مادر وجنین وینیکات معتقد است مادران در دوران بارداری فانتزی های در مورد نوزاد خود دارند. اگر بخواهیم توانایی بیولوژیکی مادر برای فرزند داشتن را ۱۰۰ در نظر بگیریم توانایی روانی فقط به صورت تقریبی بیان می شود، یعنی هیچ مادری صددرصد قادر به ایجاد یک فرزند کامل در فانتزی نیست.معمولاً سردرگمی های وجود دارد. برخی از مادران، در واقع، به ندرت ۵۰ درصد ظرفیت دارند.
مادران پس از زایمان خود را با نوزادی می‌بینند که گفته می‌شود او را به دنیا آورده‌اند و در عین حال آن را به طور کامل باور ندارند. فقط نیمی انسان، فقط نیمی زنده، فقط نیمی کامل، یا فقط نیمی سالم است. اگر توسط لباس پوشانده نشود، ممکن است تکه تکه شود. #شیردهی به مادر (وبه شکل نیابتی به پدر) فرصتی دوباره می‌دهد. شیردهی باعث می‌شود مادر احساس کند که یک کودک واقعی دارد، یعنی اگر قبلاً به دلیل ظرفیت کمتر از ۱۰۰ درصد برای تولید بچه در فانتزی، شک داشت، اکنون بچه را لمس و احساس می‌کند. #دونالد_وینیکات #مادر_و_جنین#بارداری
برگرفته از مقاله: نوشته ای پیرامون رابطه مادر و جنین. A Note on the Mother_Foetus Relatiobship.
بازارسال شده از ✨روانشناسی با دکتر طاهره طاهرآبادی
نشانه‌های دلبستگی ایمن در رابطه‌های بلندمدت نشانه‌های دلبستگی ایمن در رابطه‌های بلندمدت، معمولاً در کیفیتِ ثبات هیجانی و شیوه مدیریت تعارض دیده می‌شود. در چنین رابطه‌ای، صمیمیت با نزدیک‌شدن بیشتر کم‌رنگ یا اضطراب‌آمیز نمی‌شود؛ رفتارها قابل پیش‌بینی‌ترند و فرد هم در لحظه‌های آرامش و هم در زمان فشار، احساس امنیت روانی را تجربه می‌کند. یکی از شاخص‌های اصلی، اعتمادِ واقع‌بینانه است؛ نه کورکورانه. در دلبستگی ایمن، فرد بدون بزرگ‌نماییِ احتمالِ بدترین سناریوها، می‌تواند به پیام‌ها، نیت‌ها و تعهدهای طرف مقابل معنا بدهد. همچنین خودمختاری حفظ می‌شود: نیاز به ارتباط، به قطعیت و کنترل افراطی تبدیل نمی‌گردد و زندگی بیرون از رابطه ارزش و جایگاه خود را دارد. در تعارض‌ها، سبک گفت‌وگو سازنده‌تر است. به جای فرو رفتن در سرزنش یا حمله، تمرکز روی حل مسئله و فهم دیدگاه مقابل قرار می‌گیرد. فاصله گرفتن‌های طولانیِ ناشی از ترس، جای خود را به ترمیم رابطه می‌دهد؛ یعنی با وجود اختلاف، امکان بازگشت به آرامش و همدلی فراهم می‌ماند. همدلی و پذیرش در کنار مرزبندی سالم نیز برجسته است. طرفین می‌توانند احساسات یکدیگر را بپذیرند، بدون اینکه دردِ طرف مقابل بهانه‌ای برای نادیده‌گرفتن مرزها شود. نتیجه این الگو، افزایش رضایت طولانی‌مدت و کاهش فرسودگی عاطفی است. جمع‌بندی روشن این است که دلبستگی ایمن در رابطه‌های بلندمدت با امنیت، اعتماد واقع‌بینانه، خودمختاریِ محترمانه و توان ترمیم در تعارض شناخته می‌شود؛ الگوهایی که پایه ثبات و رشد رابطه را فراهم می‌کنند.
@drtaherabadi
@drtaherabadi
بازارسال شده از ✨روانشناسی با دکتر طاهره طاهرآبادی
چه چیزهایی بر رضایت جنسی زوجین اثر می‌گذارند؟ رضایت جنسی زوجین تنها به میل یا دفعات رابطه وابسته نیست و مجموعه‌ای از عوامل روانی، ارتباطی و سبک زندگی آن را شکل می‌دهد. کیفیت احساس امنیت، احترام متقابل و آرامش هیجانی در کنار صمیمیت عاطفی، زمینه‌ای فراهم می‌کند تا تجربه جنسی معنادارتر و رضایت‌بخش‌تر شود. در بسیاری از موارد، ارتباط مؤثر نقش تعیین‌کننده دارد؛ نبود گفت‌وگوی روشن درباره نیازها، مرزها و ترجیحات می‌تواند برداشت‌های نادرست ایجاد کند و به مرور، لذت را کاهش دهد. همچنین انتقادگری، سرزنش یا مقایسه‌های مداوم، حس ارزشمندی را تضعیف می‌کند و به جای نزدیکی، فاصله هیجانی می‌سازد. عوامل جسمانی و سبک زندگی نیز اثر جدی دارند. خستگی مزمن، کیفیت خواب پایین، استرس شغلی، مصرف بعضی داروها و تغییرات هورمونی یا بیماری‌های زمینه‌ای می‌توانند میل و توان جنسی را تحت تأثیر قرار دهند. مدیریت استرس، توجه به سلامت عمومی و رعایت زمان کافی برای ریکاوری، اغلب به بهبود شرایط کمک می‌کند. نگرش‌ها و باورهای فردی درباره رابطه جنسی، از جمله میزان انعطاف در پذیرش تغییرات طبیعی بدن، شیوه مقابله با فشار عملکرد و تجربه‌های گذشته، بر رضایت اثر می‌گذارند. وقتی رابطه از حالت «کارکرد محور» خارج و به تجربه‌ای همراه با رضایت، رضامندی و آرامش تبدیل می‌شود، احتمال رضایت بیشتر افزایش پیدا می‌کند. جمع‌بندی روشن این است که رضایت جنسی حاصل هم‌زمانِ صمیمیت عاطفی، ارتباط سالم، شرایط جسمانی مناسب و نگرش واقع‌بینانه است؛ هر عاملی که یکی از این پایه‌ها را تضعیف کند، به کاهش رضایت منجر می‌شود و تقویت آن‌ها معمولاً اثر مستقیم و پایدار دارد.
@drtaherabadi
@drtaherabadi
بازارسال شده از ✨روانشناسی با دکتر طاهره طاهرآبادی
گفت‌وگوی غیرقضاوتی درباره خواسته‌های جنسی گفت‌وگوی غیرقضاوتی درباره خواسته‌های جنسی زمانی شکل می‌گیرد که گفتگو از قضاوت اخلاقی جدا شود و به زبان «نیاز، مرز و رضایت» نزدیک گردد. در این رویکرد، افراد تلاش می‌کنند بدون برچسب زدن به دیگری، احساسات و ترجیحات خود را با توصیف روشن بیان کنند؛ نه با تهدید، نه با تحقیر و نه با انتظار خواندن فکر. توجه به رضایت، محور اصلی چنین گفتگویی است. رضایت یعنی روشن بودنِ «موافق بودن در زمان حال»، نه رضایت ضمنی یا فشار ناشی از رابطه. همچنین مرزبندی بخش مهمی از ارتباط سالم است؛ زیرا خواسته‌های جنسی همیشه یکسان نیستند و افراد حق دارند محدوده‌های راحتی خود را مشخص کنند. مرزها لازم نیست توجیه طولانی داشته باشند؛ کافی است محترمانه و دقیق اعلام شوند. در زبان غیرقضاوتی، استفاده از جملات توصیفی به جای داوری کمک می‌کند. عبارت‌هایی مانند «این حالت برای من احساس امنیت/هیجان می‌آورد» یا «این بخش برای من ناآشنا یا ناراحت‌کننده است» به جای «تو باید» و «تو درست نمی‌فهمی» مسیر گفتگو را شفاف‌تر می‌سازد. وقتی تمرکز بر تجربه شخصی قرار می‌گیرد، احتمال سوءبرداشت و واکنش دفاعی کاهش پیدا می‌کند. جمع‌بندی این است که گفت‌وگوی غیرقضاوتی درباره خواسته‌های جنسی با احترام، شفافیت و مرزبندی دقیق به نتیجه می‌رسد: رضایت واقعی، امنیت روانی و کاهش تعارض. در چنین چارچوبی، تفاوت‌های فردی به جای منبع تنش، به نقشه راه ارتباط تبدیل می‌شود.
@drtaherabadi
@drtaherabadi
بازارسال شده از ✨روانشناسی با دکتر طاهره طاهرآبادی
سازگاری زناشویی در موضوعات روزمره: پول، زمان و مسئولیت‌ها سازگاری زناشویی در زندگی واقعی معمولاً در جزئیات روزمره ساخته می‌شود؛ جایی که پول، زمان و مسئولیت‌ها آزمون‌های کوچک اما مکرر به همراه دارند. وقتی نگاه مشترک به هزینه‌ها و اولویت‌ها شکل می‌گیرد، تصمیم‌ها از حالت تنش‌زا خارج می‌شوند و اختلاف‌ها معنای تازه‌ای پیدا می‌کنند: اختلاف بر سر انتخاب، نه بر سر ارزش‌ها. مدیریت پول اغلب به جای عددها، به «قواعد» برمی‌گردد؛ قاعده‌هایی مانند اینکه هزینه‌ها چگونه برنامه‌ریزی می‌شوند، چه چیزی ضروری محسوب می‌شود و چه زمانی درباره تغییرات مالی تصمیم جمعی گرفته می‌شود. توافق‌های روشن—حتی در حد چند جمله—از سوءتفاهم‌های پنهان جلوگیری می‌کند و احساس عدالت را تقویت می‌سازد. زمان نیز یکی از ستون‌های سازگاری است، چون کیفیت رابطه به توازن میان کار، استراحت و ارتباط نیاز دارد. هماهنگی بر سر زمان خواب و بیداری، زمان‌های اختصاصی برای خانواده و شیوه تقسیم زمان آزاد، از فرسایش تدریجی جلوگیری می‌کند. در بسیاری از زوج‌ها، مشکل نه کمبود وقت، بلکه ناهماهنگی در برداشت از «کافی بودن» زمان است. مسئولیت‌ها محور دیگر این سازگاری‌اند؛ از کارهای خانه تا رسیدگی‌های بیرون از خانه. الگوهای ناعادلانه یا مبهم معمولاً به جای حل مسئله، ناراحتی انباشته ایجاد می‌کنند. تقسیم مسئولیت‌ها زمانی پایدارتر می‌شود که معیارها مشخص باشند: تناسب با شرایط هر نفر، امکان بازبینی دوره‌ای و پذیرفتن اینکه تغییر شرایط، یعنی تغییر سهم مسئولیت. جمع‌بندی این است که سازگاری زناشویی زمانی پایدار می‌ماند که قواعد مشترک برای پول، برنامه روشن برای زمان و تقسیم منصفانه و قابل‌تغییر برای مسئولیت‌ها وجود داشته باشد؛ این سه محور، اختلاف‌های روزمره را از بحران به مدیریت‌پذیری تبدیل می‌کنند.
@drtaherabadi
@drtaherabadi
بازارسال شده از ✨روانشناسی با دکتر طاهره طاهرآبادی
پاسخ به سوالات جنسی کودکان: از کنجکاوی تا مرزهای سالم پاسخ به سوالات جنسی کودکان باید با هدف ایجاد امنیت روانی و آموزش مرزهای سالم انجام شود، نه با پنهان‌کاری یا هیجان‌زده‌کردن موضوع. کنجکاوی جنسی در سنین پایین معمولاً بخشی از رشد طبیعی شناخت بدن است و واکنش بزرگسالان تعیین می‌کند کودک این موضوع را چگونه درک کند. در پاسخ‌ها باید از زبان ساده، توصیفی و متناسب با سن استفاده شود و جزئیات غیرضروری حذف گردد. توضیح مختصر درباره کارکرد بدن، تفاوت‌های ظاهری یا نام‌گذاری دقیق بخش‌های خصوصی به جای کلمات مبهم، به کاهش اضطراب کمک می‌کند. لحن آرام و بدون شرم‌آفرینی، پیام مهمی را منتقل می‌کند: بدن موضوعی محترمانه است. مرزبندی باید روشن و قابل اجرا باشد. آموزش «بخش‌های خصوصی» و «حق داشتن حریم شخصی» می‌تواند با عباراتی مانند «دست زدن به بخش خصوصی فقط در شرایط ضروری و با کمک بزرگسال قابل‌اعتماد مثل بهداشت» منتقل شود. همچنین باید مفهوم رضایت به زبان کودکانه توضیح داده شود: لمس یا نزدیک شدن نامناسب قابل قبول نیست و حتی اگر از طرف آشنایان باشد، باید به یک فرد امن اطلاع داده شود. نکته کلیدی این است که سوالات مکرر یا کنجکاوی شدید همیشه به معنای مشکل نیست، اما شیوه پاسخ می‌تواند به تنظیم رفتار کمک کند. واکنش‌های مبتنی بر ترس، تنبیه یا تمسخر، ممکن است کودک را از پرسیدن بترساند و ارتباط سالم را کاهش دهد. جمع‌بندی: پاسخ درست به سوالات جنسی کودکان با زبان ساده، لحن آرام، پرهیز از جزئیات و آموزش مرزهای حریم خصوصی شکل می‌گیرد و چارچوبی امن برای رشد سالم فراهم می‌کند.
@drtaherabadi
@drtaherabadi
بازارسال شده از ✨روانشناسی با دکتر طاهره طاهرآبادی
درخواست مؤثر و گفتگو با «منِ احساس‌کننده» نه با «توِ سرزنش‌گر» گفتگو با «منِ احساس‌کننده» زمانی شکل می‌گیرد که به جای قضاوت و سرزنش، تجربه درونی به زبان برسد. در این شیوه، آنچه رخ داده به حکم تبدیل نمی‌شود و احساس‌ها—مثل نگرانی، ناراحتی یا خستگی—با واژه‌های دقیق و مسئولانه توصیف می‌گردد. در مقابل، «توِ سرزنش‌گر» معمولاً با برچسب آغاز می‌شود؛ مثل «تو همیشه…» یا «تو اصلاً…». این جمله‌ها ناخواسته دفاعی‌کردن طرف مقابل را فعال می‌کند و مسیر گفت‌وگو را از حل مسئله به جدال برمی‌گرداند. حتی اگر نیت اصلاح باشد، لحن سرزنش می‌تواند پیام را تخریب کند. «منِ احساس‌کننده» بر پایه توصیف واقعیت و مالکیت احساس استوار می‌شود: توجه به آنچه در بدن و ذهن اتفاق افتاده و بیان آن بدون نسبت‌دادن نیت‌های بد. نتیجه معمولاً آرام‌تر شدن فضای ارتباط و امکان شنیده‌شدن است؛ چون طرف مقابل احساس می‌کند مورد حمله قرار نگرفته و قرار است دیده شود، نه محکوم. جمع‌بندی روشن این است: مؤثرترین گفتگوها از جایگاه احساسات بیان‌شده با زبان مسئولانه شروع می‌شوند و با حذف سرزنش، کیفیت ارتباط را به شکل قطعی بالا می‌برند.
@drtaherabadi
@drtaherabadi
بازارسال شده از مطب مامایی طاهرابادی
۱