بازیهایی ساده برای تقویت توجه و تمرکز در کودکانتوجه و تمرکز از مهارتهای مهمی هستند که در سالهای اول زندگی بهتدریج شکل میگیرند و با تمرین، تقویت میشوند. یکی از بهترین راهها برای کمک به رشد این مهارتها، استفاده از بازیهای ساده و هدفمند در خانه است.
در ادامه، چند بازی کاربردی معرفی میشود که میتوانند به تقویت توجه، دقت و کنترل رفتاری کودک کمک کنند:
۱) بازی «ایست و حرکت»
از کودک بخواهید با شنیدن یک کلمه یا دیدن یک علامت حرکت کند و با شنیدن یا دیدن علامت دیگر بایستد.فایده این بازی:به کودک کمک میکند یاد بگیرد به محرکها با دقت پاسخ دهد و کنترل بیشتری روی رفتار خود داشته باشد.
۲) دستهبندی وسایلاز کودک بخواهید وسایلی مثل مهره، لگو، دکمه یا حتی جورابها را بر اساس رنگ، اندازه یا شکل جدا کند.
فایده این بازی:این فعالیت دقت، تمرکز و توانایی دنبال کردن یک قانون مشخص را تقویت میکند.
۳) بازی «چی عوض شد؟»
چند وسیله را جلوی کودک بگذارید. بعد از چند ثانیه از او بخواهید چشمهایش را ببندد. سپس جای یکی از وسایل را عوض کنید یا یکی را بردارید. کودک باید بگوید چه تغییری ایجاد شده است.فایده این بازی:این بازی به تقویت دقت دیداری و حافظه کمک میکند.
۴) قصهگویی و پرسیدن سوالبرای کودک داستان کوتاهی بخوانید یا تعریف کنید و بعد چند سؤال ساده درباره آن بپرسید.
فایده این بازی:این کار به تقویت گوش دادن فعال، درک مطلب و حفظ توجه کمک میکند.
۵) کامل کردن پازلهای ساده🧩پازلهای متناسب با سن کودک، ابزار خوبی برای تقویت صبر، تمرکز و دقت هستند.
فایده این بازی:کودک یاد میگیرد برای رسیدن به نتیجه، توجه خود را برای مدت بیشتری حفظ کند.
نکته مهمبرای تقویت توجه و تمرکز، لازم نیست بازیها پیچیده یا طولانی باشند. گاهی ۱۰ تا ۱۵ دقیقه بازی هدفمند و منظم در روز، اثر بسیار بیشتری از فعالیتهای طولانی اما پراکنده دارد.همچنین اگر احساس میکنید کودک در توجه، تمرکز یا همراهی با فعالیتها بهطور قابل توجهی دشواری دارد، بهتر است از روانشناس کودک یا متخصص رشد راهنمایی بگیرید تا وضعیت او دقیقتر بررسی شود.
«زهرا پیرمرادیان|روانشناس کودک و نوجوان»
@zpirmoradianhttps://ble.ir/zahrapirmoradian
۱۰۱
راهنمای جامع رشد زبانی کودکان (۰ تا ۵ سال): نشانههای کلیدی که نباید نادیده گرفترشد زبان یکی از مهمترین و شگفتانگیزترین جنبههای تحول کودک است. این مهارت، پایه و اساس یادگیری، ارتباط و تعاملات اجتماعی او را شکل میدهد. دانستن اینکه در هر سن، انتظار چه توانمندیهای زبانی را از کودکمان داشته باشیم، به ما کمک میکند تا او را بهتر همراهی کنیم و در صورت نیاز، به موقع از متخصصان راهنمایی بگیریم.
در اینجا یک چکلیست کلی از مراحل رشد زبانی کودکان از بدو تولد تا حدود ۵ سالگی ارائه میشود:
نوزادان (۰ تا ۱ سال): دنیای صداها و لبخندها۰-۳ ماهگی: با گریه نیازهایش را بیان میکند. به صداها واکنش نشان میدهد. صدای آرام و "غا غا" تولید میکند.۳-۶ ماهگی: شروع به "بابلینگ" (Babbling) میکند (مانند "با-با-با"). به صداها میخندد.۶-۹ ماهگی: صداهای متنوعتر، شبیه به حرف زدن. به نامش واکنش نشان میدهد. مفهوم "نه" را درک میکند. ۹-۱۲ ماهگی: اولین کلمات معنیدار (مانند "ماما"، "بابا"). دستورات ساده را (مثل "بده") درک میکند. نوپایان (۱ تا ۳ سال): اولین کلمات و جملات۱۲-۱۸ ماهگی: حدود ۱۰-۲۰ کلمه استفاده میکند. به نام اشیاء اشاره میکند. ۱۸-۲۴ ماهگی: دایره لغات به حدود ۵۰ کلمه میرسد. شروع به ترکیب دو کلمه در جمله میکند (مثلاً "بده آب").۲-۳ سالگی: جملات ۳-۴ کلمهای میسازد. در مورد خودش صحبت میکند. سوالات ساده میپرسد.
پیشدبستانیها (۳ تا ۵ سال): درک عمیقتر و بیان روانتر۳-۴ سالگی: جملات پیچیدهتر میسازد. درباره اتفاقات گذشته صحبت میکند. حدود ۱۰۰۰-۱۵۰۰ کلمه را درک و استفاده میکند.۴-۵ سالگی: داستانهای کوتاه تعریف میکند. سوالات "کی، کجا، چرا" را میپرسد و جواب میدهد. داستانهای شنیده شده را بازگو میکند. چه زمانی باید نگران شد؟اگر کودک شما علائم رشدی متناسب با سنش را نشان نمیدهد (مثلاً تا ۱۸ ماهگی کلمهای نمیگوید، یا تا ۳ سالگی قادر به ساختن جملات ساده نیست)، حتماً با روانشناس کودک یا متخصص گفتاردرمانی مشورت کنید. تشخیص و مداخله زودهنگام، تأثیر فوقالعادهای در روند رشد دارد.«زهرا پیرمرادیان|روانشناس کودک و نوجوان»@zpirmoradianhttps://ble.ir/zahrapirmoradian
۹۱
دوزبانگی واقعی از چه سنی و چگونه شروع شود؟بسیاری از والدین میپرسند: «بالاخره از چه سنی و با چه روشی میتوانیم آموزش زبان دوم را شروع کنیم که به رشد کودک آسیب نرسد؟»
نکاتی را برای شروع ایمن و اصولی دوزبانگی با شما در میان میگذارم: ۱. اولویت با زبان مادری استمهمترین شرط برای شروع زبان دوم، ثبیت زبان مادری است. کودک باید بتواند به راحتی به زبان اصلی خود ارتباط برقرار کند، جمله بسازد و نیازهایش را بگوید. اگر کودک در بیان زبان مادری تاخیر دارد، اضافه کردن زبان دوم میتواند باعث سردرگمی و تاخیر بیشتر شود.
۲. سن مناسب چه زمانی است؟بهترین زمان (بر اساس اکثر دیدگاههای تحولی) معمولاً از ۳ سالگی به بعد است؛ زمانی که پایههای اصلی زبان مادری و مهارتهای ارتباطی شکل گرفته است. البته این به شرطی است که کودک چالشهای رشدی یا نقص توجه نداشته باشد.
۳. روش آموزش: تعامل به جای تماشامغز کودک زبان را از طریق ارتباط و احساس یاد میگیرد، نه از طریق تماشای یکطرفه نمایشگر. بهترین روشها عبارتند از:
استفاده از کتابهای داستان مصور و خواندن آنها با لحن جذاب. بازیهای تعاملی و آهنگهای دستهجمعی. آموزش در قالب محیطهای بازیمحور و به دور از فشار آموزشی.۴. پرهیز از آموزشهای رسمی و آکادمیککودک زیر ۶ سال نباید درگیر کلاسهای خشک، گرامر یا نوشتن شود. یادگیری باید به صورت غیرمستقیم و در دل بازی باشد تا اشتیاق کودک از بین نرود.
یک پیشنهاد مهم:قبل از شروع هرگونه دوره یا متد دوزبانگی، حتماً از آمادگی ذهنی و سطح توجه فرزندتان مطمئن شوید. گاهی یک ارزیابی ساده توسط روانشناس کودک به شما اطمینان میدهد که فرزندتان آمادهی پذیرش دنیای جدید زبان دوم هست یا خیر.🤍«زهرا پیرمرادیان|روانشناس کودک و نوجوان»
@zpirmoradianhttps://ble.ir/zahrapirmoradian
۱۱
چرا روتین برای کودک مهم است؟وقتی برنامهی روز کودک به هم میخورد (مثلاً دیر خوابیدن یا تغییر در زمان غذا)، رفتارهایش هم آشفتهتر میشود.دلیلش این است که مغز کودک با *پیشبینیپذیری بهتر کار میکند.
روتین چه کمکی میکند؟*
کاهش فشار ذهنیوقتی ترتیب کارها مشخص باشد، مغز کودک کمتر درگیر تصمیمگیری میشود. ایجاد احساس امنیتدانستن اینکه بعد از هر فعالیت چه اتفاقی میافتد، اضطراب کودک را کمتر میکند. کاهش لجبازیهاخیلی از مقاومتها (مثل وقت خواب یا حمام) به خاطر ابهام در برنامه است. روتین این ابهام را کم میکند.چطور روتین بسازیم؟
• چند بخش اصلی روز را ثابت نگه دارید: خواب، غذا، بازی. • ترتیب فعالیتها مهمتر از ساعت دقیق است. • قبل از تغییر فعالیتها به کودک خبر بدهید: «بعد از شام، وقت حمام است.»
تکرار روتینها به مرور به کودک کمک میکند آرامتر و منظمتر رفتار کند.«زهرا پیرمرادیان|روانشناس کودک و نوجوان»@zpirmoradianhttps://ble.ir/zahrapirmoradian
۱۰۴بازارسال شده از
کارگاه نوجوانان تابستان ۱۴۰۵یک تجربهی فعالیتمحور برای نوجوانان 12 تا 15 سال..چهارشنبهها، عصر ۵:۳۰ تا ۸:۳۰.مکان: تاچارا، خیابان دینکانی، خیریه نمازی..این دوره در دو بخش برگزار میشود:کارگاه مأموریتهای ذهن (فهم و مدیریت احساساتت و مدیریت استرس ) با تسهیلگری مریم سجادینژادو روانشناس، زهرا پیرمرادیان.وکارگاه هنر تجسمی با غزل سجادینژاد. (پاپیهماشه، خمیر هواخشک)..«هدف این دوره اینه که نوجوانها بیشتر با افکار و احساساتشون آشنا بشن و تمرینهایی یاد بگیرن که بهشون کمک کنه ذهنشون رو بهتر مدیریت کنن، استرسشون رو کمتر کنن و خودآگاهی بیشتری پیدا کنن.
تلاش میکنیم فضایی شاد، پویا و خلاقانه بسازیم؛ جایی که نوجوانها راحت باشن، خودشون رو ابراز کنن، از احساسات و فکرهاشون حرف بزنن و با هم گفتوگو و همفکری کنن و در کنار این پویایی فکری، آفرینش هنری داشته باشن..شهریه، با احترام ۶ میلیون برای ۴ جلسهی ۳ ساعته.
اطلاعات بیشتر:09037021290.
تلاش میکنیم فضایی شاد، پویا و خلاقانه بسازیم؛ جایی که نوجوانها راحت باشن، خودشون رو ابراز کنن، از احساسات و فکرهاشون حرف بزنن و با هم گفتوگو و همفکری کنن و در کنار این پویایی فکری، آفرینش هنری داشته باشن..شهریه، با احترام ۶ میلیون برای ۴ جلسهی ۳ ساعته.
اطلاعات بیشتر:09037021290.
🧩 به جای کودک فکر نکنید؛ اجازه دهید مغزش راهحل بسازد!
هر روز بارها با موقعیتهایی روبرو میشویم که برای ما ساده اما برای کودک چالشبرانگیز است: اسباببازی زیر مبل گیر کرده... قطعات پازل جفت نمیشوند...بند کفش گره خورده...
واکنش ما چیست؟ سریع وارد عمل میشویم تا کودک را از «درماندگی» نجات دهیم. اما یک حقیقت را فراموش میکنیم: هر بار که ما زودتر از کودک فکر میکنیم، یک فرصت عالی برای رشد شبکههای عصبی او را از بین میبریم.
حل مسئله، باشگاه مغز است!وقتی کودک با یک چالش درگیر میشود، مغز او مجبور است:۱. تحلیل کند (چه چیزی مانع من است؟)۲. انعطافپذیری به خرج دهد (آیا راه دیگری هم هست؟)۳. آزمون و خطا کند (این کار جواب نداد، پس آن یکی را امتحان کنم).
اگر ما همیشه راهحل آماده بدهیم، مغز کودک یاد میگیرد: «من نیازی نیست فکر کنم؛ همیشه یک نفر هست که مشکل را برایم حل کند.»
برای تقویت مهارت حل مسئله چه کنیم؟
از «مکث» استفاده کنید:وقتی کودک گیر میکند، بلافاصله مداخله نکنید. ۳۰ ثانیه صبر کنید و فقط ناظر باشید. بگذارید مغز کودک خودش را جمعوجور کند.
سؤال بپرسید، نه جواب:به جای گفتنِ «اینطوری انجامش بده»، بپرسید:- «فکر میکنی چه راهی داره؟»- «اگه این قطعه اینجا نرفت، کجا میتونه بره؟»
کمک حداقلی بدهید:فقط وقتی مطمئن شدید که کودک در حال رسیدن به بنبست واقعی و ناامیدی است، یک راهنمایی کوچک بکنید (نه راهحل کامل).
یادتان باشد: هدف ما پرورش کودکی نیست که همیشه «درست» عمل کند؛ هدف ما پرورش کودکی است که «فکر کردن» را یاد بگیرد.
🧩🧩🧩🧩🧩🧩🧩🧩🧩«زهرا پیرمرادیان|روانشناس کودک و نوجوان»
@zpirmoradianhttps://ble.ir/zahrapirmoradian
هر روز بارها با موقعیتهایی روبرو میشویم که برای ما ساده اما برای کودک چالشبرانگیز است:
اسباببازی زیر مبل گیر کرده... قطعات پازل جفت نمیشوند...بند کفش گره خورده...واکنش ما چیست؟ سریع وارد عمل میشویم تا کودک را از «درماندگی» نجات دهیم. اما یک حقیقت را فراموش میکنیم: هر بار که ما زودتر از کودک فکر میکنیم، یک فرصت عالی برای رشد شبکههای عصبی او را از بین میبریم.
حل مسئله، باشگاه مغز است!وقتی کودک با یک چالش درگیر میشود، مغز او مجبور است:۱. تحلیل کند (چه چیزی مانع من است؟)۲. انعطافپذیری به خرج دهد (آیا راه دیگری هم هست؟)۳. آزمون و خطا کند (این کار جواب نداد، پس آن یکی را امتحان کنم).اگر ما همیشه راهحل آماده بدهیم، مغز کودک یاد میگیرد: «من نیازی نیست فکر کنم؛ همیشه یک نفر هست که مشکل را برایم حل کند.»
برای تقویت مهارت حل مسئله چه کنیم؟ از «مکث» استفاده کنید:وقتی کودک گیر میکند، بلافاصله مداخله نکنید. ۳۰ ثانیه صبر کنید و فقط ناظر باشید. بگذارید مغز کودک خودش را جمعوجور کند. سؤال بپرسید، نه جواب:به جای گفتنِ «اینطوری انجامش بده»، بپرسید:- «فکر میکنی چه راهی داره؟»- «اگه این قطعه اینجا نرفت، کجا میتونه بره؟» کمک حداقلی بدهید:فقط وقتی مطمئن شدید که کودک در حال رسیدن به بنبست واقعی و ناامیدی است، یک راهنمایی کوچک بکنید (نه راهحل کامل).یادتان باشد: هدف ما پرورش کودکی نیست که همیشه «درست» عمل کند؛ هدف ما پرورش کودکی است که «فکر کردن» را یاد بگیرد.
🧩🧩🧩🧩🧩🧩🧩🧩🧩«زهرا پیرمرادیان|روانشناس کودک و نوجوان»
@zpirmoradianhttps://ble.ir/zahrapirmoradian
۹
تابستان و چالش موبایل؛ چقدر بازی با گوشی مجاز است؟تابستان است و استفاده از گوشی و تبلت معمولاً بیشتر از همیشه میشود. اما مرز بین «تفریح» و «آسیب» کجاست؟
۱. قانون "زمانِ محدود"برای کودک زیر ۶ سال، استفاده از صفحه نمایش تا حد ممکن باید به حداقل برسد. برای سنین بالاتر، روزانه ۱ تا ۲ ساعت (با نظارت) کافی است. ۲. محتوا مهمتر از زمان است ببینید کودک چه میبیند! بازیهای فکری و آموزشی که او را فعال نگه میدارند، با محتواهای تکراری و بیهدف در شبکههای اجتماعی کاملاً متفاوتند. ۳. قانون "اول مسئولیت، بعد بازی"استفاده از موبایل را به عنوان یک «پاداش» بعد از انجام فعالیتهای غیردیجیتالی (مثل بازی، کمک در خانه یا مطالعه) قرار دهید. ۴. اتاقهای بدون موبایلمکانهایی مثل میز غذاخوری یا اتاق خواب باید «منطقه ممنوعه موبایل» باشد تا به کیفیت خواب و ارتباطات خانوادگی لطمه نخورد. هشدار: اگر میبینید فرزندتان با گوشی، به شدت عصبی میشود، بازیهای دیگر را کنار گذاشته یا دچار افت خواب شده است، زمان آن رسیده که در این مورد جدیتر عمل کنید. نکته:وقتی کودک بیحوصله است، اولین گزینه گوشی نباشد؛ اجازه دهید کمی هم با بیحوصلگیاش دستوپنجه نرم کند تا خلاقیتش شکوفا شود. زهرا پیرمرادیان | روانشناس کودک و نوجوان @zpirmoradianhttps://ble.ir/zahrapirmoradian۸
چگونه بدون داد زدن قانونگذاری کنیم؟خیلی از والدین میگویند:«تا داد نزنم، بچهام گوش نمیدهد!»
اما داد زدن شاید در لحظه کودک را متوقف کند، ولی در بلندمدت باعث میشود:• کودک به فریاد عادت کند • مقاومت بیشتری نشان دهد • یا فقط از ترس اطاعت کند
قانونگذاری سالم یعنی:
حفظ آرامش داشتن ثبات مشخص بودن مرزهاچند نکته مهم
قانون را قبل از بحران تعیین کنید وقتی کودک وسط بازی یا ناراحتی است، زمان خوبی برای تعیین قانون جدید نیست. قانون کوتاه و واضح باشد بهجای: «بینظمی نکن»بگویید: «بعد از بازی، اسباببازیها داخل سبد قرار میگیرند.» پیامد مشخص داشته باشید بدون تهدید و عصبانیت.مثلاً:«اگر اسباببازی جمع نشود، فردا در دسترس نخواهد بود.»
آرام ولی قاطع باشید قاطع بودن با خشن بودن فرق دارد.جملهای که خیلی کمک میکند:«میدانم ناراحتی، اما قانون خانه همین است.»
ثبات مهمتر از فریاد است کودکان بیشتر از داد زدن، به تکرار و ثبات واکنش نشان میدهند. اگر همیشه مجبورید فریاد بزنید،احتمالاً قوانین خانه یا زیاد هستند،یا اجرای آنها ثابت نیست.زهرا پیرمرادیانروانشناس کودک و نوجوان@zpirmoradianhttps://ble.ir/zahrapirmoradian۶
🧩 اشتباه کردن؛ لحظهی ساختِ مسیرهای عصبی
بسیاری از والدین وقتی میبینند کودکشان اشتباه میکند، سریع وارد عمل میشوند؛ تصحیح میکنند، راه درست را نشان میدهند یا اجازه نمیدهند کودک زیاد درگیر خطا شود.
اما در رشد شناختی کودک، اشتباه کردن همیشه نشانهی ناتوانی نیست؛ گاهی دقیقاً همان لحظهای است که مغز در حال یادگیری است.
وقتی کودک یک قطعه پازل را اشتباه میگذارد، جواب مسئلهای را نادرست میگوید، یا راهحلی را امتحان میکند که نتیجه نمیدهد، مغز او شروع میکند به مقایسه، اصلاح، آزمون و خطا و ساختن مسیرهای تازه.
یادگیری فقط از «درست انجام دادن» ساخته نمیشود؛ بخش مهمی از یادگیری، از مواجهه با خطا و تلاش برای اصلاح آن شکل میگیرد.
اگر کودک همیشه قبل از اشتباه کردن اصلاح شود، ممکن است کمکم یاد بگیرد که:«نباید خطا کنم» «اگر اشتباه کنم، یعنی بلد نیستم» «بهتر است اصلاً امتحان نکنم»
و این همان جایی است که ترس از شکست، وابستگی به تأیید بزرگسال و کاهش جرأتِ امتحان کردن شکل میگیرد.
والدین چه کار کنند؟
به جای اصلاح فوری، کمی مکث کنید. اجازه دهید کودک خودش متوجه شود چه چیزی درست پیش نرفته است.
به جای گفتنِ «نه، این اشتباهه»، بپرسید: «فکر میکنی یه راه دیگه هم هست؟» «اگه دوباره امتحان کنی، چی رو تغییر میدی؟» «به نظرت چرا این جواب نداد؟»
و وقتی کودک تلاش میکند، فقط نتیجه را تحسین نکنید؛ فرآیند فکر کردن، امتحان کردن و دوباره تلاش کردن را ببینید.
گاهی یک اشتباه ساده، برای مغز کودک از ده پاسخ درستِ آماده، آموزندهتر است.
هدف ما این نیست که کودک همیشه بینقص عمل کند؛ هدف این است که یاد بگیرد وقتی اشتباه میکند، میتواند فکر کند، اصلاح کند و دوباره تلاش کند.
«زهرا پیرمرادیان|روانشناس کودک و نوجوان»
@zpirmoradian
https://ble.ir/zahrapirmoradian
بسیاری از والدین وقتی میبینند کودکشان اشتباه میکند، سریع وارد عمل میشوند؛ تصحیح میکنند، راه درست را نشان میدهند یا اجازه نمیدهند کودک زیاد درگیر خطا شود.
اما در رشد شناختی کودک، اشتباه کردن همیشه نشانهی ناتوانی نیست؛ گاهی دقیقاً همان لحظهای است که مغز در حال یادگیری است.
وقتی کودک یک قطعه پازل را اشتباه میگذارد، جواب مسئلهای را نادرست میگوید، یا راهحلی را امتحان میکند که نتیجه نمیدهد، مغز او شروع میکند به مقایسه، اصلاح، آزمون و خطا و ساختن مسیرهای تازه.
یادگیری فقط از «درست انجام دادن» ساخته نمیشود؛ بخش مهمی از یادگیری، از مواجهه با خطا و تلاش برای اصلاح آن شکل میگیرد.اگر کودک همیشه قبل از اشتباه کردن اصلاح شود، ممکن است کمکم یاد بگیرد که:«نباید خطا کنم» «اگر اشتباه کنم، یعنی بلد نیستم» «بهتر است اصلاً امتحان نکنم»
و این همان جایی است که ترس از شکست، وابستگی به تأیید بزرگسال و کاهش جرأتِ امتحان کردن شکل میگیرد.
والدین چه کار کنند؟به جای اصلاح فوری، کمی مکث کنید. اجازه دهید کودک خودش متوجه شود چه چیزی درست پیش نرفته است.
به جای گفتنِ «نه، این اشتباهه»، بپرسید: «فکر میکنی یه راه دیگه هم هست؟» «اگه دوباره امتحان کنی، چی رو تغییر میدی؟» «به نظرت چرا این جواب نداد؟»
و وقتی کودک تلاش میکند، فقط نتیجه را تحسین نکنید؛ فرآیند فکر کردن، امتحان کردن و دوباره تلاش کردن را ببینید.
گاهی یک اشتباه ساده، برای مغز کودک از ده پاسخ درستِ آماده، آموزندهتر است.
هدف ما این نیست که کودک همیشه بینقص عمل کند؛ هدف این است که یاد بگیرد وقتی اشتباه میکند، میتواند فکر کند، اصلاح کند و دوباره تلاش کند.
«زهرا پیرمرادیان|روانشناس کودک و نوجوان»@zpirmoradian
https://ble.ir/zahrapirmoradian
۹
حمایت یا وابستگی؟ مرز باریکی که نباید رد کرد!همه ما دوست داریم مسیر را برای کودک هموار کنیم، اما گاهی «کمک بیش از حد» ناخواسته تبدیل به سدی در برابر رشد استقلال او میشود.
یادتان باشد: والدین باید مثل «داربست» باشند؛ کمک میکنند تا کودک بالا برود، اما بعد از اتمامِ کار، داربست باید برداشته شود. اگر همیشه «عصای دستِ» کودک باشیم، عضلاتِ ذهنی او ضعیف میمانند!
از کجا بفهمیم حمایت ما تبدیل به وابستگی شده؟۱. برای هر حرکت کوچکی نگاهش به شماست تا تأیید بگیرید.۲. به محض اینکه عقب میایستید، دست از کار میکشد و میگوید: «نمیتوانم».۳. به جای تلاش، بلافاصله از شما میخواهد کار را تمام کنید. چطور «داربستزن» خوبی باشیم؟ عقبنشینی تدریجی: وقتی کودک الگوی کار را یاد گرفت، شما باید کمکم فاصله بگیرید و فرمان را به خودش بسپارید. حضور امن، نه مداخلهگر: به او بگویید «من همینجا کنارتم، اگر واقعاً گیر کردی صدام کن». این یعنی امنیت برقرار است، اما فضای فکر کردن هم برای او وجود دارد. اجازه دهید چالش را حس کند: وقتی کودک تلاش میکند و حتی اشتباه میکند، مداخله نکنید. آن فشار ذهنی، دقیقاً همان چیزی است که «استقلال» را در مغز او میسازد.هدف ما پرورش کودکی نیست که همیشه به ما نیاز دارد؛ هدف، کودکی است که یاد گرفته «میتواند» راه حل بسازد.
«زهرا پیرمرادیان|روانشناس کودک و نوجوان»https://ble.ir/zahrapirmoradian
۷