برداشت چهارم [جنگ در آینهی سینما] | در ویژهنامهی برداشت میخوانید:
خانهای که رفت، خانهای ماند
به قلم علی ملاقلیپور | کارگردان و پژوهشگر تاریخ
انتشار به زودی...
@ut_cinemacenter
خانهای که رفت، خانهای ماند
به قلم علی ملاقلیپور | کارگردان و پژوهشگر تاریخ
انتشار به زودی...
۱۶۶
۱۷:۲۳
۱۶۷
۱۷:۲۳
#برداشت_چهارم [جنگ در آینهی سینما] | در ویژهنامهی برداشت میخوانید:
لطفا فعلا دربارهٔ این جنگ فیلم نسازید:
امتناع فرم در سینمای جنگ جدید ایران
به قلم داوود طالقانی | پژوهشگر و منتقد فیلم
انتشار به زودی...
@ut_cinemacenter
لطفا فعلا دربارهٔ این جنگ فیلم نسازید:
امتناع فرم در سینمای جنگ جدید ایران
به قلم داوود طالقانی | پژوهشگر و منتقد فیلم
انتشار به زودی...
۱.۸K
۱۵:۰۹
۱.۸K
۱۵:۰۹
#برداشت_چهارم [جنگ در آینهی سینما] | در ویژهنامهی برداشت میخوانید:
بحران فرم و شخصیت
در عصر سیطرهٔ تکنیک و تجارت
به قلم حمیدرضا رنجبرزاده | پژوهشگر و منتقد فیلم
انتشار به زودی...
@ut_cinemacenter
بحران فرم و شخصیت
در عصر سیطرهٔ تکنیک و تجارت
به قلم حمیدرضا رنجبرزاده | پژوهشگر و منتقد فیلم
انتشار به زودی...
۱۷۱
۱۵:۵۰
۱۷۱
۱۵:۵۰
#برداشت_چهارم [جنگ در آینهی سینما] | در ویژهنامهی برداشت میخوانید:
«تعریف ما از جنگ، در تصویری که از سینمای جنگ خواهیم داشت اثر میگذارد. فرق میکند که ما مانند لیلا (با بازی هما روستا) در فیلم «از کرخه تا راین» (۱۳۷۱) جنگ را زشت ببینیم یا مانند امانوئل کانت، متفکّر لیبرالیست دههٔ ۱۸ میلادی، زیبایی را در جنگ ببینیم: «میتوانیم هر قدر بخواهیم در باب این که در مقایسهٔ میان مرد سیاست و مرد جنگ کدام یک در خور احترام بیشتر است مجادله کنیم؛ اما حکم زیباشناختی به سود دومی رأی میدهد. خود جنگ وقتی با نظم و احترامی مقدس به حقوق شهروندان هدایت شود، چیزی والا در خود دارد و منش مردمانی را که جنگ را بدین شیوه هدایت میکنند، به همان نسبت که خطراتی که در معرض آن قرار میگیرند و با شجاعت در برابر آن رفتار میکنند بیشتر باشد، والاتر میکند. برعکس یک صلح طولانی عموماً اسباب غلبهٔ روحیهای سوداگرانه و همراه با آن خودپرستی زبونانه، بزدلی و نرمخویی میشود و منش مردمان را به خواری میکشاند» (کانت, ۱۳۸۸, ص. ۱۸۲).»
برشی از متنِ «تکامل در خط مقدم»؛
به قلم محمدحسین لشگری
۱۶۵
۹:۳۸
#برداشت_چهارم [جنگ در آینهی سینما] | در ویژهنامهی برداشت میخوانید:
«وقتی دوربین، ویرانی یک اتاق خواب یا رها شدن یک اسباببازی در میان خاک و خل را نشان میدهد، در واقع فروپاشی ساحت امنیت روانی را به تصویر میکشد. این تصاویر، داغ آوارگی را به یک تجربه بصری مشترک تبدیل میکنند.بازنمایی این رنج به مخاطب آسیبدیده اجازه میدهد تا سوگ خود را معتبر بداند و بفهمد در این درد تنها نیست؛ درست مانند پایانی که فیلم «همنت» (Hamnet) به ما نشان میدهد: مادری که پس از دیدن اشکهای تماشاگرانِ تئاتر، دلش آرام میگیرد چون میفهمد دیگران هم درک کردند چه بر او گذشته است.اینجاست که سینما از یک بازنمایی ساده فراتر میرود و دست به یک «کنش درمانی» میزند. سینمای جنگ باید فراتر از ویرانی شهرها، شکستگی روح انسانها را به تصویر بکشد و درد مردم سوگوار را ارج نهد.»
برشی از متنِ «فراتر از شلیک گلولهها»؛به قلم محمدپارسا اشرفی
۱۷۳
۲۱:۳۱
برداشت چهارم-جنگ در آینهٔ سینما.pdf
۱۴.۵۷ مگابایت
صاحب امتیاز: کانون مطالعات فیلم و سینما دانشگاه تهران مدیر مسئول: زینب غیاثیسردبیران: زینب غیاثی، محمدحسین لشگری ویراستاران: ریحانه اوجاقی، محمدامین ولیپور صفحهآرا: ابوالفضل شریفی
۲۰۹
۹:۲۰
کانون مطالعات فیلم و سینما
برداشت چهارم-جنگ در آینهٔ سینما.pdf
۲۳۵
۹:۲۰