دست معلم از وَقب حيوان روان شد. فرود آمد. لب را به اشارهي صورت داد. فك زيرين را پيمود. و آخُره ماند. پس بالا رفت. چشم را نشاند. دو گوش را بالا برد. از بال و غارِب به زير آمد. از پستي پشت گذشت. گُرده و كفل را برآورد. دم را آويخت. و به خط ران از رفتن ماند. پس به جاي گردن باز آمد. به پايين رو نهاد. از خم كتف و سينه فرا رفت. و دو دست را تا فراز كُلّه نمايان ساخت. سپس خط زير شكم را كشيد. و دو پا را تا زير زانو گرته زد. صاد از كار باز ماند. دستش را پايين برد و مردد مانده بود. صورت از او چيزي ميطلبيد. تمامت خود ميساخت. كُلّهي پاها مانده بود و محلالشكال. و رُسغ. با سمها. و ما چشم به راه آخر كار. و با خبر از مشكل صاد. سراپايش از درماندگياش خبر ميداد. اما معلم درنماند. گريزي رندانه زد كه به سود اسب انجاميد: شتابان خطهايي درهم كشيد. و علفزاري ساخت. و حيوان را تا ساق پا به علف نشاند. شيطنت شاگردي گُل كرد. صدا زد: «حيوان مچ پا ندارد, سم ندارد». و معلم از مخمصه رسته بود, به خونسردي گفت: «در علف است. حيوان بايد بچرد».
معلم ناتواني خود را پشت علف پنهان كرد.
معلم ناتواني خود را پشت علف پنهان كرد.
۲معلم نقاشي مرا خبر سازيد كه شاگرد وفادار حقيرت هر جا به كار صورتگري در ميماند, چارهي درماندگي به شيوهي معلم خود ميكند.برگرفته از كتاب «اطاق آبي»سهراب سپهري به كوشش پروانه سپهري
۳- شک هم مخلوق خداست؟!+ بی شک!- چرا خدا شک را خلق کرد؟+ چون یقین را هم خلق کرده و یقین بدون شک بی معناست.
کتاب #ارتدادوحید یامین پور
کتاب #ارتدادوحید یامین پور
۱۰
منبع درآمد یه نوجوون#انگیزشی
محسن چاوشی#اربعین
استاد ایرانی دانشگاه لندن انگلستان، درباره این روزهای ایران می گوید...
خیلی بانمک بوددد
۱