گریه کرد. غصه خورد. ناامید شد. جنگید. جنگید. جنگید. ساخت. به دست آورد. لبخند زد.
۱اگه جرئت برگشتن به نقطهی صفر رو نداری، اصلاً منتظر صعود نباش.
۱عنوان: تقدیرِ بیپایانِ بینظمی
ما در جهانی زندگی میکنیم که همیشه در حالِ واگذار کردنِ بخشی از شکوهِ خود به آشوب است. قانونِ دومِ ترمودینامیک، تنها یک اصلِ فیزیکی برای ماشینهای گرمایی نیست؛ این قانون، قصیدهی غمانگیز و در عین حال زیبایِ گذشتِ زمان است. ستارهها سرد میشوند، کوهها فرسوده میشوند و ما… ما در میانهی این فرسایشِ آرام، ایستادهایم تا «معنا» خلق کنیم. شاید تمامِ تلاشِ انسان برای ساختن، نوشتن و عاشق شدن، یک شورشِ کوچک در برابرِ همین آنتروپیِ بزرگ باشد. ما با هر ضربانِ قلب، در برابرِ بینظمیِ هستی قد علم میکنیم. شاید همین «مقاومت در برابرِ زوال»، تعریفِ دقیقِ کلمهی «زندگی» باشد.
کیومرث اکبری | کانال غرق در افکار
ما در جهانی زندگی میکنیم که همیشه در حالِ واگذار کردنِ بخشی از شکوهِ خود به آشوب است. قانونِ دومِ ترمودینامیک، تنها یک اصلِ فیزیکی برای ماشینهای گرمایی نیست؛ این قانون، قصیدهی غمانگیز و در عین حال زیبایِ گذشتِ زمان است. ستارهها سرد میشوند، کوهها فرسوده میشوند و ما… ما در میانهی این فرسایشِ آرام، ایستادهایم تا «معنا» خلق کنیم. شاید تمامِ تلاشِ انسان برای ساختن، نوشتن و عاشق شدن، یک شورشِ کوچک در برابرِ همین آنتروپیِ بزرگ باشد. ما با هر ضربانِ قلب، در برابرِ بینظمیِ هستی قد علم میکنیم. شاید همین «مقاومت در برابرِ زوال»، تعریفِ دقیقِ کلمهی «زندگی» باشد.
کیومرث اکبری | کانال غرق در افکار
۱عنوان: مسافرانِ نور و خاکستر
ما چیزی جز «زمانِ متبلور شده» نیستیم. وقتی به آسمانِ شب مینگریم، در حالِ تماشایِ گذشتهایم که با تأخیر به چشمانِ ما میرسد. جهان، کتابی است که هر لحظه در حالِ ورق خوردن است. اتمهای بدنِ ما، شاهدانِ عینیِ انفجارِ ستارههای کهن هستند؛ ما همان غبارهای کیهانی هستیم که حالا چشمانی برای تماشا و ذهنی برای پرسشگری پیدا کردهاند. ما کهکشانهایی هستیم که به دورِ خود میچرخند و در اتاقهایی کوچک، رویاهایی بزرگ میبافند. جهان، غریبهای دور نیست؛ جهان، خانهای است که ما در هر لحظه، در حالِ ساختن و کشفِ دوبارهی آن هستیم.
کیومرث اکبری | کانال غرق در افکار
ما چیزی جز «زمانِ متبلور شده» نیستیم. وقتی به آسمانِ شب مینگریم، در حالِ تماشایِ گذشتهایم که با تأخیر به چشمانِ ما میرسد. جهان، کتابی است که هر لحظه در حالِ ورق خوردن است. اتمهای بدنِ ما، شاهدانِ عینیِ انفجارِ ستارههای کهن هستند؛ ما همان غبارهای کیهانی هستیم که حالا چشمانی برای تماشا و ذهنی برای پرسشگری پیدا کردهاند. ما کهکشانهایی هستیم که به دورِ خود میچرخند و در اتاقهایی کوچک، رویاهایی بزرگ میبافند. جهان، غریبهای دور نیست؛ جهان، خانهای است که ما در هر لحظه، در حالِ ساختن و کشفِ دوبارهی آن هستیم.
کیومرث اکبری | کانال غرق در افکار
۱رقص ساختارهای بیپایان؛ سفری در زبان اتمها
شیمی چیزی فراتر از واکنشهای ساده است؛ شیمی زبان اتمها و پیوندهایی است که جهان را میسازند. هر مولکول، حکایتی است از همآوایی و جدایی، شعری در لحظههای ناپایدار هستی.
ما، همزاد امواج و ذرات، پیوندهای زندهایم که قدرت تغییر و تحول را در خود داریم؛ مانند نغمهای که در اقیانوس فضا و زمان تکرار میشود.
در درون هر مولکول، آگاهی جریان دارد — آگاهی از گذار، تغییر شکل و تولدی دوباره؛ ما جزئی از همان رقص هستیم که کهکشانها را میسازد و زندگی را میآفریند.
کیومرث اکبری | کانال غرق در افکار
شیمی چیزی فراتر از واکنشهای ساده است؛ شیمی زبان اتمها و پیوندهایی است که جهان را میسازند. هر مولکول، حکایتی است از همآوایی و جدایی، شعری در لحظههای ناپایدار هستی.
ما، همزاد امواج و ذرات، پیوندهای زندهایم که قدرت تغییر و تحول را در خود داریم؛ مانند نغمهای که در اقیانوس فضا و زمان تکرار میشود.
در درون هر مولکول، آگاهی جریان دارد — آگاهی از گذار، تغییر شکل و تولدی دوباره؛ ما جزئی از همان رقص هستیم که کهکشانها را میسازد و زندگی را میآفریند.
کیومرث اکبری | کانال غرق در افکار
۱۱عنوان: رقص در مرزِ ندانستن
هایزنبرگ به ما آموخت که جهان در بنیادیترین لایههایش، «مشخص» نیست. اگر مکانِ یک ذره را دقیق بدانی، تکانهاش را از دست میدهی و اگر بر سرعتش متمرکز شوی، مکانش در پردهای از ابهام فرو میرود. این نه یک ضعف در ابزارهای اندازهگیری ما، که ماهیتِ اصلیِ واقعیت است. جهان، مجموعهای از «احتمالات» است، نه «قطعیتها». ما نیز در زندگی، درست شبیه به ذراتِ بنیادین هستیم؛ هرچه بیشتر سعی میکنیم خودمان را در قالبِ یک تعریفِ ثابت محصور کنیم، بخشی از پتانسیلهای بینهایتمان را از دست میدهیم. بودن، یعنی ایستادن در مرزِ میانِ «آنچه هستیم» و «آنچه میتوانیم باشیم». زیباییِ هستی در همین «عدم قطعیتِ» باشکوهش نهفته است.
کیومرث اکبری | کانال غرق در افکار
هایزنبرگ به ما آموخت که جهان در بنیادیترین لایههایش، «مشخص» نیست. اگر مکانِ یک ذره را دقیق بدانی، تکانهاش را از دست میدهی و اگر بر سرعتش متمرکز شوی، مکانش در پردهای از ابهام فرو میرود. این نه یک ضعف در ابزارهای اندازهگیری ما، که ماهیتِ اصلیِ واقعیت است. جهان، مجموعهای از «احتمالات» است، نه «قطعیتها». ما نیز در زندگی، درست شبیه به ذراتِ بنیادین هستیم؛ هرچه بیشتر سعی میکنیم خودمان را در قالبِ یک تعریفِ ثابت محصور کنیم، بخشی از پتانسیلهای بینهایتمان را از دست میدهیم. بودن، یعنی ایستادن در مرزِ میانِ «آنچه هستیم» و «آنچه میتوانیم باشیم». زیباییِ هستی در همین «عدم قطعیتِ» باشکوهش نهفته است.
کیومرث اکبری | کانال غرق در افکار
۳۱جالبه؛ اوایلش برام صرفاً یه شعار قشنگ بود که از یکی شنیدمش: «حواست باشه جا نزنی.» اما کمی بعد، همون جمله توی وجودم قد کشید و شد یه صدای محکم که امروز داره فریاد میزنه: «من هیچجوره کم نمیارم، حتی اگه سختتر بشه.»
۱ممکنه گاهی با تمام تلاشی که میکنیم، حس ناکافی بودن مثل یه مهمون ناخونده بیاد سراغمون. این حس بیشتر از اینکه حقیقتِ ما باشه، انعکاسِ انتظارات بیرونی یا مقایسههای ذهنیه؛ مقایسههایی که اغلب منصفانه نیستن. وقتی همچین احساسی به وجودت نفوذ کرد، یه مکث بکن و از خودت بپرس: "دارم خودم رو با کی مقایسه میکنم؟"، "ملاکم چیه؟"، "آیا دارم مسیر خودم رو میرم، یا فقط سعی میکنم به استانداردهای بقیه برسم؟". یادمون باشه که رشد واقعی توی سکوت اتفاق میافته. نه توی نتیجههای فوری، بلکه توی تلاشهای کوچیک و منظم، توی همون تیکهایی که کنار پلنهای روزانه میزنیم و کسی نمیبینه. درسته همیشه همونجایی که باید باشیم نیستیم، ولی داریم توی مسیری قدم برمیداریم که کمکم میتونه مارو به مقصد برسونه. پس با خودمون مهربونتر باشیم و به مسیرمون اعتماد کنیم، حتی اگه هنوز نتیجهها سروکلهشون پیدا نشده.
۳مرگبارترین سیکل، سیکل سرزنشه. همونجایی که نقش قاضی و قربانی رو باهم بازی میکنی و نمیفهمی که این دادگاه، دادگاه نیست؛ تکرار یه ترومای بیپایانه. هربار که مرور میکنی نه برای شفا، برای مجازات خودته؛ هی از نو بازجویی، هی از نو تهِ ماجرا رو کندن تا شاید یهجایی بفهمی چرا اینجوری شدی. اما روانکاوِ درونت سکوت میکنه، چون میدونه تو دنبالِ حقیقت نیستی، دنبالِ تاوانی. دنبال پُر کردن یه جای خالی با وجداندرد، با خودخوری. ولی نمیتونی. چون اونی که اون روز اشتباه کرد یه کودکِ درونِ جامونده بود، نه یه جنایتکار. و تا نفهمی که اون ترس، اون تردید، اون عقبنشینی، بخشی از سازوکارِ بقا بوده، تا اون خودِ قدیمی رو نه با چاقوی قضاوت، بلکه با نگاهِ ترحمآلودِ فهم تماشا نکنی، این چرخه ادامه داره. سرزنش نه درمانه، نه تنبیهِ عادلانه؛ سرزنش، شکلِ پنهانِ خشونته. خشونتِ درون به درون.
۲
۱