#بارداری#ژوان_رافائل
سفر ۴۰ روزه به درون طرحواره ها ( بازنویسی ذهن ) چطور از طرحواره رهاشدگی جدا بشی ؟
۱) اول بفهماین ترس مال الان نیست. اون اضطرابی که وقتی طرف دیر جواب میده میری توش،
این مال امروز نیست.این مال بچگیه؛ وقتی کسی نبود که بهت حس ثبات بده.همین که بفهمی ریشه کجاست، نصف مشکل حل میشه.
۲) قبل از واکنش عجولانه، یه مکث کوتاه بکن . طرحواره میخواد زود بری سراغ:پیامبارون کردن قهر، سوال پشت سوال، دعوا ...
ولی تو یک کار کن:۹۰ ثانیه صبر کن.در این ۹۰ ثانیه از خودت بپرس:
واقعیه؟ یا ذهنم داره فیلم میسازه؟
۹۰٪ مواقع فیلمه!
۳) اول بدنت رو آروم کن، بعد رابطه رووقتی طرحواره ات فعال شه،بدنت میره روی حالت هشدار:قلب تند میزنه دلهره میاد سراغت ،دستپاچه میشی ،آب دهنت خشک میشه ، عرق میکنی و ...
اول بدنت را اروم کن :
– چند تا نفس آروم
– یه قدم کوتاه
– یه لیوان آب
– یه نوشته کوچیک
بعد برو سراغ فکر کردن.
بدن که آروم شه، ذهنت عقلانیتر میشه.
۴) به هر چیزی برچسب ، ترک شدننزنذهنت همهچی رو برداشت اشتباه میکنه:
دیر جواب → رفته
خستگی → دیگه نمیخواد
کمحرفی → یه نفر دیگه هست
نه عزیزم.اینها اتفاقهای طبیعی رابطهست.نه نشونهی رفتن.
۵) مرز بذار، ولی نه از ترس از ارزشطرحواره شما را میترسونه که:اگه مرز بذاری، ولت میکنه.
ولی واقعیت اینه:کسی که با یک مرز سالم میره،همونی بود که اصلاً نمیخواست بمونه.
مرز = احترام به خودتنه تهدید به رابطه.
این راهکارها نیاز به تمرین وتکرار داره . اگر قصدت اینه که هرچه زودتر از این طرحواره خلاص بشی ، پس تصمیم بگیر که تمرین و تکرار کنی
Tahereh Taherabadi:شاید پژواکی از نخستین تجربه زندگی باشد؛زمانی که در آغوش هستی، در رحم مادر،بیهیچ جدایی، بیهیچ ترس و نیازی،در امنیتی کامل آرمیده بودیم.از آن روز به بعد،تمام عمر در پی بازآفرینی همان احساس میدویم؛اما اشتباه از جایی آغاز میشود که انتظار داریم انسانی دیگر،ما را به آن بهشت گمشده بازگرداند.هیچ عاشقی نمیتواند بار خوشبختی تو را بر دوش بکشد
ما از کودکی با این رؤیا بزرگ میشویم که روزی کسی از راه خواهد رسید؛کسی که تمام کمبودها را پر کند،تمام زخمها را التیام ببخشد،و ما را برای همیشه به آرامش برساند.ذهن، تصویری از یک معشوق بینقص میسازد؛انسانی که قرار است خوشبختی را به ما هدیه دهد.اما حقیقت این است که هیچ انسانی چنین قدرتی ندارد.آن اشتیاق عمیق برای یکی شدن با دیگری،آن حسِ گمشدهای که مدام در جستجویش هستیم،
هیچ رابطهای قادر نیست خلأ درون انسانی را که هنوز با خودش آشتی نکرده، پر کند.عشقِ حقیقی از نیازمندی متولد نمیشود،از وفور متولد میشود.زمانی که درونت بالغ شود،وقتی تنهاییات به آرامش بدل گردد،وقتی سرچشمه محبت را در قلب خودت پیدا کنی،دیگر به دنبال کسی نخواهی بود که تو را کامل کند.آنگاه عشق، خواهش و وابستگی نیست؛بخشیدن است.جریان یافتن است.سرریز شدن نوری است که از درون خودت برمیخیزد.و شگفت آنکه درست در همین لحظه،وقتی دیگر کسی را برای نجات خود نمیخواهی،#عشق واقعی به سوی تو میآید؛زیرا انسانها بیش از آنکه جذب نیاز شوند،مجذوب قلبی میشوند که به کمالی آرام و بیادعا رسیده است.
ما از کودکی با این رؤیا بزرگ میشویم که روزی کسی از راه خواهد رسید؛کسی که تمام کمبودها را پر کند،تمام زخمها را التیام ببخشد،و ما را برای همیشه به آرامش برساند.ذهن، تصویری از یک معشوق بینقص میسازد؛انسانی که قرار است خوشبختی را به ما هدیه دهد.اما حقیقت این است که هیچ انسانی چنین قدرتی ندارد.آن اشتیاق عمیق برای یکی شدن با دیگری،آن حسِ گمشدهای که مدام در جستجویش هستیم،
هیچ رابطهای قادر نیست خلأ درون انسانی را که هنوز با خودش آشتی نکرده، پر کند.عشقِ حقیقی از نیازمندی متولد نمیشود،از وفور متولد میشود.زمانی که درونت بالغ شود،وقتی تنهاییات به آرامش بدل گردد،وقتی سرچشمه محبت را در قلب خودت پیدا کنی،دیگر به دنبال کسی نخواهی بود که تو را کامل کند.آنگاه عشق، خواهش و وابستگی نیست؛بخشیدن است.جریان یافتن است.سرریز شدن نوری است که از درون خودت برمیخیزد.و شگفت آنکه درست در همین لحظه،وقتی دیگر کسی را برای نجات خود نمیخواهی،#عشق واقعی به سوی تو میآید؛زیرا انسانها بیش از آنکه جذب نیاز شوند،مجذوب قلبی میشوند که به کمالی آرام و بیادعا رسیده است.
۱ سفر ۴۰ روزه به درون طرحواره ها ( بازنویسی ذهن ) طرحواره بی اعتمادی - بدرفتاری
طرحواره بی اعتمادی وبدرفتاری ، چطور شکل میگیره؟
این طرحواره یهویی ساخته نمیشه! ذرهذره شکل میگیره.از همون جاهایی که کودکقرار بوده امن باشهولی نبوده.
مثلاً:
کودکی که وقتی اشتباه میکنه،بهجای توضیحتحقیر میشه:چقدر خنگی!آبرومونو بردی! کودکی که حرف دلش رو به مادرش میگهو چند ساعت بعد میشنوه:دیدی دختره چقدر ضعیفه؟خودش اعتراف کرد! کودکی که کتک میخورهیا تهدید میشهو بعد بهش میگن:اگه یه کلمه به کسی بگی، بدترش میکنم. یا کودکی که پدر یا مادرشیه روز مهربونهیه روز سردیه روز قول میدن ، یه روز دیگه هیچی یادشوننمیمونه!اینجا مغز کودک گیج میشه.نمیدونه به کی باید تکیه کنه.
و یه نتیجه ساده میگیره: اعتماد خطرناکه.
گاهی حتی لازم نیست مستقیم آسیب ببینه.کافیه ببینه:
بابا ومامان همدیگه رو تحقیر میکنن! خیانت رو حس کنه! دعواهای پر از تهدید و ترس رو بشنوه! یا ببینه رازها ابزار قدرت میشن! اونوقت ذهن کودک آروم میگه:اگه نزدیک بشی، زخمی میشی.
و مغزش یه نتیجه میگیره:
دنیا جای امنی نیست.
اینجا ذهن کودک یاد میگیره:
اعتماد = خط
و برای زنده موندن و بقایه سپر میسازهبه اسم بیاعتمادی.
سپری که اون موقع نجاتش داده!
اما امروزداره زندگیش رو تنگ میکنه.
مادر وجنین وینیکات معتقد است مادران در دوران بارداری فانتزی های در مورد نوزاد خود دارند. اگر بخواهیم توانایی بیولوژیکی مادر برای فرزند داشتن را ۱۰۰ در نظر بگیریم توانایی روانی فقط به صورت تقریبی بیان می شود، یعنی هیچ مادری صددرصد قادر به ایجاد یک فرزند کامل در فانتزی نیست.معمولاً سردرگمی های وجود دارد. برخی از مادران، در واقع، به ندرت ۵۰ درصد ظرفیت دارند.
مادران پس از زایمان خود را با نوزادی میبینند که گفته میشود او را به دنیا آوردهاند و در عین حال آن را به طور کامل باور ندارند. فقط نیمی انسان، فقط نیمی زنده، فقط نیمی کامل، یا فقط نیمی سالم است. اگر توسط لباس پوشانده نشود، ممکن است تکه تکه شود. #شیردهی به مادر (وبه شکل نیابتی به پدر) فرصتی دوباره میدهد. شیردهی باعث میشود مادر احساس کند که یک کودک واقعی دارد، یعنی اگر قبلاً به دلیل ظرفیت کمتر از ۱۰۰ درصد برای تولید بچه در فانتزی، شک داشت، اکنون بچه را لمس و احساس میکند. #دونالد_وینیکات #مادر_و_جنین#بارداری
برگرفته از مقاله: نوشته ای پیرامون رابطه مادر و جنین. A Note on the Mother_Foetus Relatiobship.
بازارسال شده از ✨روانشناسی با دکتر طاهره طاهرآبادی
نشانههای دلبستگی ایمن در رابطههای بلندمدت نشانههای دلبستگی ایمن در رابطههای بلندمدت، معمولاً در کیفیتِ ثبات هیجانی و شیوه مدیریت تعارض دیده میشود. در چنین رابطهای، صمیمیت با نزدیکشدن بیشتر کمرنگ یا اضطرابآمیز نمیشود؛ رفتارها قابل پیشبینیترند و فرد هم در لحظههای آرامش و هم در زمان فشار، احساس امنیت روانی را تجربه میکند. یکی از شاخصهای اصلی، اعتمادِ واقعبینانه است؛ نه کورکورانه. در دلبستگی ایمن، فرد بدون بزرگنماییِ احتمالِ بدترین سناریوها، میتواند به پیامها، نیتها و تعهدهای طرف مقابل معنا بدهد. همچنین خودمختاری حفظ میشود: نیاز به ارتباط، به قطعیت و کنترل افراطی تبدیل نمیگردد و زندگی بیرون از رابطه ارزش و جایگاه خود را دارد. در تعارضها، سبک گفتوگو سازندهتر است. به جای فرو رفتن در سرزنش یا حمله، تمرکز روی حل مسئله و فهم دیدگاه مقابل قرار میگیرد. فاصله گرفتنهای طولانیِ ناشی از ترس، جای خود را به ترمیم رابطه میدهد؛ یعنی با وجود اختلاف، امکان بازگشت به آرامش و همدلی فراهم میماند. همدلی و پذیرش در کنار مرزبندی سالم نیز برجسته است. طرفین میتوانند احساسات یکدیگر را بپذیرند، بدون اینکه دردِ طرف مقابل بهانهای برای نادیدهگرفتن مرزها شود. نتیجه این الگو، افزایش رضایت طولانیمدت و کاهش فرسودگی عاطفی است. جمعبندی روشن این است که دلبستگی ایمن در رابطههای بلندمدت با امنیت، اعتماد واقعبینانه، خودمختاریِ محترمانه و توان ترمیم در تعارض شناخته میشود؛ الگوهایی که پایه ثبات و رشد رابطه را فراهم میکنند.
@drtaherabadi
@drtaherabadi