لوگوی پیام رسان بلهدانلود «بله»
عکس پروفایل لحظه / The moment ل
۲۹۱ عضو

لحظه / The moment

بین گذشته‌ای که ساختیو آینده‌ای که می‌خوای بسازیکنارت هستمبرای پیدا کردن همون لحظه @Sararzp undefined
undefinedble.ir/payamresanimbot?start=4OSXpfRM6GAxNtgkpH5LEtlrO
مشاهده در اپلیکیشن بلهمشاهده در وب بله
۲۰ خرداد
یه چیزی هست که خیلی وقت‌ها نمی‌بینیم…ما فقط با کارهایی که انجام میدیم ساخته نمی‌شیم.با کارهایی که تکرار می‌کنیم هم ساخته می‌شیم.مثلا یک بار جواب یک پیام مهم رو دیر می‌دی، چیز خاصی نیست.یک بار یک کار رو عقب می‌اندازی، اتفاقی نیفتاده.یک بار از یک گفت‌وگوی سخت فرار می‌کنی، شاید لازم بوده.اما این «یک بارها» اگر زیاد تکرار بشن، کم‌کم تبدیل میشن به تصویری که از خودت داری."من آدمی‌ام که همیشه شروع می‌کنه ولی ادامه نمی‌ده.""من آدمی‌ام که تصمیم می‌گیره ولی عقب می‌کشه.""من آدمی‌ام که منتظر یه زمان بهتره."و گاهی چیزی که ما رو تغییر میده، یک تصمیم بزرگ نیست.یک داستانیه که آن‌قدر درباره‌ی خودمون تکرار کردیم، تا باورش کردیم.شاید لازم نباشه یک‌شبه آدم دیگری بشیم.گاهی فقط باید ببینیم داریم چه داستانی رو هر روز برای خودمون تعریف می‌کنیم.
لحظه undefined️@Themooment
undefined۱۵
undefined۲

۲۱۴

۴:۴۷

۲۱ خرداد
thumbnail
خیلی وقت‌ها فکر می‌کنیم مشکل از کم‌کاریه.بیشتر تلاش کن، بیشتر یاد بگیر، بیشتر بدو.اما یک سؤال مهم که کمتر می‌پرسیم:دقیقا داریم چی رو بهتر می‌کنیم؟یک کسب‌وکار ممکنه هر روز محتوا منتشر کنه، جلسه بذاره، ایده‌های جدید امتحان کنه…اما اگر ندونه کدوم بخش واقعا نتیجه میده، فقط شلوغ‌تر شده، نه لزوما بهتر.این موضوع فقط برای کسب‌وکارها نیست.آدم هم همین‌طوره.می‌گه: می‌خوام پیشرفت کنم.اما کجا؟ تو چه چیزی؟ با چه معیاری؟اگر ندونی الان چه تصویری از خودت ساختی، چه توانایی‌هایی داری، چه چیزی تو رو متمایز می‌کنه…ساختن مسیر خیلی سخت میشه.چون چیزی که دیده نشه، قابل اصلاح هم نیست.گاهی اولین قدم رشد، اضافه کردن یک کار جدید نیست.یک نگاه دقیق‌تره به چیزی که همین حالا داری می‌سازی
لحظه undefined️@Themooment
undefined۱۳

۳۸۳

۹:۴۱

۲۳ خرداد
بعضی گفت‌وگوها عجیبن.هرچی بیشتر توضیح میدی، کمتر جلو میرن.اولش فکر می‌کنی هنوز منظورت رو خوب نرسوندی.برای همین یک بار دیگه توضیح میدی.با جزئیات بیشتر، با مثال بیشتر، با کلمات بهتر.اما یک جایی متوجه میشی مسئله کمبود توضیح نیست.همه‌ی آدم‌ها با یک نیت به حرف‌های ما گوش نمی‌کنن.بعضی‌ها واقعا می‌خوان بفهمن.بعضی‌ها فقط دنبال جواب سوالشونن.و بعضی‌ها از همان اول، نتیجه‌گیری خودشون رو انجام دادن.برای همین گاهی بهترین جمله‌ای که میشه گفت، جمله‌ی بعدی نیست.سکوته.نه از روی قهر، نه از روی بی‌تفاوتی.فقط از روی این فهم که همه‌ی درها قرار نیست باز بشن.بعضی درها از همان اول بسته نبودن، فقط قرار نبوده در تو باشن.
لحظه undefined️@Themooment
undefined۲۰

۲۰۸

۳:۵۳

thumbnail
هیچ‌کس روزهای اول یک زبان جدید،منتظر یک گفت‌وگوی روان و راحت نیست.روز اول فقط چند کلمه یاد می‌گیری.هفته‌ی بعد هنوز موقع حرف زدن مکث داری.چند ماه بعد هم ممکنه با خودت بگی: «من که هنوز خیلی بلد نیستم.»اما یک روز وسط یک مکالمه، ناگهان متوجه می‌شی جمله‌ای که گفتی، قبلا برات غیرممکن بود.یک اتفاق بزرگ نيفتاده فقط چیزهایی که مدت‌ها جمع می‌شدن، بالاخره خودشون رو نشان دادن.خیلی از مسیرهای زندگی همینن.یک مهارت، یک کسب‌وکار، یک شخصیت حرفه‌ای…اولش آن‌قدر آرام رشد می‌کنن که آدم فکر می‌کنه خبری نیست.ما معمولا چیزی رو که در یک سال می‌تونیم ببینیم، بیشتر از واقعیت بزرگ می‌کنیم.و چیزی رو که در چند سال می‌تونیم بسازیم، کمتر از چیزی که هست می‌بینیم.چون تغییرهای عمیق، بیشتر شبیه جمع شدن قطره‌ها هستن تا یک باران ناگهانی.
لحظهundefined️@Themooment
undefined۱۶

۲۰۲

۱۷:۴۹

۲۴ خرداد
thumbnail
خیلی وقت‌ها چیزی که دنبالش می‌گردیم، چیزی نیست که فکر می‌کنیم.یکی دنبال انگیزه می‌گرده،ولی چیزی که کم داره استراحت و فاصله‌ست.یکی دنبال اعتمادبه‌نفسه،ولی شاید بیشتر از هرچیز به تجربه‌ی واقعی نیاز داره.یکی دنبال یک مسیر جدیده،ولی هنوز نفهمیده از مسیر قبلی دقیقا چی اذیتش می‌کرد.ما معمولا سریع می‌ریم سراغ راه‌حل.کتاب جدید، دوره جدید، هدف جدید، برنامه جدید.ولی یک مرحله قبل‌تر هست که کمتر درباره‌ش حرف می‌زنیم:فهمیدن اینکه واقعا مسئله چیه.چون اگر نیازت رو اشتباه تشخیص بدی، حتی بهترین راه‌حل هم می‌تونه فقط یک مسیر اضافه باشه.مثل کسی که با نقشه‌ی درست، دنبال مقصد اشتباه میره.شاید یکی از مهم‌ترین مهارت‌های زندگی این نباشه که همیشه جواب داشته باشی…بلکه بلد باشی سوال درست رو پیدا کنی
لحظه undefined️ @Themooment
undefined۱۲

۱۸۶

۱۸:۲۱

۲۶ خرداد
thumbnail
بعضی‌ها دنبال بلندگو می‌گردن،قبل از اینکه حرفی برای گفتن پیدا کرده باشن.امروز همه درباره‌ی دیده شدن حرف می‌زنن.بیشتر دیده شو. بیشتر منتشر کن. بیشتر خودت رو معرفی کن.اما یک سوال کمتر پرسیده میشه:اگر همه نگاه‌ها یک روز سمت تو برگرده، قرار است چه چیزی ببینن؟یک آدمی که هنوز خودش رو پیدا نکرده؟ یک کپی از چند نفر دیگه؟ یا چیزی که واقعا از تجربه و فکر خودت ساخته شده؟برند، فقط رنگ و لوگو و تعداد دنبال‌کننده نیست.قبل از اینکه بقیه تو رو بشناسن، باید خودت بدونی:چه چیزی رو می‌بینی که بقیه کمتر می‌بینن؟چه مسئله‌ای رو بهتر از بقیه می‌فهمی؟چه اثری می‌خوای بعد از حضورت باقی بمونه؟چون دیده شدن، بزرگ کردن چیزیه که وجود داره.اگر چیزی ساخته نشده باشه، فقط خالی‌تر دیده میشه.
لحظهundefined️@Themooment
undefined۱۵

۲۸۲

۶:۰۴

۳۱ خرداد
thumbnail
یک مغازه‌ی خوب ممکنه پر از چیزهای باارزش باشه…ولی اگر ویترینش حرفی نزنه، خیلی‌ها رد میشن.نه چون چیزی برای ارائه نداره.نه چون کیفیتش کمه.فقط چون کسی که از بیرون نگاه می‌کنه، نمی‌فهمه پشت اون شیشه چه خبره.آدم‌ها هم گاهی همین‌طورنکلی تجربه دارن، کلی یاد گرفتن، کلی چیز برای گفتن دارن.اما وقتی کسی می‌پرسه: «دقیقا چه کاری انجام میدی؟» جوابشون گم میشه بین چندین جمله.نه چون چیزی ندارن هاچون هنوز نتونستن واضح نشونش بدن.یک برند شخصی فقط درباره‌ی دیده شدن نیست.قبل از اون، درباره‌ی اینه که وقتی کسی تو رو می‌بینه، چه تصویری توی ذهنش شکل می‌گیره.چون آدم‌ها همیشه فرصت ندارن وارد مغازه بشن، بعضی وقت‌ها فقط چند ثانیه از جلوی ویترین رد میشن.و همان چند ثانیه، تعیین می‌کنه که کنجکاو میشن یا ادامه میدن.
لحظهundefined️@Themooment
undefined۲۴

۱۹۲

۱۶:۲۷

۲ تیر
«گاهی فراموش می‌کنم که وقتی کسی کنار من نیست،معنایش این نیست که تنهایم.»این جمله منو برد سمت یک فکر…ما خیلی وقت‌ها نبودن بعضی آدم‌ها را فقط از زاویه‌ی خالی شدن یک جای خالی می‌بینیم.یک رابطه تمام می‌شود،یک همراهی کم می‌شود،یک نفر دیگر مثل قبل کنارمان نیست…و اولین چیزی که حس می‌کنیم این است: «چیزی کم شده.»اما شاید هر نبودنی، فقط درباره‌ی چیزی که رفته نیست.گاهی درباره‌ی چیزی است که قرار است در ما دیده شود.چیزهایی که وقتی همیشه صدای بقیه اطرافمان هست، کمتر صدای خودمان را می‌شنویم.نظر خودمان، خواسته‌ی خودمان، ترسی که پنهانش کرده‌ایم، یا مسیری که مدت‌ها عقب انداخته‌ایم.شاید بعضی فاصله‌ها نیامده‌اند که ما را خالی کنند.آمده‌اند تا نشان دهند چه چیزهایی در ما هنوز هست که به چشم خودمان نیامده بود.
لحظه undefined️@Themooment
undefined۱۶

۲۴۲

۶:۰۳

۶ تیر
thumbnail
یه اتفاق جالب جدیدا توجهم رو جلب کرده…آدم‌ها بیشتر از همیشه دیده میشن،ولی خیلی‌ها شبیه‌تر از همیشه شدن.یک مدل حرفیک مدل محتواحتی یک مدل موفقیت.انگار یه جایی توی ذهنمون نوشته:اگه اینطوری باشی جذاب‌تری.اگه اینطوری رفتار کنی حرفه‌ای‌تری.اگه اینطوری دیده بشی، موفق‌تری.و کم‌کم یادمون میره چیزی که یک آدم رو خاص می‌کنه، همیشه یه کار عجیب و متفاوت نیست.گاهی فقط یک نگاهه.یک تجربه‌ای که فقط خودش داشته.یک مدل فکر کردن.یک زاویه‌ای که بقیه کمتر دیدنش.چون آدم‌ها معمولا با کپی کردن از بقیه موندگار نمیشن.با چیزی موندگار می‌شن که از خودشون به دنیا اضافه می‌کنن.شاید ساختن یک برند شخصی، از همین سوال شروع بشه:اگه همه‌ی صداهای بیرون رو کم کنم، صدای خودم دقیقا چه شکلیه؟
لحظه undefined️@Themooment
undefined۲۱

۲۲۳

۹:۰۷

۱۴ مرداد
thumbnail
هر ارکستری یک رهبر داره اما موسیقی، فقط با حرکت دست‌های رهبر ساخته نمی‌شه. صدایی که می‌شنوی، حاصل هماهنگی ده‌ها آدمه، هماهنگی‌ای که اگر نباشه، حتی بهترین نوازنده‌ها هم کنار هم، فقط صدا تولید می‌کنن.سازمان‌ها هم همین‌طورن. گاهی مهم‌ترین نقش‌ها، همان‌هایی هستند که کمتر دیده می‌شوند، نقش‌هایی که آدم‌ها را به «تیم» تبدیل می‌کنند، نه فقط همکار.
اپیزود سوم پادکست «فیل سفید» با الهام قریشی، از همان نت‌هایی حرف می‌زند که کمتر به گوش می‌آیند، اما نبودشان کل قطعه را به هم می‌ریزد.
undefined https://castbox.fm/vb/976857826
لحظه undefined️ Themooment
undefined۱۵

۹۱

۸:۱۲