بازارسال شده از
️ مجید شاکری عضو تیم مذاکرهکننده: تنها راه دفاع از توليد و صادرات نفت ايران، حمله پيش دستانه به ظرفيت توليد نفت در منطقه است. خصوصا نقطه آغاز دستكم به چهار دليل فجيره است.@AVARDGAH_IRAN | آوردگاه
تو توییتر و رسانه ها تسلیم طلبان مثل سی سال گذشته زور میزنند بگن مردم خسته اند و تحت فشارند و با «گشایش» «پیشرفت» «خبر خوب» رابطه آمریکا خوشحال میشن، اما متاسفانه این دفعه خود مردم در خیابون هستند.طبق فرمول تاریخی در چنین شرایطی اول میان میگن همه مردم که اینها نیستند انگار ٩٠ میلیون باید تو خیابون باشند، بعد میگن اینها اقلیت هستند و خودشون رو اکثریت جا میزنند، بعد میگن اینها اصلا حکومتی و رانتی هستند و ارزشی ندارند.قدم به قدم حذف شون میکنند.بخش کم هوش و در قدرت اصولگرا که رونوشت دست دوم از این جماعته هم اینها رو ترجمه میکنه،ما که همه جامعه نیستیم،اونها نماینده اکثریت هستند،هسته سخت که همیشه هست و وظیفه شه پس ارزشی نداره، اون که نیست ارزشمنده، اصلا اینها تندرو هستند و عقلانیت ندارند و ... (بین نقد درست درون گفتمانی با این لاطائلات فرق هست)به این ترتیب شمایی که با همه بحرانها چهل تا شصت درصد جامعه رو داری کم کم منفعلانه از یک بخش ده تا بیست درصدی تبعیت میکنی که غالبا پس مانده، واپس گرا، رها ساز، بی ایده، ترسو و از همه مهمتر متوهم بوده.و زیبا تر اینکه هیچ وقت گردن نگرفته و همیشه گردن تو انداخته.عرضم اینه که شاید این برای اولین بار باشه که مردم خودشون کف خیابون هستند و زبان خیلی ها بسته شد. همه باید از این سرمایه پاسداری کنیم. نابود کردن و تضعیف این دستاورد بینظیر یک خیانت و حماقت هست. ما با این سرمایه میتونیم ده پله ده پله جلو بریم اگر هنرش رو داشته باشیم. اگر هم دوباره و سه باره با دست فرمون اینها به تفرقه رسیدیم که هیچ.
۲۴۶۱بازارسال شده از
داغ دانش آموزان میناب سرد نمیشود…شروع مسابقات تیم ملی ایران در جامجهانی با یاد دانشآموزان معصوم میناب که در حمله آمریکا-اسرائیل به مدرسه، به شهادت رسیدند.
از مجموعه ویدیوهای شهدای مینابتصویرساز و ساخت ویدیو Ai / فاطمه عسکری @lahotpublic تهیه شده در استودیو گیتی#میناب @gitstudio #دانش_آموزان_میناب #جنگ_رمضان #هوش_مصنوعی #تصویرسازی #انیمیشن #جام_جهانی
بازارسال شده از
️ بنگویر، وزیر افراطی کابینه نتانیاهو در موضعگیری جدید اعلام کرده اسرائیل یک دولت مستقل است که طرف تفاهم ایران و آمریکا نبوده و نباید به هیچ وجه از «اراضی اشغالی لبنان عقبنشینی کند».در واقع بنگویر در این توییت ادعای رسانههای ایران مبنی بر الزام آمریکا برای عقبنشینی کامل سربازان رژیم به پشت مرزهای لبنان را تایید کرد! در این صورت عدم حمله ایران به رژیم در ازای ورود این بند به توافق کاملا منطقی میباشد.واضح هست حتی در صورت قبول این تعهد از سوی ایالات متحده، نمیتوان به طرفیت فشار آمریکا برای قبول این شرط به اسرائیل حساب کرد اما وجوداین بند در توافق دست مقاومت را در نحولات لبنان پر زورتر میکند.@AVARDGAH_IRAN | آوردگاه
بازارسال شده از
شب سوم؛
میناب. آه از میناب. اینکه از کلمه اول وسط روضه باشیم هم غریبانگی عجیبیست. میناب برای من نام یک شهر نیست. مبدا زمان است. عین خود کربلا. که هر وقت نامش را میشنوم، مستقیم میروم ظهر یک روز گرم، در ابتدای سال ۶۱ هجری و نه دشتی در یک طول و عرض خاصی از جغرافیا. کربلا بیش از آنکه مکان باشد، زمان است. یک لحظه. یک آن. مثل غزه، مثل میناب، آه از میناب.
ابداً و ابدا نمیخواهم غمی را با غم دختر سه ساله حسینِ علی قیاس کنم، اما چه کنم که ذهن آدمیزاد کلا به دنبال یافتن شباهتهاست. مثلا الان دارم به این فکر میکنم که در دهِ یکِ شصت و یک، ساعت حوالی چهار پنج عصر، لشکر شر، زمانی جرئت حمله به خیمهها پیدا کرد که دیگر عباس و حسین، در آن دنیا نبودند، همچون پدر ما که رفت و یک ساعت و بیست و پنج دقیقه بعدش، لشکر عمر سعد با تاماهاوک، به خیمه خواهر و برادرانم یورش برد.
میناب برای من یک "آن" است. لحظهای که تکلیف همگان با خود روشن میشود. تکلیف انسانیتشان. من در اینجا بین دو دستگی بعد از میناب، نه میتوانم هموطن و غیر هموطن را تشخیص دهم، نه همدین و غیرهمدین را. من فقط میتوانم آدم و حیوان را بفهمم. شر و خیر را. انسان و شیطان را. بندگان خدا و حرامزادگان شیطان در این "آن"، از هم جدا میشوند. در مکان میناب، و در زمان میناب.
همیشه در این صد و چند روز، به تمام مردگان پیش از ۹ اسفند غبطه میخوردم، که رفتند و داغ جگرسوز یتیمی سیدعلی حسینی خامنهای را ندیدند. امشب به سیدعلی حسینی خامنهای غبطه میخورم. که رفت و داغ دختران و پسران مینابیاش را ندید.
شب و روز سوم محرم؛ اگر نمِ اشکی را مادرمان قبول کرد، هدیه به خواهران و برادران کوچکم در گلزار شهدای میناب. کاش رقیه امشب اشکهای زیادی نصیبمان کند.
تصویر: @lahotpublic
میناب. آه از میناب. اینکه از کلمه اول وسط روضه باشیم هم غریبانگی عجیبیست. میناب برای من نام یک شهر نیست. مبدا زمان است. عین خود کربلا. که هر وقت نامش را میشنوم، مستقیم میروم ظهر یک روز گرم، در ابتدای سال ۶۱ هجری و نه دشتی در یک طول و عرض خاصی از جغرافیا. کربلا بیش از آنکه مکان باشد، زمان است. یک لحظه. یک آن. مثل غزه، مثل میناب، آه از میناب.
ابداً و ابدا نمیخواهم غمی را با غم دختر سه ساله حسینِ علی قیاس کنم، اما چه کنم که ذهن آدمیزاد کلا به دنبال یافتن شباهتهاست. مثلا الان دارم به این فکر میکنم که در دهِ یکِ شصت و یک، ساعت حوالی چهار پنج عصر، لشکر شر، زمانی جرئت حمله به خیمهها پیدا کرد که دیگر عباس و حسین، در آن دنیا نبودند، همچون پدر ما که رفت و یک ساعت و بیست و پنج دقیقه بعدش، لشکر عمر سعد با تاماهاوک، به خیمه خواهر و برادرانم یورش برد.
میناب برای من یک "آن" است. لحظهای که تکلیف همگان با خود روشن میشود. تکلیف انسانیتشان. من در اینجا بین دو دستگی بعد از میناب، نه میتوانم هموطن و غیر هموطن را تشخیص دهم، نه همدین و غیرهمدین را. من فقط میتوانم آدم و حیوان را بفهمم. شر و خیر را. انسان و شیطان را. بندگان خدا و حرامزادگان شیطان در این "آن"، از هم جدا میشوند. در مکان میناب، و در زمان میناب.
همیشه در این صد و چند روز، به تمام مردگان پیش از ۹ اسفند غبطه میخوردم، که رفتند و داغ جگرسوز یتیمی سیدعلی حسینی خامنهای را ندیدند. امشب به سیدعلی حسینی خامنهای غبطه میخورم. که رفت و داغ دختران و پسران مینابیاش را ندید.
شب و روز سوم محرم؛ اگر نمِ اشکی را مادرمان قبول کرد، هدیه به خواهران و برادران کوچکم در گلزار شهدای میناب. کاش رقیه امشب اشکهای زیادی نصیبمان کند.
تصویر: @lahotpublic
ملت فوتبالی مبعوثشب صد و دوازدهم
۱۵۲