بله | کانال رمان وارث فراموش شده

𓆩

𓆪 #وارث_فراموش_شده 𓆩

𓆪

" />

#نویسنده_مهسا
❖ #پارت_۳۱ ❖
───────────────ترانهساعت یک ظهر شده بود. برای چند لحظه دست از کار کشیدم و به صفحه کامپیوترم نگاه کردم. نمی‌دانستم چطور چند ساعت این‌قدر سریع گذشته بود. صبح وقتی پشت این میز نشسته بودم، همه چیز برایم غریبه بود.اسم‌ها، پرونده‌ها و نرم‌افزارهایی که باید یاد می‌گرفتم. اما حالا حداقل می‌دانستم باید از کجا شروع کنم.چند روز قبل، تمام فکر و ذهنم بیمارستان بود. صدای دستگاه‌های کنار تخت مامان، نگرانی از آینده و ترسی که نمی‌دانستم چطور باید با آن کنار بیایم. اما امروز برای چند ساعت توانسته بودم همه چیز را کنار بگذارم و فقط روی کارم تمرکز کنم.گوشی‌ام را برداشتم و صفحه‌اش را روشن کردم. یک پیام از بیمارستان داشتم. برای چند لحظه دستم روی گوشی ثابت ماند. هنوز هر خبری از بیمارستان می‌توانست قلبم را به تپش بیندازد.پیام را باز کردم. پرستار نوشته بود حال مامان خوب است و اگر تغییری در شرایطش ایجاد شود، اطلاع می‌دهند.نفس آرامی کشیدم. حداقل امروز اتفاق بدی نیفتاده بود.گوشی را کنار گذاشتم و دوباره به پرونده‌های روی میزم نگاه کردم. هنوز خیلی چیزها را بلد نبودم. هنوز گاهی مجبور می‌شدم توضیحاتی را که صبح گرفته بودم دوباره مرور کنم. اما دیگر مثل اول صبح احساس سردرگمی نمی‌کردم.صدای قدم‌هایی باعث شد سرم را بلند کنم.نورا کنار در ایستاده بود.ترانه؟بله؟لبخند کوچکی زد.نمیای ناهار؟نگاهی به ساعت انداختم.راستش خیلی گرسنه نیستم.نورا چند لحظه نگاهم کرد. همان نگاهی که نشان می‌داد بیشتر از چیزی که می‌گویم، متوجه می‌شود.تو از دیروز درست غذا نخوردی، نه؟لبخند کمرنگی زدم.خوبم نورا.اما خودم هم می‌دانستم این جمله بیشتر برای آرام کردن او بود تا واقعیت.نورا آه کوتاهی کشید.بیا فقط یه چیزی بخوریم. بعد دوباره برمی‌گردی سر کارت.چیزی نگفتم. می‌دانستم وقتی نورا تصمیمی بگیرد، به این راحتی کوتاه نمی‌آید.کیفم را برداشتم و همراهش از اتاق بیرون رفتم.در مسیر غذاخوری، دوباره به اطراف نگاه کردم. حالا که چند ساعت در شرکت بودم، بیشتر متوجه جزئیاتش می‌شدم.کارمندها با وجود شلوغی، آرام کار می‌کردند. هرکس وظیفه خودش را می‌دانست. همه چیز منظم بود، اما این نظم باعث نمی‌شد محیط سرد به نظر برسد.وقتی وارد غذاخوری شدیم، نورا یک میز خالی پیدا کرد و نشست. من هم روبه‌رویش نشستم.چند لحظه سکوت بینمان افتاد.می‌دانستم بالاخره باید برایش تعریف کنم.از اتفاقات این چند روز. از پدرم. از مشکلاتی که بعد از رفتنش به وجود آمده بود. از اینکه چطور مجبور شده بودم دنبال کار بگردم.نورا آرام گفت:خب...نگاهش کردم.چی؟می‌خوام بدونم چی شد که کار توی این شرکت رو قبول کردی.چند لحظه سکوت کردم. نمی‌دانستم از کجا باید شروع کنم.چون داستان فقط درباره پیدا کردن یک کار نبود. داستان درباره تمام چیزهایی بود که در چند روز گذشته از دست داده بودم.لیوان آب را برداشتم و آرام گفتم:داستانش طولانیه.نورا لبخند کوچکی زد.وقت داریم.و برای اولین بار بعد از چند روز، آماده شدم تمام اتفاقاتی را که زندگی‌ام را تغییر داده بود، برای کسی تعریف کنم که واقعاً مرا می‌شناخت.───────────────

کپی و بازنشر بدون اجازه نویسنده ممنوع.@VaresOfficial

۱۰:۵۲

𓆩

𓆪 #وارث_فراموش_شده 𓆩

𓆪

" />

#نویسنده_مهسا
❖ #پارت_۳۱ ❖
───────────────ترانهساعت یک ظهر شده بود. برای چند لحظه دست از کار کشیدم و به صفحه کامپیوترم نگاه کردم. نمی‌دانستم چطور چند ساعت این‌قدر سریع گذشته بود. صبح وقتی پشت این میز نشسته بودم، همه چیز برایم غریبه بود.اسم‌ها، پرونده‌ها و نرم‌افزارهایی که باید یاد می‌گرفتم. اما حالا حداقل می‌دانستم باید از کجا شروع کنم.چند روز قبل، تمام فکر و ذهنم بیمارستان بود. صدای دستگاه‌های کنار تخت مامان، نگرانی از آینده و ترسی که نمی‌دانستم چطور باید با آن کنار بیایم. اما امروز برای چند ساعت توانسته بودم همه چیز را کنار بگذارم و فقط روی کارم تمرکز کنم.گوشی‌ام را برداشتم و صفحه‌اش را روشن کردم. یک پیام از بیمارستان داشتم. برای چند لحظه دستم روی گوشی ثابت ماند. هنوز هر خبری از بیمارستان می‌توانست قلبم را به تپش بیندازد.پیام را باز کردم. پرستار نوشته بود حال مامان خوب است و اگر تغییری در شرایطش ایجاد شود، اطلاع می‌دهند.نفس آرامی کشیدم. حداقل امروز اتفاق بدی نیفتاده بود.گوشی را کنار گذاشتم و دوباره به پرونده‌های روی میزم نگاه کردم. هنوز خیلی چیزها را بلد نبودم. هنوز گاهی مجبور می‌شدم توضیحاتی را که صبح گرفته بودم دوباره مرور کنم. اما دیگر مثل اول صبح احساس سردرگمی نمی‌کردم.صدای قدم‌هایی باعث شد سرم را بلند کنم.نورا کنار در ایستاده بود.ترانه؟بله؟لبخند کوچکی زد.نمیای ناهار؟نگاهی به ساعت انداختم.راستش خیلی گرسنه نیستم.نورا چند لحظه نگاهم کرد. همان نگاهی که نشان می‌داد بیشتر از چیزی که می‌گویم، متوجه می‌شود.تو از دیروز درست غذا نخوردی، نه؟لبخند کمرنگی زدم.خوبم نورا.اما خودم هم می‌دانستم این جمله بیشتر برای آرام کردن او بود تا واقعیت.نورا آه کوتاهی کشید.بیا فقط یه چیزی بخوریم. بعد دوباره برمی‌گردی سر کارت.چیزی نگفتم. می‌دانستم وقتی نورا تصمیمی بگیرد، به این راحتی کوتاه نمی‌آید.کیفم را برداشتم و همراهش از اتاق بیرون رفتم.در مسیر غذاخوری، دوباره به اطراف نگاه کردم. حالا که چند ساعت در شرکت بودم، بیشتر متوجه جزئیاتش می‌شدم.کارمندها با وجود شلوغی، آرام کار می‌کردند. هرکس وظیفه خودش را می‌دانست. همه چیز منظم بود، اما این نظم باعث نمی‌شد محیط سرد به نظر برسد.وقتی وارد غذاخوری شدیم، نورا یک میز خالی پیدا کرد و نشست. من هم روبه‌رویش نشستم.چند لحظه سکوت بینمان افتاد.می‌دانستم بالاخره باید برایش تعریف کنم.از اتفاقات این چند روز. از پدرم. از مشکلاتی که بعد از رفتنش به وجود آمده بود. از اینکه چطور مجبور شده بودم دنبال کار بگردم.نورا آرام گفت:خب...نگاهش کردم.چی؟می‌خوام بدونم چی شد که کار توی این شرکت رو قبول کردی.چند لحظه سکوت کردم. نمی‌دانستم از کجا باید شروع کنم.چون داستان فقط درباره پیدا کردن یک کار نبود. داستان درباره تمام چیزهایی بود که در چند روز گذشته از دست داده بودم.لیوان آب را برداشتم و آرام گفتم:داستانش طولانیه.نورا لبخند کوچکی زد.وقت داریم.و برای اولین بار بعد از چند روز، آماده شدم تمام اتفاقاتی را که زندگی‌ام را تغییر داده بود، برای کسی تعریف کنم که واقعاً مرا می‌شناخت.───────────────

کپی و بازنشر بدون اجازه نویسنده ممنوع.@VaresOfficial

۱

۴۲

۱۰:۵۲

𓆩

𓆪 #وارث_فراموش_شده 𓆩

𓆪

" />

#نویسنده_مهسا
❖ #پارت_۳۲ ❖
───────────────ترانهچند لحظه به لیوان آب خیره ماندم. نمی‌دانستم از کجا باید شروع کنم. تمام اتفاقات چند روز گذشته مثل فیلمی جلوی چشمم می‌گذشت. هنوز هم باورم نمی‌شد که در مدت کوتاهی، تمام زندگی‌ام تغییر کرده بود.نورا منتظر نگاهم می‌کرد. برخلاف همیشه که سعی می‌کرد با شوخی حواسم را پرت کند، این بار فقط ساکت بود. انگار می‌دانست چیزی که قرار است بگویم، ساده نیست.نفس عمیقی کشیدم.بابام چند روز پیش سکته قلبی کرد.چهره نورا برای لحظه‌ای تغییر کرد.چی؟سرم را پایین انداختم.وقتی بردیمش بیمارستان، دیگه کاری از دست کسی برنمی‌اومد.چند ثانیه سکوت کرد.نورا همیشه بابام را می‌شناخت. نه به اندازه‌ای که من می‌شناختمش، اما می‌دانست پدرم برای من چه جایگاهی داشت.آرام گفت:خیلی متأسفم ترانه. چرا بهم چیزی نگفتی؟لبخند تلخی زدم.خودمم نمی‌دونستم چی باید بگم. همه چیز خیلی سریع اتفاق افتاد.نگاهم را از او گرفتم و به آدم‌هایی که اطرافمان مشغول ناهار خوردن بودند نگاه کردم. عجیب بود. برای بقیه، امروز فقط یک روز عادی کاری بود. اما برای من، یکی از سخت‌ترین روزهای زندگی‌ام بود.آرام شروع کردم به تعریف کردن.از روزی که وارد دفتر وکیل شدیم. از لحظه‌ای که فهمیدیم تمام دارایی‌های پدرم به نام عسل شده. از خانه‌ای که دیگر اجازه نداشتیم در آن بمانیم. از حساب‌هایی که مسدود شده بود. از مامان که هنوز در بیمارستان بود و من حتی نمی‌دانستم هزینه‌هایش را چطور باید پرداخت کنم.هرچه بیشتر حرف می‌زدم، انگار بخشی از سنگینی که روی قلبم بود کمتر می‌شد.نورا فقط گوش می‌داد. حتی یک بار هم حرفم را قطع نکرد.وقتی حرف‌هایم تمام شد، چند لحظه سکوت کرد.یعنی... تو همه این مدت تنها با این چیزها جنگیدی؟آرام سرم را تکان دادم.نمی‌خواستم کسی رو درگیر کنم.نورا اخم کوچکی کرد.ترانه، من دوستتم. برای همین روزهاست که آدم یه نفر رو کنار خودش داره.لبخند کمرنگی زدم.می‌ترسیدم باورم نکنی.بدون مکث گفت:من تو رو می‌شناسم. لازم نیست برای ثابت کردن چیزی به من، خودتو خسته کنی.چند لحظه چیزی نگفتم.شاید برای اولین بار بعد از چند روز، احساس کردم لازم نیست همه چیز را به تنهایی تحمل کنم.نورا دستش را روی میز گذاشت.از این به بعد هر مشکلی داشتی، اول به من می‌گی. فهمیدی؟لبخند زدم.باشه.نه اینکه واقعاً مطمئن بودم می‌توانم این کار را انجام بدهم. عادت کرده بودم همه چیز را خودم تحمل کنم.اما داشتن کسی مثل نورا، بعد از این همه اتفاق، حس بدی نبود.نگاهی به ساعت انداختیم. زمان ناهار رو به تمام شدن بود.نورا بلند شد.بریم؟سرم را تکان دادم و همراهش از جا بلند شدم.وقتی به سمت اتاقمان برمی‌گشتیم، برای اولین بار بعد از مدت‌ها احساس کردم شاید مسیر سختی که شروع کرده‌ام، آن‌قدرها هم غیرممکن نباشد.───────────────

کپی و بازنشر بدون اجازه نویسنده ممنوع.
@VaresOfficial

۱۰:۵۳

𓆩

𓆪 #وارث_فراموش_شده 𓆩

𓆪

" />

#نویسنده_مهسا
❖ #پارت_۳۲ ❖
───────────────ترانهچند لحظه به لیوان آب خیره ماندم. نمی‌دانستم از کجا باید شروع کنم. تمام اتفاقات چند روز گذشته مثل فیلمی جلوی چشمم می‌گذشت. هنوز هم باورم نمی‌شد که در مدت کوتاهی، تمام زندگی‌ام تغییر کرده بود.نورا منتظر نگاهم می‌کرد. برخلاف همیشه که سعی می‌کرد با شوخی حواسم را پرت کند، این بار فقط ساکت بود. انگار می‌دانست چیزی که قرار است بگویم، ساده نیست.نفس عمیقی کشیدم.بابام چند روز پیش سکته قلبی کرد.چهره نورا برای لحظه‌ای تغییر کرد.چی؟سرم را پایین انداختم.وقتی بردیمش بیمارستان، دیگه کاری از دست کسی برنمی‌اومد.چند ثانیه سکوت کرد.نورا همیشه بابام را می‌شناخت. نه به اندازه‌ای که من می‌شناختمش، اما می‌دانست پدرم برای من چه جایگاهی داشت.آرام گفت:خیلی متأسفم ترانه. چرا بهم چیزی نگفتی؟لبخند تلخی زدم.خودمم نمی‌دونستم چی باید بگم. همه چیز خیلی سریع اتفاق افتاد.نگاهم را از او گرفتم و به آدم‌هایی که اطرافمان مشغول ناهار خوردن بودند نگاه کردم. عجیب بود. برای بقیه، امروز فقط یک روز عادی کاری بود. اما برای من، یکی از سخت‌ترین روزهای زندگی‌ام بود.آرام شروع کردم به تعریف کردن.از روزی که وارد دفتر وکیل شدیم. از لحظه‌ای که فهمیدیم تمام دارایی‌های پدرم به نام عسل شده. از خانه‌ای که دیگر اجازه نداشتیم در آن بمانیم. از حساب‌هایی که مسدود شده بود. از مامان که هنوز در بیمارستان بود و من حتی نمی‌دانستم هزینه‌هایش را چطور باید پرداخت کنم.هرچه بیشتر حرف می‌زدم، انگار بخشی از سنگینی که روی قلبم بود کمتر می‌شد.نورا فقط گوش می‌داد. حتی یک بار هم حرفم را قطع نکرد.وقتی حرف‌هایم تمام شد، چند لحظه سکوت کرد.یعنی... تو همه این مدت تنها با این چیزها جنگیدی؟آرام سرم را تکان دادم.نمی‌خواستم کسی رو درگیر کنم.نورا اخم کوچکی کرد.ترانه، من دوستتم. برای همین روزهاست که آدم یه نفر رو کنار خودش داره.لبخند کمرنگی زدم.می‌ترسیدم باورم نکنی.بدون مکث گفت:من تو رو می‌شناسم. لازم نیست برای ثابت کردن چیزی به من، خودتو خسته کنی.چند لحظه چیزی نگفتم.شاید برای اولین بار بعد از چند روز، احساس کردم لازم نیست همه چیز را به تنهایی تحمل کنم.نورا دستش را روی میز گذاشت.از این به بعد هر مشکلی داشتی، اول به من می‌گی. فهمیدی؟لبخند زدم.باشه.نه اینکه واقعاً مطمئن بودم می‌توانم این کار را انجام بدهم. عادت کرده بودم همه چیز را خودم تحمل کنم.اما داشتن کسی مثل نورا، بعد از این همه اتفاق، حس بدی نبود.نگاهی به ساعت انداختیم. زمان ناهار رو به تمام شدن بود.نورا بلند شد.بریم؟سرم را تکان دادم و همراهش از جا بلند شدم.وقتی به سمت اتاقمان برمی‌گشتیم، برای اولین بار بعد از مدت‌ها احساس کردم شاید مسیر سختی که شروع کرده‌ام، آن‌قدرها هم غیرممکن نباشد.───────────────

کپی و بازنشر بدون اجازه نویسنده ممنوع.
@VaresOfficial

۲

۴۲

۱۰:۵۳

این دو پارت جدید خدمت شما.

۱۰:۵۴

این دو پارت جدید خدمت شما.

۴۲

۱۰:۵۴

جمعه ها پارت نداریم.

۱۱:۱۵

جمعه ها پارت نداریم.